Mark Lanegan Band - Gargoyle (2017)

Nocturne is ondertussen hierrrr te beluisteren.
Al ben ik ondertussen al wat achterdochtig met Lanegan's eerst vrijgegeven nummer van een nieuwe plaat (ben iig regelmatig op het verkeerde been gezet), dit klinkt toch zeker niet verkeerd.

Mark Goes Gothic? tuinhek en lettertype duiden wel in die richting.

Dan zal het ook wel wat voor west zijn denk je niet bikkel2?

Nocturne klinkt veelbelovend!

Je bent zelf een tuinhek!

Toch wel benieuwd of deze me in vervoering zal kunnen brengen, de 2 vorige releases vond ondergetekende een tikkeltje lauw. Vlees noch vis.

Nocturne is in ieder geval al sterk, hopelijk is de rest net zo heerlijk.
Ik moet wat aan Gavin Friday denken; qua sfeer.

Nocturne is idd veelbelovend.

Hee ouwe tuinhek,

Je ondertekent niet eens.

Nocturne is Lanegan op zijn allerbest, wat mij betreft. Ik hoop op weer een plaat met een continue hoog niveau. Op de laatste platen vond ik er toch ook altijd wel wat uitglijders tussen zitten.

Speelt Peter Hook bas op Nocturne?

Zoek het dichter bij huis: Martyn LeNoble (Porno for Pyros).

Ah, Mr. Christina Applegate. Heeft iig wel naar Peter Hook geluisterd voor dit nummer. Weet niet hoe rest van album klinkt. Hoge verwachtingen.

Lanegan werkt op dit album nauw samen met Rob Marshall van het Britse Exit Calm. Ook muchacho Alain Johannes is weer van de partij, net als Josh Homme, Greg Dulli, Aldo Struyf en Duke Garwood. The usual suspects dus. Uncut (8/10) beschrijft het album als:


Zie er ook erg naar uit, het emmertje staat al klaar voor het geval het begint te lekken.

Single 'Beehive klinkt mij als een saai niemendalletje, waar nocturne de verwachtingen op 'hoog' zette. Hoop dat de rest toch wat meer gaat afbuigen naar de meer stomende en grommende rock van een paar jaar geleden en eerder was ingezet op bubblegum.

Nieuwe video voor track "Beehive".

Waarschijnlijk heeft Mark Lanegan hetzelfde als ik, terug willen grijpen naar muziek uit zijn jeugd.
Hij is halverwege de jaren 60 geboren, en heeft dus bewust de jaren 80 mee gemaakt.
Die invloed is op Gargoyle duidelijk hoorbaar.
De blues en zeker zijn grunge verleden met Screaming Trees is minimaal aanwezig.
Hier overheersen wel de duistere klanken door van de jaren 80.
Het mooie van dit alles is dat zijn geluid herkenbaar aanwezig is, dus geen krampachtige poging om David Bowie of Ian Curtis te imiteren.
De een zal dit als een punt van kritiek ervaren, voor mij is het een toevoegende waarde.

Dat er een enorme jaren '80 galm rond dit album zoemt is wel duidelijk, vermeng dat met de kenmerkende Lanegan stijl en je hebt Gargoyle als resultaat.

Soms op het randje, dan weer erg fijn. Het kan nog alle kanten opgaan met dit album. Ik ben zelf benieuwd welke. Want het kan zomaar zijn dat ik dit na verloop van tijd beu ben of juist enorm ben gaan waarderen.

Voor nu: prima album.

Goh weet hij me toch weer een beetje te verrassen die Mark. Dit jasje met eighties-look past hem duidelijk beter, dan dat zoutloze gedrocht dat hij hiervoor heeft uitgebracht.
Een aantal nummers heeft een echt duistere en soms verontrustende sfeer, zelfs als hij 'weer' niet bij stem is. Het kan een beetje beide kanten op met deze plaat of hij groeit, of hij zakt weg in het moeras van de vergetelheid. Ben benieuwd.

Al sinds 1990 heeft Mark mij in zijn greep. Zo spannend en goed als het was tijdens The Winding Sheet en Whiskey for The Holy Ghost wordt het niet meer, maar dat hoeft ook niet.

Ook bij Etta zijn de ruige randjes er sinds die tijd van af. De studentenkelder is ingeruild. Niet alle geld gaat meer op aan chips, spaghetti, muziek en bier.

Heerlijk dat Mark mij steeds weer weet te vinden. Zullen we dan toch samen oud worden?

Whiskey for the Holy Ghost is mijn persoonlijke magnus opus van de man. Na het indrukwekkende Bubblegum en de verrassende verzamelaar Houston heeft hij me niet meer weten te pakken. Hopelijk gebeurt dat nu weer wel want de man was altijd mijn held, solo en met de Screaming Treed wiens Uncle Anesthesia nog regelmatig de platenspeler weet te bereiken. Benieuwd!

