INXS - Welcome to Wherever You Are (1992)

Een cd vol lekkere popsongs.
De cover van de cd ziet er helaas wel een beetje onbenullig uit, maar het gaat om de inhoud en gelukkig niet om de cover.

Inderdaad de albumcover is triest, maar het album zeer zeker niet. Zeer afwisselde tracks met voor mij als hoogtepunten, Strange Desire, Baby Don't Cry en Tast It. En vergeet de overige nummers niet die zijn ook zeer de moeite waard. Erg goed album dit.

INXS wist ooit stadions te vullen....

Dit is ook zo'n vergeten poppareltje,vol met goede tijdloze liedjes

Inderdaad, zwaar ondergewaardeerd album. Helaas was dit wel het laatste goeie album...

Lekkere plaat afgewisseld met pop en (meer dan ik van ze gewend was) wat stevigere rock. Zeer o.k. te noemen. Toch welke er voor mij echt uitklapt is het meesleurende 'Men and women'. Yummie, daar word je echt ff de diepte in getrokken. Zeer strak en verassend. De hoes overigens vond ik juist zeer intrigerend. Ik zag de cd in de shop en juist door de hoes werd mijn nieuwschierigheid gewekt.....een beetje op trieste wijze in de camera lachen zag ik als een vorm van spot. Niet dat ik 'm vat, maar kon er op bepaalde wijze wel de humor ervan inzien. 4 *

Ik zie de humor wel in van die ONNOZELE COVER, maar dat is echt gewilde onzin, als je het mij vraagt !

Maar de plaat zelf is samen met Kick en X één van hun allerbeste !

De single Heaven Sent was ok, maar had liever Communication als grote hit gezien, vind ik een veel betere drive hebben !

Beautiful Girl is ook een prachtig liedje !

4.5 sterren zondermeer **** 1/2

Samen met Kick en X is dit zeker één van hun beste.
Na dit album is het eigenlijk nooit echt meer helemaal goed gekomen met Inxs, al had er volgens mij toch nog net iets meer ingezeten. Maar het noodlot sloeg toe.
En hoe goed deze band dan ook altijd was, vadertje tijd zorgt er wel voor dat je op den duur in de vergetelheid raakt, want er komen weer nieuwe bands aan, zo gaat dat nu eenmaal, vooral in de muziekwereld, en die zijn ook goed.
Leuk dat hier op MuMe nog wel eens oude herinneringen naar boven worden gehaald, zo van, o´ ja dat was ook gaaf destijds.
Zo´n band is Inxs vandaag de dag, ...hoe hard het ook is.
En voor mensen die er echt moeite mee hebben, luister dan eens naar Cher,.....´If I could turn back time´.....

Ik was toendertijd juist aangenaam verrast toen ze met die single kwamen! Het beukt er behoorlijk op los voor een INXS-single, zeker als je hits als Need You Tonight en Disappear gewend bent.

Ken niet het album, maar er staan een aantal geslaagde singles op.
Moest het maar eens checken.

Dit is mijn eerste kennismaking met deze band, maar sprreekt mij wel aan. Lekkere pop/rock songs met een zanger met een fantastische stem, Inxs is meer dan dat ik er van verwacht had.

Mijn favoriete album van INXS met de heerlijke nummers Heaven Sent, Communication, Taste It, Baby Don't Cry en het briljante Beautiful Girl.

Inderdaad, een uitstekende plaat van INXS. Baby, Don't Cry en Beautiful Girl zijn zijn heerlijke nummers.

Vind deze plaat ook stukken beter dan X.

.....even off-topic, maar dat INXS verwactingen kon overtreffen is mij ook een welbekend gegeven.
Ik vond INXS altijd wel oké, maar niet spectaculair genoeg om me verder in te verdiepen.
Toen ik deze voor het eerst luisterde overkwam mij de eerste overtreffing die mij al begon met de opener. Dit was nl niet wat ik had kunnen verwachten van een doorsnee gewone leuke rockband.
Maar ze hebben me daarna ooit 's nóg eens verrast met een optreden in Wembley (als ik het goed heb) die ik zag op MTV.
Het was een open concert, maar toch presteerden ze het om het dak eraf te blazen! Mensenlief, wat een optreden was dat!
De doorsnee singeltjes die ik van ze kende, de gewoon leuke dansrocknummertjes zeg maar, gierden met een drive en dynamiek door die open ruimte dat ik er kippenvel van kreeg. En dan zat ik alleen nog maar achter de buis! Laat staan als ik erbij was geweest.
En dat bleek ook wel, want het publiek ging echt helemaal los.

