Grateful Dead - Built to Last (1989)

Het probleem is hier, denk ik, dat ze hun reputatie tegen hebben. En het is waarschijnlijk niet de eerste worp waarbij dit gegeven speelt. Dit is een niet onaardig, vrij proper plaatje, maar dan wel van een groep waarvan men geniale & baanbrekende dingen van gewoon is. Vooral live, dat klopt waarschijnlijk, maar toch ook in de studio. Dit is niet tenenkrullend slecht ondanks het rampzalige gemiddelde, maar als ik een plotse zin heb in iets van de Dead, gaat het niet snel deze zijn. Vandaag was anders, maar dat was in een impulsieve bui

I Will Take You Home is zo mierzoet, daarvan springt het glazuur van je tanden af. Daar heeft Brent er iets te veel van geschreven. Waar The Dead uitblonk in abstracte teksten of creatief gebruik van metaforen wordt het hier wat teveel MOR 80's rock. Standing on the Moon is het enige noemenswaardig nummer op deze plaat. Verder zijn Victim or the Crime en Picasso Moon wel te pruimen. Beter gewoon Without a Net, Crimson White and Indigo of Spring 1990 luisteren.