INXS - Welcome to Wherever You Are (1992)

Deze vond ik wel erg wennen, met dat vreemde Oosterse begin.
Ik weet niet of men de film van The Doors heeft gezien, met Val Kilmer, maar bij Questions moet ik aan de woestijn scene denken.
Druggy, alsof deze gemaakt is met de nodige medicatie die niet bij de gemiddelde apotheek te halen is
Welcome to Wherever You Are had beter met Heaven Sent kunnen beginnen, en had Questions als bonustrack bewaard.
Begin negentiger jaren was het een soort van hype om een aantal minuten na de laatste track een secret song in te starten, daar was deze meer geschikt voor geweest.
Misschien is dit wel de reden geweest dat ik niet direct enthousiast van deze plaat werd, een goede reden voor een herkansing.
Heaven Sent rockt, en ligt zelfs meer in de lijn van Pixies, een rauwe explosie, met een dieper zingende Michael Hutchence.
De aftrap is voor mij nu pas daadwerkelijk begonnen.
Communication begint dromerig, en zou qua stijl zeker niet misstaan op Achtung Baby van U2.
Geflirt met elektronica en beats, maar dan ook als toevoegende waarde.
Taste It heeft net als het succesvolle Suicide Blonde een mooie rol voor de mondharmonica weg gelegd; gevolgd door die heerlijke dansbare beat, en is eigenlijk een heel stuk beter dan in mijn herinnering.
Ik heb er nooit zo bij stil gestaan wat ze allemaal in die 3,5 minuten gepropt hebben, zoveel variatie; ja deze mag er echt wel zijn.
Not Enough Time is Triphop; oldschool Massive Attack, de tussenkomst van die zangeres doet mij wat aan Simple Minds denken; in hun meest commerciële periode.
All Around heeft ook die elektronica, maar dan weer niet in de lijn van U2, meer Depeche Mode met I Feel You; inclusief de grunge elementen.
Baby Don’t Cry is over the top; een blije Let It Be versie van The Beatles, maar vreemd genoeg moet ik ook aan Death Is Not The End denken van Bob Dylan (Leven Na De Dood); te vrolijk in vergelijking tot de tekst.
Phil Spector had hier nog leuke dingen mee kunnen doen, maar voor mij te zoetsappig.
Beautiful Girl is charmant.
Tiger Lily was nog niet geboren, maar dit klinkt meer als een ode aan een dochter in de vorm van een slaapliedje, dan een liefdesverklaring voor een vriendin.
De opbouw heeft misschien nog wel het meeste weg van Angie, de Rolling Stones compositie.
De saxofoon lijkt geknipt en geplakt ze zijn uit Mediate.
Wishing Well heeft wat weg van de Britpop rond 1990; een hoog Charlatans (Weirdo) gehalte, past prima op deze plaat, zeker omdat het wel in de lijn van Taste It ligt.
Back On Line heeft ook wat subtiele Britpopinvloeden, de meerwaarde is het orgeltje en de piano.
Iets psychedelischer dan de voorganger.
Strange Desire heeft een Summer of Love gevoel.
Acid heerst in The UK, en dit is heerlijk zomers, bijna Club Tropica achtig.
Die sax doet wat aan Guru Josh denken, alleen komt hij hier niet uit een kastje.
Afsluiter Men And Woman is duister, maar wel lekker, mooie opbouw.
Past eigenlijk helemaal niet tussen de rest; bij de opener stoorde ik mij hier aan; maar deze is gewoon erg sterk, en waardig.
Een verzet tegen de commerciële richting waar INXS werd ingedrukt
Dit soort nummers hadden ze meer mogen maken.

Een van mijn INXS favoriete albums, persoonlijk vind ik deze beter dan Kick.

Het heeft een spannende dynamiek en de intro's van sommige nummers zijn fenomenaal!
De opener begint met prachtige Arabische klanken met een sensueel zingende Michael Hutchence. waarna het overgaat in een onvervalste strakke rocker, de eerste single als ik het mij goed herinner: Heaven Sent, lekker stuwend nummer.
Ook een gave opener is Taste It, met mondharmonica, gitaren en spannend orgeltje.

De diversiteit is sfeer maakt ook dat ik nog regelmatig terug grijp naar dit album.
Sommige mensen hier vinden Baby Don't Cry niet zo, maar vanaf het super Bombastische intro vind ik het een heerlijk nummer, Hutchence die over de koorwerkjes heen schreeuwt is super...
Beautiful girl markeert het rustpunt, een Stones-achtig pianootje opent deze rustige track, mooie opbouw...
En Strange Desire mag ook niet onvermeld blijven, hier valt de eer toe aan de bassist en drummer, geweldig swingend nummer!
Men and Women is een fraaie, gedragen afsluiter van een imponerend album, de opbouw naar het koperwerk is heel bijzonder...een epos..
Het album was een mijlpaal voor mij op het moment van verschijnen en staat nog overeind...

Tevens ook hier een ster voor de fraaie cover van het album!