Lloyd Cole - In New York (2017)

Nieuwe verzamelaar van Lloyd Cole, ditmaal van het solowerk. De eerste 4 reguliere albums, plus een onuitgebracht album en een cd met demo's. Die 5e en 6e cd zullen vooral voor de die-hard fans interessant zijn om hun collectie te complementeren. johan de witt

Man on the Verge is alvast beschikbaar gemaakt.

Klopt, met deze periode tourt hij nu ook.
Zijn eerste vier albums integraal, aangevuld met nummers voor zijn vijfde album, die in 1996 had moeten verschijnen. Die is er echter niet gekomen toen. Veel van die nummer zijn al wel verschenen op dit album: Lloyd Cole - Etc (2001) en sommigen - zoals de nieuwe single Man on the Verge - ook op The Negatives uit 2001, hoewel in het geval van Man on the Verge in een andere versie.
De laatste 20 nummers zijn echt 'nieuw'.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lloyd Cole - In New York, box-set - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bijna twee jaar geleden verscheen een fraaie box-set met al het werk van Lloyd Cole & The Commotions (Collected Recordings, 1983-1989).

De Britse band maakte met Rattlesnakes (1984) voor mij één van de meest memorabele platen van de jaren 80, maar ook opvolgers Easy Pieces (1985) en Mainstream (1987) bleken veel beter dan de recensies in de jaren 80 deden vermoeden.

De box-set van Lloyd Cole & The Commotions is daarom nog altijd een graag geziene gast in mijn cd-speler. Maar er is natuurlijk meer.

Lloyd Cole begon in 1988 aan een solocarrière en heeft inmiddels een flinke stapel platen zonder de Commotions op zijn naam staan. Het zijn platen die ik ten tijde van de release lang niet allemaal heb opgepikt, maar het oeuvre van de Britse muzikant blijkt qua niveau verassend consistent.

De afgelopen jaren heeft Lloyd Cole zich toegelegd op het maken van behoorlijk experimentele elektronische muziek (het kwartje is bij mij eerlijk gezegd nog niet gevallen), maar ik hoor hem persoonlijk toch het liefst in aanstekelijke gitaarpop met diepgang en melancholie.

Het is gitaarpop die volop is te horen op het deze week verschenen In New York. In New York, ondertitel Collected Recordings 1988-1996, verzamelt het eerste solowerk van Lloyd Cole.

De Brit vertrok na het uit elkaar vallen van zijn band naar New York, waar hij met een aantal gelouterde muzikanten de studio in dook. Het resulteerde in 1990 in het titelloze solodebuut, dat op de eerste schijf van deze box-set te vinden is.

Het solodebuut van Lloyd Cole trok in 1990 niet heel veel aandacht, maar is een razend knappe plaat vol songs die niet onder doen voor de beste songs van Lloyd Cole & The Commotions.

Lloyd Cole borduurt op zijn eerste soloplaat nadrukkelijk voort op de muziek van zijn band, al zijn de songs net wat meer ingetogen, is er meer aandacht voor subtiele accenten, zingt de Brit wat beter en bekijkt hij het leven bovendien door een net wat minder donkere bril dan in het verleden.

Ook het in 1991 verschenen Don't Get Weird On Me Babe is een verrassend sterke plaat. Op deze plaat gaat Lloyd Cole in een aantal tracks verder met het maken van even aangename als prikkelende gitaarpop, maar de Brit verrast ook met een zwaarder aangezet en rijk georkestreerd geluid.

Bad Vibes had in 1993 moeten zorgen voor de definitieve doorbraak van Lloyd Cole in de Verenigde Staten, maar de plaat deed uiteindelijk niet zoveel. De plaat doet me nu nog veel minder, want ondanks het feit dat met de songs niets mis is, staat de productie of overproductie me flink tegen.

Op Love Story uit 1995 kiest Lloyd Cole gelukkig weer voor de gitaarpop die we van hem kenden. Love Story klinkt op het eerste gehoor zonniger dan we van de Brit gewend zijn, maar dat is maar schijn en zeker in de teksten overheersen de donkere wolken. Love Story is net als de eerste twee soloplaten van Lloyd Cole een sterke plaat.

Op de vijfde schijf van New York vinden we het ‘lost album’ van Lloyd Cole, Smile If You Want To. De songs op de plaat zouden uiteindelijk opduiken op de volgende platen van de Brit, maar zoals het op In New York staat was het oorspronkelijk bedoeld.

Ik heb geen idee waarom de plaat destijds niet werd uitgebracht, maar aan de kwaliteit van de songs heeft het niet gelegen. Ook op de vijfde schijf van In New York strooit Lloyd Cole driftig met geweldige songs. Een zesde cd met demo’s is aardig, maar het beste hebben we op dat moment wel gehad.