Zo poppy als op "Emperor" heb ik Lanegan eigenlijk nog nooit gehoord. "First Day of Winter" heeft verrassende Beach Boys-achtige backing vocals.

Vind de plaat overigens zeker niet beter dan het toch ietwat teleurstellende "Phantom Radio". Er staan te veel zwakke broeders op (zoals "Beehive" en "Old Swan"). "Blues Funeral" blijft z'n laatste vier-sterren-album.

De in Ellensburg te Verenigde Staten opgegroeide muzikant Mark Lanegan is de vijftig al gepasseerd, maar denkt er niet over na om het rustiger aan te gaan doen, met naast zijn solowerk diverse bijdrages aan bands als Queens Of The Stone Age, Soulsavers en The Twilight Singers. Zijn muzikale diversiteit kwam in het verleden (1985-2000) al tot uiting in de muziek van zijn band The Screaming Trees, met op de grunge, hard rock en psychedelica gerichte muziek. Later volgde zijn succesvolle blues rock periode, om daarna de donkere klanken van de synths te integreren binnen zijn veranderende muziekstijl. Toch is in al die jaren de diepzinnigheid van zowel zijn warme als grauwe stemgeluid overeind gebleven. Op zijn tiende solowerk Gargoyle voert hij de luisteraar terug naar de jaren 80, waar de alternatieve klanken zich vermengden in de new wave, post-punk en alternative rock. Samen met Rob Marshall schreef hij het songmateriaal voor het nieuwe album, terwijl Alain Johannes samen met Marshall opnieuw het duo vormt achter de diversiteit aan keyboard, orgel, synth en gitaarpartijen.

De pulserende werking van Death’s Head Tattoo voer de donkere klanken aan in diversiteit aan synths en opzwepende gitaarriffs. De bariton zangstem van Lanegan brengt de duivelse werelden van het nummer in beweging. Op de achtergrond herleeft Gary Numan’s Cars en zet de band een klankpatroon neer die ons direct in contact brengt met begin jaren 80. De vervormde gitaarklanken begeven zich al snel in de ruis van percussie en synths. Het vervolg Nocturne leunt met de baspartijen op de kracht van Joy Division, terwijl de onderhuidse spanning toeneemt in de hevigheid van de zwevende synths en ontaarde drums. De verloren liefde doet de meest bizarre taferelen onthullen, terwijl de spanningsboog behouden blijft. Het is een kunst die Mark de laatste jaren tot perfectie heeft uitgebouwd, waarmee ook in het bijzijn van een verscheidenheid aan muzikanten een sterke indruk achterlaat. Alain Johannes en Rob Marshall werken samen in de meest uiteenlopende klanken, al blijft in alle muzikale lagen de verbintenis aanwezig. Met Blue Blue Sea duikt de band de wereld in van Philip Glass’ Koyaanisqatsi, waar de orgelklanken en synths een wonderbaarlijke macht tevoorschijn toveren. Al vertellend benoemt Lanegan de “Gargoyle perched on gothic spire” en worden de harmonieën versterkt door zangeres Shelley Brien. Met Beehive keert hij terug naar de rock van de jaren 80, denk aan een mengeling van U2, Joy Division en The Stone Roses. De gitaar- en baslijn creëren een meeslepend patroon, waarmee de omliggende muzieklagen bij elkaar worden gehouden. De klanken van de moog van Greg Dulli vormen de drugs waarop Mark zijn vocale performance geeft, zwaar en meeslepen, geleefd en rauw. Het zijn de klanken die de verbinding vormen met zijn voorgaande werken Phantom Radio en Blues Funeral, maar tevens in woord zijn meest poëtische getinte werk laten zien.

Sister toont vooral de klasse van multi-instrumentalist Alain Johannes, waar de hypnotiserende klanken van zijn mellotron en b3 orgel je laten meevoeren in zijn spirituele zang. De psychedelica leeft op in de schoonheid van het onwetende, terwijl Lanegan de eenzaamheid op treffende wijze beschrijft. De klanken van Duke Garwood’s hoornspel roepen om zich heen als een laatste schreeuw voor help. Emperor spring eruit in zijn meer oplevende klankstructuur, terwijl Lanegan’s zangpartijen de gelijkenis met Iggy Pop laat horen. Het ritmische geheel met veel melodieuze stukken van de gitaar en harpischord brengt het verhaal over een verloren gevecht in beweging. Het einde van een machtsperiode, het zinkende schip, Lanegan beschrijft het treffend in zijn zangstukken. De akoestische klanken van de gitaar delen rake klappen uit in het wonderschone Goodbye to Beauty. Het valt uit de toon met de rest van het album, maar doet niettemin de macht van Lanegan’s vertoon verder omhoog duwen. Rob Marshall brengt met zijn gitaarklanken de zonnige herrijzenis na de donkere nachten, terwijl Mark zijn niet te stoppen grauwe machtsvertoon laat zien.

