Mark Lanegan Band - Gargoyle (2017)

Waarschijnlijk heeft Mark Lanegan hetzelfde als ik, terug willen grijpen naar muziek uit zijn jeugd.
Hij is halverwege de jaren 60 geboren, en heeft dus bewust de jaren 80 mee gemaakt.
Die invloed is op Gargoyle duidelijk hoorbaar.
De blues en zeker zijn grunge verleden met Screaming Trees is minimaal aanwezig.
Hier overheersen wel de duistere klanken door van de jaren 80.
Het mooie van dit alles is dat zijn geluid herkenbaar aanwezig is, dus geen krampachtige poging om David Bowie of Ian Curtis te imiteren.
De een zal dit als een punt van kritiek ervaren, voor mij is het een toevoegende waarde.

De in Ellensburg te Verenigde Staten opgegroeide muzikant Mark Lanegan is de vijftig al gepasseerd, maar denkt er niet over na om het rustiger aan te gaan doen, met naast zijn solowerk diverse bijdrages aan bands als Queens Of The Stone Age, Soulsavers en The Twilight Singers. Zijn muzikale diversiteit kwam in het verleden (1985-2000) al tot uiting in de muziek van zijn band The Screaming Trees, met op de grunge, hard rock en psychedelica gerichte muziek. Later volgde zijn succesvolle blues rock periode, om daarna de donkere klanken van de synths te integreren binnen zijn veranderende muziekstijl. Toch is in al die jaren de diepzinnigheid van zowel zijn warme als grauwe stemgeluid overeind gebleven. Op zijn tiende solowerk Gargoyle voert hij de luisteraar terug naar de jaren 80, waar de alternatieve klanken zich vermengden in de new wave, post-punk en alternative rock. Samen met Rob Marshall schreef hij het songmateriaal voor het nieuwe album, terwijl Alain Johannes samen met Marshall opnieuw het duo vormt achter de diversiteit aan keyboard, orgel, synth en gitaarpartijen.

De pulserende werking van Death’s Head Tattoo voer de donkere klanken aan in diversiteit aan synths en opzwepende gitaarriffs. De bariton zangstem van Lanegan brengt de duivelse werelden van het nummer in beweging. Op de achtergrond herleeft Gary Numan’s Cars en zet de band een klankpatroon neer die ons direct in contact brengt met begin jaren 80. De vervormde gitaarklanken begeven zich al snel in de ruis van percussie en synths. Het vervolg Nocturne leunt met de baspartijen op de kracht van Joy Division, terwijl de onderhuidse spanning toeneemt in de hevigheid van de zwevende synths en ontaarde drums. De verloren liefde doet de meest bizarre taferelen onthullen, terwijl de spanningsboog behouden blijft. Het is een kunst die Mark de laatste jaren tot perfectie heeft uitgebouwd, waarmee ook in het bijzijn van een verscheidenheid aan muzikanten een sterke indruk achterlaat. Alain Johannes en Rob Marshall werken samen in de meest uiteenlopende klanken, al blijft in alle muzikale lagen de verbintenis aanwezig. Met Blue Blue Sea duikt de band de wereld in van Philip Glass’ Koyaanisqatsi, waar de orgelklanken en synths een wonderbaarlijke macht tevoorschijn toveren. Al vertellend benoemt Lanegan de “Gargoyle perched on gothic spire” en worden de harmonieën versterkt door zangeres Shelley Brien. Met Beehive keert hij terug naar de rock van de jaren 80, denk aan een mengeling van U2, Joy Division en The Stone Roses. De gitaar- en baslijn creëren een meeslepend patroon, waarmee de omliggende muzieklagen bij elkaar worden gehouden. De klanken van de moog van Greg Dulli vormen de drugs waarop Mark zijn vocale performance geeft, zwaar en meeslepen, geleefd en rauw. Het zijn de klanken die de verbinding vormen met zijn voorgaande werken Phantom Radio en Blues Funeral, maar tevens in woord zijn meest poëtische getinte werk laten zien.

Sister toont vooral de klasse van multi-instrumentalist Alain Johannes, waar de hypnotiserende klanken van zijn mellotron en b3 orgel je laten meevoeren in zijn spirituele zang. De psychedelica leeft op in de schoonheid van het onwetende, terwijl Lanegan de eenzaamheid op treffende wijze beschrijft. De klanken van Duke Garwood’s hoornspel roepen om zich heen als een laatste schreeuw voor help. Emperor spring eruit in zijn meer oplevende klankstructuur, terwijl Lanegan’s zangpartijen de gelijkenis met Iggy Pop laat horen. Het ritmische geheel met veel melodieuze stukken van de gitaar en harpischord brengt het verhaal over een verloren gevecht in beweging. Het einde van een machtsperiode, het zinkende schip, Lanegan beschrijft het treffend in zijn zangstukken. De akoestische klanken van de gitaar delen rake klappen uit in het wonderschone Goodbye to Beauty. Het valt uit de toon met de rest van het album, maar doet niettemin de macht van Lanegan’s vertoon verder omhoog duwen. Rob Marshall brengt met zijn gitaarklanken de zonnige herrijzenis na de donkere nachten, terwijl Mark zijn niet te stoppen grauwe machtsvertoon laat zien.

