Jethro Tull - Roots to Branches (1995)

In mijn ogen het beste Jethro Tull album, in die zin dat het alle muzikale invloeden van de band verenigd in 1 album: het is acoustisch, rock, jazz, hard rock, folk, et cetera. Alle perioden van Jethro Tull tot dan toe zijn verenigd in dit album, en dat zonder dat het klinkt als een mengelmoes: het is duidelijk een geheel. Dat maakt het album zo sterk. Verder behoren de teksten van bijvoorbeeld Roots To Branches, Valley en Dangerous Veils in mijn ogen tot de beste van Ian Anderson.

Nu roept iedereen dat Aqualung of Thick As A Brick het beste album van Jethro Tull is. Inderdaad, TAAB zal hun beste prog-rock album zijn. Maar over pakweg 30 jaar zal dit album worden aangewezen als voorbeeld hoe Jethro Tull klonk. Simpelweg omdat alles erin verenigd is. Magnifiek.

Album begint vrij goed maar ook niet meer dan dat. Het tweede gedeelte, vanaf Beside Myself (trouwens mijn favoriet op deze Roots to Branches) tot de zeer mooie afsluiter Another Harry's Bar is naar mijn mening het hoogtepunt van deze plaat. Ik twijfelde even tussen 3 en 3,5 maar dankzij die laatste 5 nummers wordt het een dikke 3 en half.

Voor mij een vette dikke en zeker geen onterechte 5!!
Superplaat met een heerlijke dondere sfeer.

De teksten heb ik overigens nog nooit gelezen. Ga ik toch maar eens doen

De jaren 90 doen de Tull duidelijk goed. Toch vind ik dit album iets minder dan de voorganger Catfish Rising. Maar ze hebben slechtere gemaakt. Wel weer jammer dat Another Harry's Bar een gedeeltelijke Dire straits/Mark knopfler imitatie is ondanks de mooie tekst.

De jaren 90 Jethro Tull, gaat terug richting de folkmuziek, vermengd met wereldmuziek invloeden met een (soms) stevige symforock-basis...

Ian Anderson is er kwa stem op achteruit gegaan, maar is nog immer één van de betere vocalisten binnen de symfo- en classic rock, wat mij betreft...

Hoe dan ook, Roots to Branches en J.Tull.com zijn graag gedraaide platen, door mij... Evenals het solowerk van Ian, uit deze tijd...

Hiervoor geld het zelfde voor mij als voor Catfish Rising; eerst maar weer eens compleet luisteren voordat ik ga stemmen.

Ik ben benieuwd naar je oordeel.

Ik zelf vind jaren 90 Tull helemaal te gek!

Zojuist beluisterd en zo veel doet het me niet meer; tegenwoordig ga ik meestal voor het stevigere werk.

Maar ik vind wel dat je de kwaliteit van de band goed hoort ; alles is prima verzorgt en de productie is ook zeer goed.

Bijna alles ligt wel lekker in het gehoor zonder echt storend te worden; daarom nu een 3. Wie weet wordt het later nog ietsje meer.

Duidelijk favorieten op het moment zijn toch wel Roots To Branches , Valley en Beside Myself

Het titelnummer is "best oké" en er staan nog relatief goede nummers op (voor Tull-maatstaven) maar voor mij is de cirkel rond. Ik voel me onverschillig bij het luisteren. "Het vat is af", mij kunnen ze hier niet meer mee bekoren.

Wounded, Old and Treacherous en At Last, Forever is een kwartier lang topsymfonische rock met elementen uit klassiek, wereldmuziek, folk en rock.
Te gek, gewoon!

Een Oosters sausje doorheen de muziek en ingrediënten uit het verleden moeten het gebrek aan inspiratie verdoezelen. De zang van Ian Anderson klinkt krachteloos alsook de gitaren. Het fluitspel overheerst maar memorabele melodieën ontbreken. Of het moest een echo zijn van eerder werk. Snel doorspoelen.

