Teenage Fanclub - Bandwagonesque (1991)

Geniale titel en hoes, als 'aanklacht' tegen al die bandjes die mee wilde doen met de Madchester-hype. Prima plaat hoor. 4,0 ster

prachtplaat inderdaad, destijds ook helemaal grijs gedraaid. Vooral nummers als I Don't Know, Starsign, Alcoholiday zijn geweldig.

I Don't Know is inderdaad geweldig. Dat superieure gitaarrefrein laat steeds zo lekker lang op zich wachten. Ongrijpbaar is het! Het beproeft steeds weer regelrecht je verlangen. Maar je moet toch gewoon op je beurt wachten. Een van de voorbeelden die voor mij het album zo uitdagend maken.

In Pet Rock de nadrukkelijke nadruk op dat ene akkoord, in Metal Baby net op dat andere akkoord.

Is this Music?, het instrumentale buitenbeentje op dit album geeft nog net even die andere wending aan het Status Quo-gestamp, voor de eigenlijk toch wel broodnodige afwisseling.

genietbaar plaatje, ik had de cd gekocht omwille van het nummer "Star Sign" en de dag erna moesten we bij familie, die mensen wonen niet dicht bij de deur, en dit plaatje hield mij gezelschap de hele rit door, heel goed gevoel bij deze

4

Toendertijd even heel populair dit bandje, en terecht. Prima plaat.

Heb deze plaat meer dan 10 jaar links laten liggen, maar sinds kort weer een paar keer geluisterd.
Heerlijk!

Vergelijkbare sound als de vroege Oasis platen.
De cd heb ik met name gekocht voor het prachtige "the concept".
Nummers als: Star sign, Alcoholiday en vooral "I don't know" zijn topnummers.
Twee jaar later verschenen de broertjes Gallagher ten tonele.
Ik blijf erbij dat zij wel erg goed naar TF hebben geluisterd.

Bandwagnesque vind ik geen echte uitschieter in mijn collectie, maar mag niet ontbreken in mijn cd-kast omdat het zo lekker paste in de Madchster-hype (thanx to rzasa).

Star Sign klinkt een beetje als my bloody valentine gone britpop.. zaten ook bij hetzelfde label. al met al een leuk plaatje.

Met een opening als The concept ben ik wel om ja!!!

Dit had weinig met Manchester te maken, kwamen toch ook uit Schotland geloof ik
maar alles met Big Star

Net een film gezien waarbij The concept een belangrijke rol speelt Young Adult, een grote portie jeugdsentiment.

What you do to me was zo een nummertje dat je eigenlijk alleen op dinsdag bij de Vara kon horen. Behoorlijke Beatles invloed dus ook heel nieuwsgierig wat de plaat inhield. The concept and I don't know zijn onvergetelijk en dat voordat Grunge en Britpop begin jaren 90 de echte muziekstromingen zouden worden. Misschien wel baanbrekend. Ik hoorde weer echte gitaren.

Hierbij nog live in 2010 te Utrecht:

The concept

en Star Sign

Geweldige plaat, maar ook jeugdsentiment, dus wellicht is mijn oordeel vertekend door nostalgie. Deze kan je makkelijk elk jaar even afstoffen en dan weer een paar draaibeurten genieten. 4,5 ster. Star Sign is voor mij een anthem van de jaren 90. Heerlijk!

Heerlijke muziek zeg. Ik zet nu in op 4*, maar het zou me verbazen als dat niet een keer omhoog ging. Hoe heb ik deze band altijd die tijd links kunnen laten liggen?

Ik zei het toch!?

Dit is inderdaad wel een 'herman-bandj'e

Weet je door wie Teenage Fanclub o.a. beïnvloed zijn, herman? Juist, Big Star!!

Deze blijft steeds maar beter worden naarmate ik hem vaker luister!

Heerlijke, wat landerige en dreinende gitaarpop, gevat in sterke melodieen, die dan weer zo lekker lijzig gezongen worden.
Groep hoort eigenlijk wel bij de trendsetters van de Britpop van de eerste helft van de jaren 90.
Ik vind dat Oasis en al hun navolgers behoorlijk schatplichtig zijn aan deze gitaarsound.
Oudere invloeden die ik er zelf wel in terug hoor zijn Big Star, The Beatles (enigszins), The Shoes (de Amerikaanse) en The Motors/Bram Tchaikovsky.

The Concept, December, I Don't Know, Metal Baby en Alcoholiday zijn ijzersterke nummers in hun genre en de rest is eigenlijk niet veel minder.
De laatste maanden nog eens een paar keer laten draaien, maar minder dan 4 sterren kan ik er echt niet van maken.

Lekker typisch Britse plaat. Heerlijk dromerig met pakkende gitaarmelodieen.
Invloeden zijn duidelijk, maar hoor toch ook beetje Smiths en Ride.
Goed album met wmb extra aandacht voor de laatste drie tracks.

