The Flower Kings - Stardust We Are (1997)

Weet je wat het is: ik denk dat iemand met een vilein gevoel voor humor Roine Stolt ooit in het begin van diens carrière heeft wijsgemaakt dat je een CD altijd hélemaal moet opvullen, dus als je maar 30 minuten muziek tot je beschikking hebt moet je er nog 45 bij schrijven, en als je maar 90 minuten hebt moet je tot de 130 doorgaan (zoals hier). Ik heb er tot nu toe nooit moeite mee gehad dat Stolt zo ongeveer elke scheet die in zijn studio werd geproduceerd op plaat zette, maar bij dit album begint zijn gebrek aan (of minachting voor) "quality control" me toch te storen. Een nummer als Just this once is wel representatief voor de meerderheid op dit album: na de introductie van een op zich al niet bijzonder interessante vocale melodie gaat het nummer verder met eerst een jazzsolo en daarna een steviger rocksolo, maar de songstructuur zelf wordt er verder niet beter of boeiender door, en het uitgebreide instrumentarium wordt eigenlijk alleen maar aangewend om de buitenkant beter te laten klinken terwijl de binnenkant verder vrij fantasieloos blijft.
        Merkwaardig genoeg zijn het juist de instrumentals die het niveau opkrikken. Je zou verwachten dat instrumentale nummers een iets abstracter structuur hebben waardoor Stolt nóg meer de neiging heeft om alle kanten op te vliegen zonder ergens te landen, maar het trio van Poor Mr Rain's ordinary guitar / The man who walked with kings / Circus Brimstone is afwisselend lyrisch en agressief, ingetogen en uitbundig, serieus en grappig, en waar Stolt mijn aandacht in de traditionelere nummers niet vast kan houden lukt hem dat hier wèl, net als bij het hippie-romantische Don of the universe. En natuurlijk staan er ook wel wat mooie niet-instrumentale nummers op, zoals het vrolijke The merry-go-round en het ontspannen Different people. (Een ander ontspannen nummer, Ghost of the red cloud, zou ik daarentegen het liefst van de CD afvijlen.) Het veelgeprezen titelnummer lijdt voor mij ook aan het euvel dat ik in de eerste alinea van dit bericht beschreef: aardige passages (met name Part III) maar te weinig structuur, teveel los zand en te weinig meeslepend, en dat 25 lange minuten lang. (Is 12:49–13:04 meer dan een knipoog naar Camels Freefall ?)
        Misterfool heeft hierboven trouwens een mooi gedetailleerd bericht geschreven waar ik graag naar verwijs. Twee verschilpunten zijn wel dat ik Stolts stem juist nooit iel of irritant vind (zodat ik hem ook graag hoor op de momenten dat hij níét "enigszins bluesy" klinkt) en dat mijn beoordeling uiteindelijk toch een stuk lager uitvalt dan de 4* die Misterfool aan Stardust we are uitdeelde toen hij nog op deze site actief was – ik hoor hier gewoon te weinig hoogtepunten voor de rechtvaardiging van de enorm lange zit die dit album is, dus kom ik uit op mijn klassieke score voor een plaat die ik wel sympathiek vind maar die ik met de beste wil van de wereld niet echt goed kan vinden. Zo is de zesde titel die ik van de Flower Kings heb leren kennen tevens mijn eerste teleurstelling binnen hun discografie.

Net als het debuut is Stardust We Are een album waar de wisselvalligheid troef is. Ook bevat deze plaat enkele van de beste nummers uit het oeuvre (Church Of Your Heart en het titelnummer). Hasse Froberg, die op Retropolis ook al meedeed, heeft op dit album voor het eerst een prominente rol als zanger. Dit komt het geluid van de band zeker ten goede. 130 minuten muziek is een hele zit, zeker met alle intermezzo's die tussendoor langskomen. In de praktijk draai ik dit album dan ook zelden als geheel.

Score: 81/100

The Flower Kings maken op hun 3e album een stap voortwaarts, omdat de nummers meer een 'smoel' hebben dan hiervoor. Hun eerste albums zijn ook goed, maar sommige nummers zijn wat weinig onderscheidend.

Hier kun je de nummers goed uit elkaar houden. Wel essentieel voor een dubbel album.

In the eyes of the world - het uptempo nummer
Just This once- met het Tony Banks orgeltje
Church of your heart - de meezinger
The man who walked with kings - het instrumentaaltje met de akoestische gitaar
Circus Brimstone - de drukke instrumental (als ie eenmaal op gang is)
Compassion - de vocoder ballad
The End of the innocence - de rock ballad
Merrygoround - het vrolijke nummer
Don of the universe - de sitar song
Different people - de andere meezinger
Kingdom of lies - de uptempo 6/8
Ghost of the red cloud - het 'reggae' ritme (niet helemaal natuurlijk, ik hoor accenten op de 1e tel)
Stardust we are - de driedelige Epic!