Mount Eerie - A Crow Looked at Me (2017)

Het verhaal van deze plaat is ronduit heftig. Eerste nummer dat is vrijgegeven Real Death hakt er behoorlijk in. Snijdt dwars door de ziel.

WRITTEN AND RECORDED
August 31st to Dec. 6th, 2016 in the same room where Geneviève died, using mostly her instruments, her guitar, her bass, her pick, her amp, her old family accordion, writing the words on her paper, looking out the same window.
Why share this much? Why open up like this? Why tell you, stranger, about these personal moments, the devastation and the hanging love? Our little family bubble was so sacred for so long. We carefully held it behind a curtain of privacy when we’d go out and do our art and music selves, too special to share, especially in our hyper-shared imbalanced times. Then we had a baby and this barrier felt even more important. (I still don’t want to tell you our daughter’s name.) Then in May 2015 they told us Geneviève had a surprise bad cancer, advanced pancreatic, and the ground opened up. What matters now? we thought. Then on July 9th 2016 she died at home and I belonged to nobody anymore. My internal moments felt like public property. The idea that I could have a self or personal preferences or songs eroded down into an absurd old idea leftover from a more self-indulgent time before I was a hospital-driver, a caregiver, a child-raiser, a griever. I am open now, and these songs poured out quickly in the fall, watching the days grey over and watching the neighbors across the alley tear down and rebuild their house. I make these songs and put them out into the world just to multiply my voice saying that I love her. I want it known.
"Death Is Real" could be the name of this album. These cold mechanics of sickness and loss are real and inescapable, and can bring an alienating, detached sharpness. But it is not the thing I want to remember. A crow did look at me. There is an echo of Geneviève that still rings, a reminder of the love and infinity beneath all of this obliteration. That’s why.

- Phil Elverum
Dec. 11th, 2016
Anacortes

Ik heb toen nog gedoneerd voor een bijdragen aan de behandeling voor zijn vrouw..zeer spijtig verhaal.
Heb de plaat gepreorderd via zijn site.. 40€ inc shipping. Meer dan waard denk ik.

Een pakkend verhaal. De song Real Death grijpt naar de keel. Het wordt ongetwijfeld een beklemmend en zielsroerend album.

'Real Death' en 'Crow' heb ik reeds beluisterd, en dat zijn beide ontzettend aangrijpende, van alle franjes ontdane liedjes waarop Elverum zich in zijn ziel en hart laat kijken. Een zeer pakkend, en bijzonder tragisch verhaal zit er achter deze plaat..

Heftiger en openhartiger dan 'Real Death' heb ik muziek niet vaak gehoord.

Ravens.... om te huilen zo mooi

Al te vaak dan goed voor me is Ravens beluisterd vandaag, nog sterker dan Real Death en Crow. Dit is wat ik verwacht/gehoopt had bij het aankondigen van de plaat, rauwe akoestische muziek die tranentrekkend mooi is.

'Ravens' is inderdaad een bijzonder beklemmende song..

Vreselijk verhaal natuurlijk, maar ik moet wel toegeven dat Real Death me weinig doet. Ravens daarentegen is fenomenaal.

Benieuwd waarom dat nummer je weinig doet. Als je de teksten beluistert kan het haast niet dan dat het je wel wat moet doen. Net als bij Ravens en waarschijnlijk alle nummers op dit album trouwens.

Ik vind Phil op zijn best wanneer hij zijn geweldige teksten ook mixt met een zekere poëtische flow. Real Death heeft een kale instrumentatie en hoewel ik de tekst geweldig vind, vind ik het iets te veel "train of thought". En hoewel ik begrijp dat dit ook de opzet van het nummer is, komt het bij mij daarom juist minder hard binnen. Ravens heeft dit ook een beetje, maar dat nummer vind ik muzikaal veel interessanter en tevens minder "spoken word achtig".

Goed onderbouwd antwoord Appels123, kan ik wat mee. ?

Reeds te beluisteren op NPR.

Ik vreesde hier toch wel voor. Phil is ontzettend goed in het schrijven van geweldige en emotionele folk, maar op dit album heeft hij de emotie de boventoon laten voeren. Hoewel dit interessant is vanuit een poëtisch standpunt, vind ik het muzikaal daarom erg vlak. Op een paar nummers na (o.a. het fantastische Ravens) kabbelt het maar wat voort en op een gegeven moment word het wat mij betreft ook emotioneel allemaal wat vlak. Elk nummer heeft bijna precies dezelfde insteek: Phil vertelt wat verhalen over de dood van zijn vrouw en hierbij laat hij telkens weer blijken hoe moeilijk de gewone dingen zijn geworden. Hoe vreselijk dit ook is, na 3, 4 nummers laat het mij koud. En dan blijft er weinig over.