67/100

Jethro Tull kende ik al wel vanuit mijn jeugd, maar erg goed nooit. Het nummer 'Locomotive breath' was vanzelfsprekend bekend. Maar echt veel platen of cd-s had ik niet. Toen het cd tijdperk aanbrak op een rommelmarkt voor een appel en een ei een hele trits jaren 70 platen aangeschaft, waaronder een aantal van Jethro Tull. Maar beluisteren deed ik ze niet echt. De laatste 10 jaar ben ik me meer gaan verdiepen in de muziek van Jethro Tull. Enkele cd's aangeschaft, wat gevonden in kringlopen en meer bewondering gekregen. En deze week een concert van de groep bijgewoond en daardoor al een aantal dagen enkel Jethro Tull beluisterd. Dus nu deze 'bibliotheek' cd Roots to Branche. De jaren 70 van Jethro Tull zijn bij mij favoriet, de muziek van Jethro Tull was toen redelijk baanbrekend met hun vermenging van prog/folk/rock/jazz en klassiek.
Veel grote groepen in de jaren 70 hebben heel veel moeite een fatsoenlijk vervolg te geven in de jaren 80 en 90. De punk en wave heeft wat dat betreft onbarmhartig toegeslagen.
Dit album is uit de jaren 90. Het is zonder meer een Tull album. De altijd herkenbare stem en fluitspel van Ian Anderson haal je overal uit. Het niveau van de jaren 70 wordt niet gehaald, maar kan en mag je dat verwachten ? Als je die jaren even vergeet is het een zeer beluisterbaar album. De zang van Ian valt me direct op. Hij klinkt erg zuiver, soms hoor je Lou Reed of Mark Knopfler er in. De muziek is ook dit keer weer een mengeling. Niet alles is geslaagd en soms verlang je weer naar een heerlijk wat langer nummer. Het langste is zo'n 7.50 minuten, maar de verrassing van vroegere nummers ontbreekt wat. Another Harry's bar zou zo'n nummer kunnen zijn, zeker aan het einde, Maar dan mag het nog wel wat langer doorgaan. De conclusie, een knap gemaakt album, muzikaal goed op orde, degelijk. De verrassing ontbreekt wat. Sommige nummers zijn echt goed, maar er zitten ook wat mindere nummers in.
Ik geef het een 3,5 , op dit moment zou een 4 te veel zijn. 3,75 zou precies passen, maar dat kan jammer genoeg niet.

Na (de zoveelste) herbeluistering krijgt deze (langste) plaat van mijn favoriete band toch een verhoging.

Op één of andere manier 'vergeet' ik deze plaat altijd, net als Catfish Rising. Ik neig in de jaren '90 en '00 altijd naar de soloplaten van Martin Barre en Ian Anderson.

Ik hoop dat deze een vinyl reissue krijgt. Past mooi op een dubbelaar.

Wat mij (weer) eens opvalt is het fantastische toetsengeluid van Andy Giddings. Zowel op Ian's soloplaten als bij Tull, tovert hij de prachtige orkestrale geluiden uit zijn keyboards. Op verschillende momenten denk je echt met strijkers of een klarinet te maken te hebben.

In de jaren zeventig deed Ian vaak een beroep op David Palmer voor orkestrale arrangementen. Sinds het 'vertrek' van zowel David als John Evan heeft Tull niet meer zo een goede toetsenist gehad (vind ik) als Andy Giddings.

Om nog maar te zwijgen over Martin "Lancelot" Barre. Een schandalig ondergewaardeerde gitarist die altijd in dienst van Tull heeft gespeeld maar een absolute meester op gitaar is. Weer on topic, RTB is een sterk album die tot het beste in hun oeuvre behoort.

Na drie albums waarop Jethro Tull ergens tussen ZZ Top en Dire Straits laveerde, bleef het vier jaar stil, afgezien van diverse tournees, verzamelaar 25th Anniversary, de boeiende uitgave Nightcap: The unreleased Masters, 1973 - 1991 uit 1993 en livealbum In concert: At the Hammersmith Odeon 8th October 1991.
Gitarist Martin Barre bracht in 1994 zijn eerste soloplaat uit, het prima A Trick of Memory. Frontman Ian Anderson worstelde met zijn gezondheid, was druk als zakenman met zijn forelboerderij met vierhonderd werknemers en bracht in april 1995 zijn soloalbum Divinities: Twelve Dances with God uit, gevuld met instrumentale, licht-klassieke muziek.

