Hum - You'd Prefer an Astronaut (1995)

Wonderlijke plaat die vrij hard is maar waar men een soort afstandelijke vocalen overheen legt zodat het geheel makkelijk in het gehoor ligt. Het luisteren naar deze cd geeft een soort rust door de zweverige structuur van de muziek en plotseling is het heel normaal dat de zanger vergelijkingen maakt tussen haarstijlen en astronauten. Aanrader deze plaat!

Dit collectief is een fijne ontdekking. In eerste instantie alleen de laatste plaat van de heren; Inlet beluisterd, maar met terugwerkende kracht ook de oudere platen van de band aan het ontdekken. Hum maakt geen makkelijke platen, je moet ervoor werken maar na verloop van tijd word je als het ware meegezogen. Met de voeten in de alternatieve klei weten de heren de songs te voorzien van vele details, overgangen en geluidserupties. Je wordt als het ware bedolven onder de vele transities, The Pod vormt daar een fraai voorbeeld van. Toegankelijk is het nergens maar op de een of andere manier dringt het nummer, met zijn drukke ritmewerk en vele overgangen, zich op onweerstaanbare wijze aan je op. Matt Talbott is geen groot talent achter de microfoon maar zijn wat afstandelijke manier van zingen past wonderwel bij de structuur van veel songs. Stars vormt een wat bekender nummer van de heren zonder direct herkenning op te roepen. De plaat vormt een fraai geheel waarvoor je wel even moet gaan zitten. Na verloop van tijd beginnen de puzzelstukjes van dit taaie werkje in elkaar te vallen.
Beste song; I Hate It Too; de wijze waarop de song na twee minuten losbarst is fantastisch. Hum zal nog enige tijd in mijn rotatielijst blijven rondhangen ben ik bang.

Ik kan niet geloven dat ik deze gemist heb toen ik opgroeide. Ik was een grunge-jongen in de jaren 90, en dit had echt helemaal mijn ding kunnen zijn. Het is precies dat soort gitaargerichte, door overdrive doordrenkte geluid waar ik een zwak voor heb. Denk aan Siamese Dream-tijdperk Smashing Pumpkins, Ik zit inmiddels op mijn vijfde luisterbeurt en blijf nieuwe lagen ontdekken.

De gitaren zijn groots, neigen naar shoegaze, en zijn zo zwaar overstuurt dat ze meer aanvoelen als gelaagde klanklandschappen dan als losse riffs. Er zit ook verrassend veel schoonheid en subtiliteit verstopt in het geluid. Het nummer “Why I Like the Robins” springt er voor mij uit door het post-rock gevoel dat dat nummer me gheeft, maar eigenlijk is het hele album een sfeervolle, samenhangende trip.

Wat echt blijft hangen is de emotionele lading die onder die vervorming schuilt. Ik ga zeker de rest van hun discografie ook eens beluisteren.