3*.

Ik heb hem vandaag binnen gehad.. ga hem nu opleggen. Ben benieuwd.

Dit is 1 van de mooiste en meest breekbare albums die ik ooit heb gehoord....
Was ik eerst nog helemaal in de ban van cave zijn laatste, dit album raakt mij nog veel meer. De goud eerlijke teksten laten je ontzettend mee leven met het verdriet van deze man en hoe hij daar mij omgaat. Je moet toch wel van steen zijn om niet geraakt te worden door een nummer als "ravens". Heel bijzonder hoe Elverum zijn hart zo bloot legt op dit album. Muziek in zijn meest pure vorm. Krijgt van mij de volle mep!

Ravens Toch wel vrij ondersteboven van.

mount eerie gaat Mark Kozelek.....

Ik ben niet zo scheutig met onvoldoendes en een 1 heb ik zelfs nog nooit gegeven, maar eens moet de eerste keer zijn helaas. Heb het echt een kans gegeven, maar na 3x luisteren kan ik het niet meer opbrengen. Het klinkt gewoon als een middelmatige muzikant. Dan maakt de emotie niet meer uit, als instrumentatie en zang je niks doen. Zonde, want op basis van de reacties hier en de recensie van Pitchfork verwachtte ik een mooi folk album a la Sufjan Stevens - Carrie & Lowell. Maar ik kwam bedrogen uit

Voor een mooi folk album kan je inderdaad beter naar Suffe Jan... dit is het universum van Phil Elverum.
Ik deel wel een beetje de mening van Appels123 wat dit album betreft.

Ik denk dat een heel groot probleem voor mij ook is dat de dood een soort gimmick lijkt te worden. Op Real Death schrijft Phil dat de dood "is not for making art". En hoewel ik het zeker niet oneens ben met die uitspraak (ik kan begrijpen dat menig artiest er niet voor kiest om hier nummers over te schrijven), dient het, mijn inziens, een beetje als justificatie voor wat Phil op de rest van het album doet. Elk nummer is volledig ontdaan van franjes - alles is gericht op de pijn, de emotie. Phil probeert een soort dagboek te creëren, of, nog beter gezegd, hij probeert het gevoel over te brengen alsof hij dit zonder ook maar enige bedenking, puur uit zijn hart heeft opgeschreven. Zoals ik het al eerder omschreef, train of thought.

En daar zit juist het probleem. Dood mag misschien wel niet een onderwerp zijn waarover je kunst maakt, maar het feit alleen al dat Phil zo snel na de dood van zijn vrouw besluit een album uit te brengen is toch wel een soort contradictie. En natuurlijk begrijp ik ook dat Phil dit wellicht gedaan heeft om zijn hart te luchten, echter, het feit dat je een album volledig mixt, uitbrengt, inclusief "teasertracks" etcetera, laat mij toch ook wel zien dat er meer achter zit dan alleen pure emotie. Phil brengt muziek uit onder zijn eigen label en hierdoor had hij ook bijvoorbeeld kunnen bepalen het album ineens, zonder ook maar iets van aankondiging, te releasen. Nu lijkt het erop alsof hij de dood van zijn vrouw probeert om te toveren in een soort van commerciële stunt.

Ik heb er vrij weinig tegen dat Phil de dood van zijn vrouw gebruikt als een onderwerp - het tegenovergestelde, ik denk dat zulke emoties tot de beste projecten kunnen leiden. Maar het feit dat Phil duidelijk veel tijd in dit project heeft gestoken (mastering is van goede kwaliteit, albumcover is tijd ingestoken, videoclips, etc) laat mij toch wel zien dat dit niet allemaal zonder gedachten is opgeschreven. Zou dit een probleem zijn bij de meeste albums? Zeker niet. Een goed nummer hoeft niet binnen 5 seconden geschreven te zijn. Echter, het is wel de kaart die Phil hier probeert te spelen. Met een instrumentatie die zo sober is en zinnen die totaal niet lopen, ligt de focus van het album wel echt compleet op de emotie. En dan vind ik het persoonlijk jammer dat ik het gevoel heb dat er ook een commercieel doel achter lijkt te zitten.

Jeetje @ Appels123. Deze man maakte een monument voor zijn overleden vrouw. Uiteraard wilde hij dat dat monument mooi zou zijn. En zoals hij zelf ook al schrijft, wilde hij de liefde voor zijn vrouw 'de wereld in helpen'. Hij was en is trots op haar, houdt van haar, en dat mag, nee, dat moet iedereen weten, des te meer nu ze er niet meer is. Volgens mij past een beetje promo voor dit monument prima bij dat doel.