Met Drunk on Destruction doet de band de post-punk revival aan. De drumcomputer brengt het ritme op maat, terwijl de gitaren diverse lagen aanbrengen in het geheel. Niet het meest verrassende nummer, waar er vooral qua klankstructuur veel referenties zijn naar de vroege dagen van U2 en Joy Division. First Day of Winter toont een ander beeld, het trage ritme brengt stilistische klanken in de snelle vaart van het album. De koele weergaven van de synths vermengen zich met de percussie en vocale harmonieën. De aantrekkingskracht van het nummer ligt vooral in de herhaling. Old Swan sluit het nummer af met een positieve noot, zowel aan het moederschap als het aan ons gegeven leven. De ruim zes minuten worden ingevuld met Marshall’s gitaarpartijen op een onderliggend drumritme. De structuur van de melodielijnen krijgt een meeslepend effect door op fraaie wijze kleine wijzigingen aan te brengen. Terwijl de vervagende klanken steeds verder weg raken duikt er een nieuwe storm op, de storm van verandering.

Gargoyle mag dan niet de boeken in gaan als Mark Lanegan’s meest verrassende of imponerende werk, inhoudelijk staat het album weer als een huis. De synthesizers en gitaren voeren net als in zijn voorgaande werk de toon voor de veelzijdigheid aan klanken, terwijl Mark in zang de donkere dagen op aangrijpende wijze beschrijft. Het is de blues die wegebt in de opleving van de post-punk, alternative rock en new wave, maar toch nog steeds de kracht van Lanegan’s kunnen weet te behouden. Mark toont hiermee aan dat ook kleine veranderingen kunnen bijdragen aan het behouden van je eigen signatuur. Het maakt van Gargoyle een album waarmee hij zonder moeite weer enige jaren vooruit kan.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Mark Lanegan heeft inmiddels zo'n omvangrijk oeuvre op zijn naam staan dat ik zo af en toe nog maar eens inschuif.Zijn werk met de Screaming trees en de Gutter twins blijven bij mij favoriet maar ook solo (al dan niet met band) levert hij aardige tot uitstekende albums af.
Zijn nieuwste Gargoyle valt wat mij betreft daar een beetje tussenin.De kwaliteit is nog steeds onmiskenbaar aanwezig maar tot echt grote hoogten leidt dat op dit album niet.Slechts Nocturne,Beehive (de up tempo songs bevallen me nog het best) en Old Swan verdienen het predicaat erg goed de rest is redelijk maar heeft wat te lijden aan een bepaalde eenvormigheid.Ook vind ik de stem van Mark Lanegan met het stijgen der jaren er niet beter op worden,de rauwheid is OK maar nu kraakt en piept het soms wel iets te erg.
Wat Gargoyle weer wel goed doet is het mondjesmaat wat inbrengen van elektronica,dat geeft de plaat toch wel wat extra's.
Voor de rest,een degelijke Rock plaat zonder al te veel verrassingen maar wel weer gewoon goed.

Mark Lanegan is weer zo'n bekende naam, welke ik echter niet zo een, twee, drie kon plaatsen. Vanaf halverwege de jaren '80 luisterde ik - voornamelijk wegens tijdgebrek - slechts sporadisch naar nieuwe artiesten. Nu ik echter vrij en blij ben en door de techniek ook meer mogelijkheden tot mijn beschikking heb om tussen al die onbekende en minder bekende albums te kunnen grasduinen, komt er gaandeweg toch weer wat boeiende muziek bovendrijven.

Mark Lanegan plus Band dus. De man heeft een aantrekkelijke, een beetje ruwe en soms zelfs hese, donkere stem en dat bevalt wel. Of daarentegen de muziek voor altijd de oren zal blijven strelen, moeten we nog even afwachten.

Over Gargoyle kan ik op dit moment het volgende zeggen: Nocturne, Beehive en Old Swan zijn voor mij de meest in het oor springend liedjes. Voor het overige hoor ik weliswaar kwalitatief goede, maar verder geen opvallende alternatieve rock. Omdat Mark Lanegan mij toch interessant genoeg lijkt, zal ik binnenkort vast nog een of meer albums gaan beluisteren.

Dit weekend zit ik even te grasduinen in mijn Mark Langegan vaults. Ik zie dat ik nog niets bij dit album heb geschreven, dat zet ik bij deze even recht. Via dit album is mark Lanegan in 2017 opnieuw bij mij in beeld gekomen. Ik was na het (voor mij) teleurstellende Bubblegum album de interesse wat verloren. Dat veranderde weer toen ik dit album hoorde.

Mark Lanegan staat bekend om zijn vermogen om genres te overstijgen, en op Gargoyle doet hij dat op indrukwekkende wijze. Het album, en specifiek het titelnummer, mengt zijn typische rauwe, donkere rock met invloeden van synthpop, post-punk, en elektronische muziek. Dit resulteert in een gelaagde sound die zowel melancholisch als groots aanvoelt. De combinatie van donkere elektronica en Lanegans diepe, gruizige stem creëert een bijna filmisch gevoel.

Hoewel Mark Lanegan zijn wortels in de grunge heeft (hij begon zijn carrière als frontman van Screaming Trees), blijft hij zichzelf muzikaal heruitvinden. Gargoyle is een perfect voorbeeld van hoe hij zijn stijl verder heeft ontwikkeld, waarbij hij elementen van donkere, bijna gotische elektronica toevoegt aan zijn rockbasis. Deze evolutie zorgt ervoor dat het album fris aanvoelt, maar nog steeds trouw blijft aan zijn unieke stijl.

Samengevat is Gargoyle bijzonder vanwege de krachtige combinatie van Lanegans doorleefde stem, de samensmelting van verschillende muzikale stijlen, en de diepgaande, mystieke teksten. Het album is een reflectie van een artiest die blijft evolueren zonder zijn kern te verliezen, en het roept een unieke sfeer van duisternis, schoonheid en melancholie op.