Deze haalde ik vandaag maar weer eens uit de kast. Zat op me balkonnetje te genieten van de warmte met de iets toegenomen verkwikkende zomerbries door het gezicht. Ruimte te over dus om deze muziek in het zonnetje te zetten. En hij deed het goed.

Eigenlijk ben ik bij dit album afgehaakt. X vond ik nog een goed album, maar taste it, heaven sent konden mij niet echt boeien...... (geen nummers als the stairs, stay young or burn for you)

Wel grappig eigenlijk, ik ben na dít album afgehaakt. Voorganger "X" vindt ik veel te commercieel klinken, echt een afknapper na het geniale album Kick. Dit album maakte het helemaal goed voor mij, maar achteraf bleek het trouwens wel de laatste adem voor INXS te zijn. In mijn ogen dan!

Sterk punt van dit album is dat het echt als een "geheel" klinkt, het is niet zo'n album waar je alleen een paar favorieten van op zet. Favorieten heb ik overigens zeker wel; Heaven Sent, Communication, maar het beste nummer voor mij is Strange Desire!

Leuk om te lezen hierboven.
Via een lijst met topliedjes van een goede vriend in aanraking gekomen met Communication en Not Enough Time. Ik kende INXS cooral van de Kick en X liedjes, maar was zeer aangenaam verrast en zag dat beide nummers op deze plaat stonden. Dus maar eens besteld. En ik moet zeggen, 20 jaar na dato: chapeau!!! Wat een lekkere plaat zeg!!!
(op de vinyluitvoering staat trouwens een dikkige, triest kijkende, matroos. Om de hoesdiscussie nog even te voeden )

Een ietwat steverige sound hier en het werkt meteen in hun voordeel.Wat kamp is ,dat ze zonder hun sound echt te vernieuwen toch een andere dimensie aan de songs weten mee te geven.De singels zijn toch wel weer de beste tracks,maar ik stoor me niet aan de overige tracks.Een smaakvol geheel wat ook net lang genoeg duurt. 3 en halve ster voor deze.

Mijn eerste jeugdliefde naast u2..en deze draai ik nog t meest..wat spannender en donkerder dan wat ze meestal deden..vind ik dan..een ruime 4*

Deze vond ik wel erg wennen, met dat vreemde Oosterse begin.
Ik weet niet of men de film van The Doors heeft gezien, met Val Kilmer, maar bij Questions moet ik aan de woestijn scene denken.
Druggy, alsof deze gemaakt is met de nodige medicatie die niet bij de gemiddelde apotheek te halen is
Welcome to Wherever You Are had beter met Heaven Sent kunnen beginnen, en had Questions als bonustrack bewaard.
Begin negentiger jaren was het een soort van hype om een aantal minuten na de laatste track een secret song in te starten, daar was deze meer geschikt voor geweest.
Misschien is dit wel de reden geweest dat ik niet direct enthousiast van deze plaat werd, een goede reden voor een herkansing.
Heaven Sent rockt, en ligt zelfs meer in de lijn van Pixies, een rauwe explosie, met een dieper zingende Michael Hutchence.
De aftrap is voor mij nu pas daadwerkelijk begonnen.
Communication begint dromerig, en zou qua stijl zeker niet misstaan op Achtung Baby van U2.
Geflirt met elektronica en beats, maar dan ook als toevoegende waarde.
Taste It heeft net als het succesvolle Suicide Blonde een mooie rol voor de mondharmonica weg gelegd; gevolgd door die heerlijke dansbare beat, en is eigenlijk een heel stuk beter dan in mijn herinnering.
Ik heb er nooit zo bij stil gestaan wat ze allemaal in die 3,5 minuten gepropt hebben, zoveel variatie; ja deze mag er echt wel zijn.
Not Enough Time is Triphop; oldschool Massive Attack, de tussenkomst van die zangeres doet mij wat aan Simple Minds denken; in hun meest commerciële periode.
All Around heeft ook die elektronica, maar dan weer niet in de lijn van U2, meer Depeche Mode met I Feel You; inclusief de grunge elementen.
Baby Don’t Cry is over the top; een blije Let It Be versie van The Beatles, maar vreemd genoeg moet ik ook aan Death Is Not The End denken van Bob Dylan (Leven Na De Dood); te vrolijk in vergelijking tot de tekst.
Phil Spector had hier nog leuke dingen mee kunnen doen, maar voor mij te zoetsappig.
Beautiful Girl is charmant.
Tiger Lily was nog niet geboren, maar dit klinkt meer als een ode aan een dochter in de vorm van een slaapliedje, dan een liefdesverklaring voor een vriendin.
De opbouw heeft misschien nog wel het meeste weg van Angie, de Rolling Stones compositie.
De saxofoon lijkt geknipt en geplakt ze zijn uit Mediate.
Wishing Well heeft wat weg van de Britpop rond 1990; een hoog Charlatans (Weirdo) gehalte, past prima op deze plaat, zeker omdat het wel in de lijn van Taste It ligt.
Back On Line heeft ook wat subtiele Britpopinvloeden, de meerwaarde is het orgeltje en de piano.
Iets psychedelischer dan de voorganger.
Strange Desire heeft een Summer of Love gevoel.
Acid heerst in The UK, en dit is heerlijk zomers, bijna Club Tropica achtig.
Die sax doet wat aan Guru Josh denken, alleen komt hij hier niet uit een kastje.
Afsluiter Men And Woman is duister, maar wel lekker, mooie opbouw.
Past eigenlijk helemaal niet tussen de rest; bij de opener stoorde ik mij hier aan; maar deze is gewoon erg sterk, en waardig.
Een verzet tegen de commerciële richting waar INXS werd ingedrukt
Dit soort nummers hadden ze meer mogen maken.

