Grateful Dead - Blues for Allah (1975)

Eén van mijn favoriete Dead albums. Wat me vooral aanspreekt aan dit album is dat het zo compleet anders is als de andere albums die eraan vooraf gingen en dat het zo ongelooflijk funky is.

Voor de fans was dit destijds ook een behoorlijke verrassing; de band had namelijk na 1974 een sabattical ingelast en trad in 1975 maar een paar keer op, waaronder één keer tijdens het SNACK benefit (waar ook Neil Young, Bob Dylan en the Band aanwezig waren). Ze speelden daar het nummer Blues for Allah en mensen vroegen zich af of the Dead the Dead nog wel waren.

Live zijn de nummers Help on the Way/Slipknot!, Franklin's Tower en The Music Never Stopped ook zeker de moeite waard, zoals onder andere te horen is op Winterland 1977: The Complete Recordings en Dick's Picks Vol. 3.

Mensen willen het gitaarspel van Garcia (zeker op dit album) nog wel eens afdoen als gepingel, maar dit is het zeker niet. Het toont juist aan wat een ongelooflijk veelzijdige gitarist hij was.

Ook wat mij betreft één van de betere Dead albums. Funky jazz-fusion, en dat is inderdaad een wereld van verschil met elk album dat hieraan vooraf ging.

Eens wat betreft Garcia's gitaarspel. Hij was geen technische virtuoos (hoewel hij op zich best redelijk kon spelen), maar hij verstond net als Neil Young de kunst van het spelen waarbij élke noot raak en boeiend is. Ook al klinkt het (vooral bij Young) nog zo vals, toch klopt alles (op 'What Are Their Names' van David Crosby - If I Could Only Remember My Name (1971) en op de 'Cowboy Movies' outtake van de rarities cd van Crosby's Voyage hoor je Young en Garcia samen).

Dat hij zich met zoveel gemak in het fusion genre redde, terwijl hij daarvoor al van psychedelische rock naar countryrock switchte bewijst inderdaad wat een veelzijdige gitarist hij was.

Dit is zonder meer een uitstekend album van The Dead. Het is veel meer jazzy, country en zelfs een beetje reggae (luister naar het drumloopje in Crazy Fingers) dan de eerdere platen.
Toch ligt het mij wat minder dat de psychedelische dead.
Desalniettemin zeker een prachtig album!

Advies van harm1985 opgevolgd (in de Grateful Dead discussie) en met deze plaat van the Dead begonnen, bevalt goed als eerste kennismaking.

Inderdaad een prima studio plaat van The Dead. Gevarieerd en het zit muzikaal allemaal bijzonder goed in elkaar. Weer totaal anders dan haar voorgangers maar toch onmiskenbaar Grateful Dead. Geen zwakke nummers op deze plaat.

Duidelijk geen album waar ik warm voor loop. De tracks zijn voor mij een aaneenschakeling van klanken zonder structuur. Goed voor de liefhebber, maar ik haak af. Door het 4e nummer (The Music Never Stopped) waar nog iets van een lijn in zit is het mij gelukt aan het album twee luisterbeurten te besteden.
aan dit album, wat toch de jaarlijst 1975 van Oor heeft gehaald (51e).
Van mij 2,5*

Een van de weinige studio-albums van the dead die ik goed vind.
En dit dan vooral vanwege het openingssalvo met Help's on the way, Slipknot en Franklin's Tower, waar ik praktisch verliefd op ben geworden sinds ik de live-versie van 9 mei 77 heb gehoord.

Inmiddels is ook dit Grateful Dead album toe aan een 50th anniversary edition!

Blues For Allah (50th Anniversary Deluxe Edition) [3CD] – Grateful Dead - store.dead.net



Ik kijk hier heel erg naar uit, Blues for Allah is naast Workingman's Dead en American Beauty mijn favoriete studioalbum. Misschien wel mijn meest favoriete.