Thundercat - Drunk (2017)

Jaren viel Stephen Bruner als sessiemuzikant in de smaak op andermans platen. Hij had een prominent aandeel op Kendrick Lamar's To Pimp A Butterfly, speelde bij Erykah Badu en Kamasi Washington en fungeerde als rechterhand van Flying Lotus. Op het label van diezelfde Flying Lotus verschijnt nu het ambitieuze Drunk. Zijn netwerk werd opgetrommeld en de gastlijst is met onder meer Kendrick, Pharrell, Michael McDonald, Kenny Loggins en Wiz Khalifa liegt er niet om; dit is de plaat die Thundercat naar een hoger plan moet tillen. Toch is het Bruner zelf die met zijn derde soloplaat eindelijk vol in de schijnwerpers durft te staan. De plaat is wat minder nerveus dan zijn twee voorgangers, maar het concept blijft onveranderd. Hoewel: Bruner schuift steeds verder op naar de uiterst gelikte, kitscherige soul die overheerste in de jaren '80. Bruner kan het aan, want naast fantastisch bassist groeit hij ook in zijn rol als verdienstelijk zanger. Zijn geluid is herkenbaar, steeds vaker schaamteloos glibberig. Glij mee met uitstekende liedjes als 'Jameel's Space Ride' en vooruitgeschoven single 'Show Me The Way' of meer swingende tracks als 'Friend Zone' en 'Tokyo'. Halverwege is het makkelijk scoren met 'Them Changes', de fantastische single die 2 jaar geleden al aardig wat nieuwe zieltjes won. Als geheel duurt Drunk met 23, soms wat fragmentarische, nummers net wat te lang. Maar het merendeel van de plaat is genieten geblazen.

Van: Daans Muziek Blog

Dit is dus voor mij heel lastige muziek om een uitgebreide recensie over te schrijven. Ik kan het altijd maar moeilijk onder woorden brengen, albums als deze. Het is gek, fijn, absurd en humoristisch. De basis kan je funk noemen, maar ook jazz of juist electronics. Veel nummers zo op het eerste oog, maar daarin zitten ook veel korte experimentjes. Thundercat lijkt mij toch wel een beroepsgek die ook muzikaal wat te vertellen heeft.

(bron: Opus de Soul)