Lloyd Cole werd overladen met superlatieven voor het briljante Rattlesnakes, maar hierna was de koek kennelijk op. Volkomen ten onrechte, want In New York staat vol met geweldige popsongs van een niveau dat maar weinig songwriters gegeven is. Schijfje 3 en schijfje 6 zal ik vooral in de verpakking laten, maar de overige vier zijn werkelijk wonderschoon. En ook in het huidige millennium maakte Lloyd Cole nog minstens een handvol uitstekende platen.

Ik zag de goede man onlangs opduiken in een lijstje met eendagsvliegen, maar ik weet inmiddels wel beter. Ook In New York is weer een parel in de platenkast, naast dat ook al zo fraaie boxje van twee jaar geleden. Erwin Zijleman

Mooie recensie!
Inderdaad zijn deze solo-albums gemiddeld gezien zeker zo sterk als de Commotions-albums uit de 80s.
Het laatste album hier is een leuke bonus.

Welke nummers zijn nu dat 'verloren album'? Die wil ik wel eens luisteren.

Is me een beetje erg lange zit om deze compleet (82 tracks) in één keer te luisteren.

Tot en met 48 zijn de eerste vier solo-albums integraal.
Van 49-60 is het 'verloren' album.
Daarna de demo's.

Okay, dus gewoon CD 5 op Spotify... heb die aan mijn wachtlijst toegevoegd... hoop dat het zondagmiddag muziek is want dan komen ze vermoedelijk langs

Interessant overzicht. Ik ben hier wel benieuwd naar eigenlijk.
Lloyd afgelopen Zaterdag live gezien.
Feitelijk een thuiswedstrijd in een uiterst sfeervol Zonnehuis in Tuindorp-Oostzaan.
Een soort Paradiso in het klein zeg maar.
De man met gitaar en de 2e set met hulp van zoon William ( een beetje de Lloyd uit de jaren 80 qua uiterlijk, maar meer nog een lid van Echo & The Bunnyman.)
Intieme uitvoeringen waar zijn werk zonder The Commotions ook prima overeind bleef.
Gortdroge Brit overigens. Veel humor, al zou je dat door zijn wat norse uitstraling niet zeggen.

Mooi, en herkenbaar verhaal.
Ik moest zaterdag helaas aan me voorbij laten gaan, maar ik heb hem de afgelopen jaren meermaals aan het werk gezien, en je omschrijving klopt goed.

Doorgaans ben ik niet zo'n groot liefhebber van de 'luisterliedjes' pop - al zijn er altijd uitzonderingen - maar wat deze man - over het algemeen - heeft gemaakt is gewoon voortreffelijk en ben ik sinds kort weer helemaal .

In New York is daarom een prachtige verzamelaar als je dus - net als ik - nog maar weinig tot niets in huis hebt van Lloyd Cole.

*fiets pakt*

Het debuutalbum heb ik nog op lp. Ik ben hem daarna eerlijk gezegd uit het oog verloren en dan is zo'n verzamelaar erg leuk. Blijft wel een spotifytje denken ik.....4.5*

De nummers van het 'verloren' album klinken vergelijkbaar met mijn andere werk, zeker niet slechter.

De rest op andere dagen eens beluisteren.

Wel benieuwd naar je andere werk dan

ooops.... ZIJN andere werk.... mijn andere werk is niet zo bijzonder

Een perfecte introductie voor eenieder die Cole uit het oog is verloren in de jaren negentig, al was het maar vanwege de stijlvolle uitgave. Vooral het onuitgebrachte album Smile If You Want To (dat onder de titel Etc. met praktisch dezelfde liedjes al eens is uitgebracht een 15-tal jaren geleden), toont aan dat Cole onder alle omstandigheden goede rootspopliedjes kan schrijven. De demo's zijn niet alle van waarde, zij het dat de sessies met toetsenist Blair Cowan uit 1988 (tussen Commotions en solowerk in) een ongeziene kant van Lloyd laten zien, met de Human League-achtige emopop van 'I Confess' en 'The English Weather'.

Ik luister dit album in etappes: laatste cd, tweede stint van de demos 8-13:

Als ik I Confess (demo) hoor dan hoor ik de eerste minuut van Simple Minds (Alive & Kicking ?) Het tweede gedeelte is dan wel erg mooi met die synths... snap alleen niet waarom het I Confess heet als hij in de hook Angel zingt

Helemaal mee eens ! Ik was ook in het Zonnehuis en ik heb genoten. Inderdaad droge humor en zeer goed bij stem.