Life of Agony - A Place Where There's No More Pain (2017)

Ik ben er stiekem erg benieuwd naar. Het titelnummer klinkt alvast lekker. De productie klinkt stukken beter dan op Broken Valley. En Mina klinkt.....gewoon als Keith?

In november nog live gezien en dat was een sterke show.
Benieuwd of ze het op plaat ook nog kunnen, na Ugly was het niet zoveel meer.

Tussen Soul Searching Sun en Broken Valley zat 8 jaar, en nu na 12 jaar komt er een vervolg op Broken Valley. Keith (of eigenlijk Mina) Caputo heeft enkele soloplaten uitgebracht die niet al te succesvol zijn geweest. Van de overige bandleden van LOA heb ik niet veel meer vernomen. Tja en dan dit vehikel. Broken Valley vond ik al een zware dobber, deze schijf is ook niet al te best. Het debuut was zwaar en had een heerlijke groove. Daarnaast waren de vocalen van Keith verassend sterk, binnen het genre zelfs vernieuwend. De twee opvolgers waren ook nog wel te pruimen. Op A Place Where There's No More Pain gaan de heren door op de weg die zij met Broken Valley zijn ingeslagen, de eerste twee nummers klinken nog wel aardig maar daarna slaat de verveling toe. LOA klinkt tegenwoordig als een van de vele bandjes binnen het genre waarin zij zich begeven. De meeste nummers zijn inwisselbaar, de vocalen van Keith klinken inspiratieloos en zijn daarnaast slecht gemixed in het geheel. Het laatste nummer is helemaal lachwekkend. River Runs Red blijft het magnum opus van de band.

Valt me toch een beetje tegen. Het klinkt allemaal best lekker maar de zanglijnen pakken me niet. De eerste helft van de plaat klinkt prima maar de tweede helft vind ik een beetje saai.

Eerste luisterbeurt werd ik er nog niet direct heel warm van, maar inmiddels heb ik er drie gehad en begint de plaat in rap tempo te groeien. Zanglijnen beginnen nu ook op zijn plek te vallen en dat is wel echt een noodzakelijk ingrediënt bij LOA.
Uiteraard is dit niet meer de band die River Runs Red uitbracht, dat is typisch zo'n debuutalbum dat nooit meer overtroffen gaat worden, maar dit kon toch wel eens een erg goed album blijken te zijn.
Zet hem voor nu op 4 sterren in de verwachting dat dit en groeiplaat zal zijn.

Het werd tijd. Na twaalf jaar eindelijk weer eens een album. Het songmateriaal is niet bepaald verrassend of vernieuwend, maar kan er zeker mee door. Zanger(es) Keith/ Mina Caputo klinkt tegenwoordig heel anders dan in de beginjaren, iets dat wel erg jammer is. Zijn/ haar stem is hier hoger en vooral wat meer anoniem. Feitelijk is de band amper meer te herkennen als het Life Of Agony dat destijds het geweldige debuut River Runs Red afleverde. Maar goed, dit is een degelijk album, al zullen er waarschijnlijk geen nieuwe zieltjes mee gewonnen worden.

Had ze al zo lang niet meer gehoord dat ik me niet meer precies kon herinneren hoe Life of agony eigenlijk klonk.Op hun nieuwe album A Place Where There's No More Pain doen ze me denken aan een wat snellere en iets mindere versie van Alice in chains en dat is nog niet zo verkeerd.
De productie is inderdaad goed er staan in de vorm van Right This Wrong ,Bag of Bones en de titelsong een aantal sterke nummers op.Wel ik vind de zang niet meer de indruk van vroeger maken maar Caputo klinkt nog steeds meer dan acceptabel.De plaat zou nog wat kunnen groeien maar voorlopig houdt ik het op een makkelijke drie sterren.
De band is nog zeker niet afgeschreven.

Balans na een paar weken regelmatig luisteren; blijft met gemak een vier sterren album.

Ik herken me wel in het commentaar van Tav74. Aanvankelijk raakte dit album me niet erg maar gaandeweg begonnen er kwartjes te vallen. Inmiddels ben ik zo enthousiast dat ik het album alsnog op vinyl heb gehaald.

Het eerste deel van het album, tot Bag of Bones, is bijzonder sterk. Lekkere gitaarrifs, goede zanglijnen en sterke grooves. Neem bijvoorbeeld de riff in het refrein van Right This Wrong of de zanglijnen in het titelnummer. Die wil ik blijven horen, heerlijk! En bij elke luisterbeurt ontdek ik nieuwe hoogtepunten.

Kant A van deze schijf kent geen zwakke momenten en het niveau zakt licht op kant B dankzij enkele zwakke momenten in de overige nummers. Vervelen doet de plaat echter geen moment. Vooralsnog blijft mijn 4**** staan maar dat is een hele dikke 4****.

Ik heb er nu zo'n 10 luisterbeurten op zitten, de plaat blijft fier overeind en wordt zelfs met elke draaibeurt sterker... de nummers zijn over het algemeen erg sterk en het hervonden plezier van met elkaar musiceren druipt er van af.

Gisteren weer een fantastische Life of Agony avond gehad in Effenaar Eindhoven waar ook wat nieuw werk werd gespeeld... en het blijft gemakkelijk overeind tussen alle oude krakers.

Met de gedaantewisseling van Keith naar Mina lijkt behalve zijzelf ook de band beter in zijn vel te zitten... vier vriendjes die lekker samen muziek maken...

Daarbij ben ik blijkbaar een van de weinigen hier die Soul Searching Sun als favoriete Life of Agony plaat heeft in plaats van het alom bejubelde debuut... ook een fantastische plaat overigens, maar ik zal deze daar niet zo vlug mee vergelijken.... de plaat is 25 jaar oud en so is the band... blij dus dat ze niet nog steeds zo klinken...