Met Drunk on Destruction doet de band de post-punk revival aan. De drumcomputer brengt het ritme op maat, terwijl de gitaren diverse lagen aanbrengen in het geheel. Niet het meest verrassende nummer, waar er vooral qua klankstructuur veel referenties zijn naar de vroege dagen van U2 en Joy Division. First Day of Winter toont een ander beeld, het trage ritme brengt stilistische klanken in de snelle vaart van het album. De koele weergaven van de synths vermengen zich met de percussie en vocale harmonieën. De aantrekkingskracht van het nummer ligt vooral in de herhaling. Old Swan sluit het nummer af met een positieve noot, zowel aan het moederschap als het aan ons gegeven leven. De ruim zes minuten worden ingevuld met Marshall’s gitaarpartijen op een onderliggend drumritme. De structuur van de melodielijnen krijgt een meeslepend effect door op fraaie wijze kleine wijzigingen aan te brengen. Terwijl de vervagende klanken steeds verder weg raken duikt er een nieuwe storm op, de storm van verandering.

Gargoyle mag dan niet de boeken in gaan als Mark Lanegan’s meest verrassende of imponerende werk, inhoudelijk staat het album weer als een huis. De synthesizers en gitaren voeren net als in zijn voorgaande werk de toon voor de veelzijdigheid aan klanken, terwijl Mark in zang de donkere dagen op aangrijpende wijze beschrijft. Het is de blues die wegebt in de opleving van de post-punk, alternative rock en new wave, maar toch nog steeds de kracht van Lanegan’s kunnen weet te behouden. Mark toont hiermee aan dat ook kleine veranderingen kunnen bijdragen aan het behouden van je eigen signatuur. Het maakt van Gargoyle een album waarmee hij zonder moeite weer enige jaren vooruit kan.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Na vier luisterbeurten vrees ik een matig album in huis te hebben. Ik waardeer lanegan zijn crossing border mentaliteit, maar deze New synthwave voegt voor een heel album weinig toe. Ik irriteer me per momenten zelfs aan de oersaaie drums(comp) en te simpele structuren van enkele inwisselbare nummers. De opgeroepen duisternis en melancholie van deze plaat wordt oa hierdoor teveel 'verlicht'. Jammerlijk.

Bemerk tevens dat de kracht wat uit zijn stem begint te lopen. Live viel me dit al op, maar na wat vergelijking met ouder werk hoor ik een meer zalvende stem, wel diep maar minder rauw.

Een geserreerde samenvatting tot nu met voorspelling: Volgende plaat shoegaze?


Eerst nog maar is wat toerbeurtjes op deze schijf.

Mooie plaat! Erg mooi zelfs! Lekker donker en op momenten inderdaad leunend op de jaren 80. Maar daar wel een heel eigen Lanegan invulling aan gevend. Knap gemaakt! Zo knap zelfs dat ik durf te twijfelen aan de conclusie die HugovdBos trekt:



Het zou stiekem toch wel eens, na vele luisterbeurten, Lanegan's hoogtepuntje kunnen zijn. Tenzij inderdaad, zoals hierboven wordt gesuggereerd, zijn volgende plaat een shoegaze plaat is

Mooi om te horen dat deze plaat je ook bevalt en zelfs zoveel dat deze wel eens je favoriete plaat van Mark kan worden. Voor mij persoonlijk blijven Whiskey for the Holy Ghost en Blues Funeral zijn absolute topstukken, inhoudelijk net wat meer diepgang en wat afwisselender in tekstuele zin. Gelukkig maakt Lanegan zelden een misstap, dat we nog lang van zijn muzikale kunsten mogen genieten.

top plaat

Tja, voor mij neigt dit toch een teleurstelling te worden. Van single Nocturne was ik helemaal wild en de opener is ook erg fijn. Maar voor de rest blijft er erg weinig hangen. Ik mis catchyness (Harvest Home) en rauwheid (a la Bleeding Muddy Water). Ik zal m nog een paar luisterbeurten geven... Wie weet, weet deze plaat me alsnog te pakken.

En ook voor mij, geen groei plaat, muziek relativeert zichzelf de leegte in. Inwisselbaar, makkelijk. Saai. Verworden tot ahtergrond muziek, als ik dit nog veel op ga zetten tenminste.