Rammelend, een beetje vals, ietwat rebels, zoekend naar een eigen stijl. En wat brengt het? Het ultieme popplaatje voor dolende zielen zoals ik. Het begin van het einde. Het einde van het begin.

Teenage Fanclub kende ik wel van naam maar had nooit eerder albums van deze band aangeschaft. Totdat ik op YouTube en Allmusic enkele fragmenten beluisterde en dat viel goed mee. Ik heb op goed geluk een box met 5 albums aangeschaft (hun albums waren niet meer los te krijgen en het was ook vrij goedkoop) en ik heb er geen spijt van, integendeel ...

Teenage Fanclub brengt aanstekelijke Britpop in de traditie van The Beatles en The Byrds maar met een gruizig randje, ik hoor hier ook grunge-invloeden in. Juist de muziek die ik heerlijk vind, melodieuze doorwrochte gitaarpop, meestal vrolijk, soms wat dromerig en relaxt maar met de nodige prikkeldraad. Ik begrijp ook niet dat deze band nooit de status van bands als Blur en Oasis heeft gekregen, dit is toch prima tijdloze rock. Hun volgende albums vind ik overigens ook prima.

Heerlijke plaat! De melodieën op deze Bandwagonesque zijn van superieure kwaliteit.
Ook de zang stemt mij meer dan tevreden.
Alle songs zitten een beetje weggestopt onder een mooie lichte distortionsound, ik zou het zelfs wat surfachtig durven noemen.

The Byrds & The Beatles hoor ik hier eigenlijk niet echt in...
Britpop zelfs nog minder...

4 jaar later zouden The Dandy Warhols een eigen draai geven aan dit soort rock maar deze fijne muziek is een overduidelijke invloed geweest op hun geluid.

Hoe kan ik deze band het beste ergens onder verdelen?
Meer richting bands als Lemonheads en ook wel Nada Surf.
Puristen zullen zeggen dat die weer schatplichtig waren aan Big Star, helemaal waar, maar ik moet wel aan de door mij genoemde bands denken, die pas later met albums komen, die in het verlengde liggen van Bandwagonesque.
En XTC, hoor ik die terug?
Ja, misschien ook wel, en zelfs wel wat Oasis.
Teenage Fanclub was de verkeerde band op het juiste moment.
Pas later werd deze sound meer opgepakt.
Vanuit de VS wist R.E.M. dan wel definitief door te breken naar het grote publiek, maar binnen het Britpop gebeuren was Teenage Fanclub wel een buitenbeentje.
Niet brutaal en nonchalant genoeg in de UK, en net wat minder rockend als het Amerikaanse gitaargeweld.
Waarschijnlijk ook de reden dat ik deze band nooit helemaal goed wist te plaatsen, en er weinig aandacht aan besteedde.
Wel een band die invloed heeft op de gitaarsound die zich vanuit Nederland wist te ontwikkelen.
Serenes en Bettie Serveert, en het latere gebeuren vanuit de Excelsior stal ( Johan, Caesar, Daryll – Ann).
Weer eens in de herkansing gegooid, en hij bevalt mij al beter.

Toen wel! Nu tijdloos mooi verklaard.

Altijd volkomen genegeerd en altijd volkomen onterecht, zo blijkt nu. Heerlijke sound!
Dit vond ik ws. niet zo cool in de grunge-tijd

Zijn er nog mensen die vol schieten wanneer ze een plaat opleggen uit hun jeugd?
Een plaat die je pakweg 20 jaar niet meer hebt beluisterd maar die je bij de eerste tonen terug katapulteert naar je wonderjaren?

Ik had het zonet bij de eerste minuten van The Concept.
“I didn t want to hurt you, oh yeah”.

Dan zit je grienend mee te zingen, terugverlangend naar de hoopvolle jaren negentig.
Gelukkig zijn je huisgenoten even niet aanwezig.

Ik kwam erop om dit te draaien na beluisteren van het heerlijke Guadalcanal Diary, nog zo n lekker twinkelend jangle gitaargroepje uit de jaren ‘80. Dan word je nieuwsgierig naar hoe het de bandleden is vergaan, en via via kom je uiteindelijk bij heel wat (bijna vergeten) groepjes uit die periode terecht.

Ik lees hier op MuMe dat ze 1995 nog een aantal heel mooie platen maakten. Aangezien ik in die jaren een enorme garagerockperiode had ( alles van Estrus en Crypt, Jon Spencer, Man or Astromen, Monomen, etc..) heb ik die gemist.

Ik weet wat te doen de volgende dagen.

Mooie dagen te gaan, vinejo. De opvolgende 3 zijn ook prachtig.

Thanks, ik zie dat er in jouw top 10 drie platen staan die even goed in de mijne zouden passen.
Buffalo Tom, Screaming Trees en..Fables of the Reconstruction, hét meesterwerk van REM.
Dus heb er wel vertrouwen in

Live in Utrecht
Alcoholiday
What You Do to Me
The Concept

Wat blijft The Concept toch nostalgisch mooi. Stonden we nog maar even stil in de jaren 90.