Slechts vijf maanden later verschijnt Tulls Roots to Branches. Bassist Dave Pegg was inmiddels te druk geworden met Fairport Convention en had de groep die zomer verlaten, nadat hij live al diverse malen door diens zoon Matthew was vervangen. Wel is pa nog op drie nummers te horen. Op de overige bast de Amerikaanse sessiemuzikant Steve Bailey.
Het album klinkt mij in de oren als een vocale en progrockende versie van Divinities. Van oorsprong was Jethro Tull een groep die diverse muziekstijlen (blues, jazz, progrock en folk) integreerde tot een eigenzinnig geheel met dwarsfluit en Andersons soms bezwerende zang. Waar ik die combinatie van ingrediënten op de drie voorgangers node miste, keert deze hier terug.

Hoe is dat zo gekomen? Ondanks dat Scott Allen Nollen in zijn bandbiografie 'Jethro Tull' uit 2002 veel vertelt, blijft het gissen. Opvallend is de reis naar India in februari 1994 die indruk maakte op de groepsleden en terugkeert in de nodige, licht-oosterse melodieën.
Een tweede reden kan de toetreding van de getalenteerde toetsenist Andy Giddings zijn, die fanatiek het werk van zijn voorgangers bestudeerde en bovendien nauw betrokken was bij Divinities.
Dat de groepsleden de nodige inbreng hadden in de muziek - alhoewel de credits aangeven dat alle nummers zijn geschreven door Anderson - vertelde drummer Doane Perry. Over de repetities waar Anderson slechts deels bij was: "Martin retreated into weird wah-wah psychedelia, and Ian kept popping his head in and out to hear how things were going, offering an occasional 'Hmmm, why not try this?" Andersons gefronste wenkbrauwen konden enige onrust veroorzaken bij Barre, Giddings en Perry, maar Roots to Branches klinkt organisch, iets wat ik bij het trio vorige albums miste.

In de teksten keert de religieuze inspiratie van Divinities terug, zoals in Valley. Nee, Anderson was geen religieus mens geworden, althans wat het georganiseerde deel daarvan betreft: "Oh, beware the scary power of religious fervor, mixed with dangerous geo-politics and the hip-on-the-shoulder mindset of separatism, fragmentation, and the wild flagwaving desire to settle old, old scores," zo noteerde hij in het tourprogrammaboekje. Met het nieuws dat ons deze dagen bereikt waarbij een derde wereldoorlog een mogelijk vervolg kan worden, zijn Andersons woorden alleen maar in gewicht toegenomen.

Bassist bij de tournee is Engelsman Jonathan Noyce, die tevens deel uitmaakte van Andersons groep bij de tour voor Divinities. Leuk detail: toen hij werd geboren, nam Jethro Tull een pauze van hun tour voor Aqualung.
De bandbiografie sluit af het hoofdstuk over Roots to Branches af met een korte zin over een ingrijpende gebeurtenis voor Anderson: "Unfortunelately, the original Strathaird salmon factory in Inverness burned down on August 1, 1998."

Meestal moeten platen bij mij echt groeien, maar bij Roots to branches was het precies omgekeerd: de eerste paar keer was ik hier erg enthousiast over, maar hoe vaker ik hem hoorde hoe minder hoogtepunten mij opvielen, en nu ik hem voor het schrijven van dit bericht nog eens gedetailleerd beluister valt me op dat veel nummers gewoon niet zo'n spannende en/of beklijvende melodie hebben. Dat wordt gedeeltelijk gecamoufleerd door de warme arrangementen, het sterke gitaarspel van Martin Barre en de Oosterse invloeden, maar daarónder liggen toch te veel composities waar na "uitkleding" niet genoeg van overblijft om mij tevreden te stemmen. Naast het geweldige openingsnummer vormen voor mij de laaste drie nummers het hoogtepunt van de plaat; dat hadden eigenlijk de laatste vier nummers moeten zijn, maar helaas kan ik dat geaffecteerde praatzingen van Anderson op Wounded old and treacherous niet goed hebben (het is bijvoorbeeld heel vervelend hoe hij "There was a time when love was the law" intoneert). De rest is allemaal degelijk maar springt er te weinig uit om hier voor mij een essentieel Tull-album van te maken.