Ik heb me toch een partij zitten janken toen ik Real Death voor het eerst hoorde. De donkere pracht van dit album is wat mij betreft juist dat er niet over de dood wordt gesproken zoals anderen, die het inderdaad regelmatig als gimmick gebruiken, dat doen. Nee, Elverum zingt het zoals het is. Hij romantiseert niets. De dood is echt. Je bent er en dan niet meer. De wereld om de nabestaande heen gaat door. Je krijgt nog steeds post. De pakketjes die de overledene had besteld voordat hij of zij ging worden gewoon geleverd. Het leven gaat door en als nabestaande kun en wil je er niks mee.

Onmetelijk saai vind ik dit zeg alle liedjes kabbelen op dezelfde manier voort en als de stem je niet pakt of het verhaal, heb je er niks aan

Wat een ongelooflijke kolder dit. De man is een musicus, een kunstenaar, die zijn zielenroerselen over het overlijden van zijn vrouw tot een zeer persoonlijk en überpijnlijk document heeft verwerkt dat hij wil delen. En dan ga jij zeggen dat er een commercieel doel achter lijkt te zitten?! Kom op zeg! Alsof hij een pilletje cyanide in de priklimonade heeft gestopt...

Maar is dit dan een eerbetoon aan zijn vrouw? Het is een album volledig gericht op Phil zijn gevoelens en Phil zijn leven na de dood van zijn vrouw. Dit zijn niet nummers die hij in een vlaag van emotie heeft opgenomen om dan, terwijl hij ze wilde weggooien, heeft uitgebracht onder dwang van een vriend. Dit zijn volledig gladgestreken, plat geproduceerde nummers. Let wel, Phil kondigde voor het album al een tour aan. Natuurlijk, ik geloof zeker dat Phil hier veel gevoel in heeft gelegd en dat menig traan is gevloeid tijdens het maken hiervan, maar je kunt mij niet wijsmaken dat hier geen commercieel randje omheen zit.

En is dat een probleem? Normaal gesproken niet. Emoties en commercie kunnen prima samengaan. Maar bij een album dat volledig gestript is van alles (poëzie, instrumenten, etc) en 100% de focus legt op emotie vind ik dat wel een probleem. Hoezo moet je geld verdienen over de dood van je vrouw? Hij had het gratis kunnen releasen. Of zonder tour kunnen verkopen. Of ook maar iets in die richting. Waarom moet de dood van je eigen vrouw gemonetizeerd worden? Hij verkoopt zelfs een Japanse versie van deze CD met een speciaal boekje waarin alle teksten in het Japans vertaald zijn voor een aardig hoog bedrag. Nou, als ik na de dood van mijn vrouw een kunstwerk voor haar maak en dan me probeer te bedenken hoe ik dit "persoonlijke" kunstwerk nog beter kan verkopen in Japan, dan ben ik volgens mij het aardig van het pad af.

En dit alles is ook niet gebeurd onder de dwang van een platenlabel of iets dergelijks. Phil publiceert zijn eigen muziek. Het spijt me dat ik het zo hard moet zeggen, maar als je echt denkt dat er niet een klein beetje commercie achter dit album zit dan vraag ik me toch wel af hoe je deze wereld voor je ziet. Dit album is meer dan therapie alleen.

Appels123 Ik zou het hem vragen als je dit zo denkt, maar ik ben het nog steeds volstrekt oneens met jouw beredenering. Hij heeft niet aan centen gedacht toen hij de liedjes schreef. Geen moment. Hij MOEST deze plaat maken, als ultieme eerbetoon aan zijn vrouw én als rouwververwerkingsdocument voor hem zelf. Dat hij het wil delen met anderen die daarvoor betalen, soit. Ik kan het album trouwens niet uitzitten omdat ik het allemaal té persoonlijk en té pijnlijk vind. Ik vraag me oprecht af waarom iemand zo'n album wil delen maar ik twijfel er geen moment aan dat het een commercieel belang heeft. Daar wil ik niet aan. Maar goed, aan mij verdient hij dus geen cent!

Indrukwekkend interview met Phil op Pitchfork...
http://pitchfork.com/features/profile/10034-death-is-real-mount-eeries-phil-elverum-copes-with-unspeakable-tragedy/?mbid=social_twitter

Pffff. Andere keer verder luisteren.

iets té indrukwekkend en heftig voor nu

Phil staat op Le Guess Who dit jaar, mochten mensen het live willen meemaken.


Hij is nu een alleenstaande vader die zijn kind moet onderhouden, dus ja, die dollars zullen 'm verrekte goed uitkomen. Voor mijn part wringt-ie ieder mogelijke dollar uit dit project; hij en zijn vrouw moesten toentertijd een crowdfundingactie opzetten voor haar behandeling die ze niet meer konden betalen. Dit soort morele verhevenheid zal 'm dan hopelijk ook z'n reet roesten.