Het valt mij nu ineens op dat Question, en dan met name de zanglijnen, enorm op The Fly van U2 lijkt.


En wat is Heaven Sent toch een heerlijk banger!

nu je 't zegt

Ja, Heaven Sent echt een van hun allermooiste, vond ik toen al. Nog steeds mijn fave album van ze! Al was X mijn eerste en die heeft wel een heel speciaal plekje bij me. Nou, ex aequo dan

Kom er maar in met die cijfers dan!

Och hemel ja, al mijn cijfers die weg zijn
Objectief zou ik deze en X een 4,5 geven denk ik. Maarja die onverwoestbare jeugdbonus hè

Echt een belachelijke regel!

Boehoe

Ik heb of had zelfs alle cd (maxi) singles van dit album. Niet dat je er wat aan had qua b sides, maar toch

Ik heb dat gevoelsmatige dan weer met X, ook idd de cdsingles uit die tijd. Dat waren er gelukkig ook niet zo veel toen

Deze plaat is grilliger (bv zo'n Men and Wonen zou nooit op X of Kick passen) maar daarom niet minder goed, wel voor de massa waarschijnlijk maar daar hoor ik meestal toch al niet bij

Men and Women sloeg ik vroeger altijd over. Kon ik op die leeftijd niks mee, te jong voor. Nu vind ik 'm prachtig. Hun meest serieuze totaal niet INXS nummer. Altijd apart gevonden. Wie weet wat voor band het had geworden als ze serieuze muziek hadden gemaakt

Back on Line was me vroeger ook teveel een jolige oorwurm, sloeg die ook nog wel eens over. Nu kan ik 'm meer dan goed hebben, vind 'm zelfs erg leuk

De rest heb ik nooit echt moeite mee gehad. Nou, met Baby Don't Cry dan heel even in het begin...

Van X heb ik ook (bijna) alle cd singles en van het Full Moon album ook een aantal...

https://m.youtube.com/watch?v=mhgvLpevE0Y

Questions meets Not Enough Time

Ik snap het wel. Kick en X zijn meer van het grote gebaar. Deze is meer hun "grungy" plaat ofzo, wat duisterder en groezeliger, wat kleiner ook. Waar X of Kick hun Achtung Baby of Different Class was qua statuur is dit hun Zooropa of This is Hardcore zeg maar, maar daarom niet minder lekker... Maar dus wel minder voor het grotere en commerciëlere publiek.

Full Moon, Dirty Hearts is dan zeg maar hun The Spaghetti Incident of hun How to Dismantle an Atomic Bomb met dat Hello Hello nummer Maar ook het Full Moon album is voor meer dan de helft prima genietbaar en beter dan die van Guns 'N Roses en U2

De vergelijkingen vliegen me hier om de oren, ik heb daar nog wel wat Questions over maar Not Enough Time om op de antwoorden te wachten dus dat wordt een eenzijdige Communication

Gelukkig heb ik er wel een Taste van mee gekregen