Ahab - The Call of the Wretched Sea (2006)

Geweldige (funeral) doom!

, Mijn eerste kenismaking met Doom. Wow, hier ben ik echt van onder de indruk . Langzaam, mooi melodieus intro, en dan een wall van sound, heel zwaar. Helaas zijn de grunts iets te lomp, maar mischien moet ik er gewoon aan wennen. voorlopig een 4,5*, en het kan aleen nog maar hoger worden

En vooral... extreem traag!

klinkt lekker duister en depri,doet me heel erg denken aan shape of despair, hele lekkere muziek 4*

Het verhaal van Moby Dick vertolkt door de heren van Ahab, duister, traag en zwaar. Geweldige Funerel doom uit Duitsland.

Bereid je voor op een zwaarmoedig album. Funeral Doom is toch wel een van de meest heavy subgenres die er is. Slopend gitaargejank, haast slow-motion drumming en een teringdiepe growl, en dat alles gecomplimenteerd met soms een wel heel zachtaardig sfeertje, om het contrast lekker scheef te houden. Het klopt allemaal zo erg.

Ik hou hier van omdat het mij op verschillende manieren kan bekoren. Ik kan hier met alle rust naar luisteren en mijzelf in een droomwereld projecteren, waarbij ik de muziek eigenlijk alleen nog op de achtergrond hoor meegalmen, weggeëbt, weggezonken, maar toch aanwezig. Maar tevens kan je een album als dit op een zeer intensieve manier beluisteren, steeds maar weer zoekend naar die kleine details, het ritme van de drummer uitvogelend, dat ene heerlijke riffje van de gitarist vinden, die tergende growl nadoen, denkend, waar haalt 'ie het vandaan. En dat keer op keer opnieuw, bij steeds nieuwe stukjes, en dan altijd nog steeds genietend van het geheel.

Mooi metalalbum van de week.
Dit album is tergend traag en allesverstikkend. Het oude verhaal over Moby Dick van Herman Melville dient als decor voor de teksten. Wie zich een beetje de sfeer van dat boek voor de geest kan halen, heeft de zilte, nautische sfeer van The Call Of The Wretched Sea al aardig samengevat.
Toch is Ahab niet zo monotoon als andere genregenoten. Het drumwerk is bijvoorbeeld zelfs relatief frivool te noemen ten opzichte van andere doombands. De dromerige leadpartijen brengen de nodige melodie en in de onderlagen zit veel verwrongen koorwerk, kerkklokken en andere duistere geluiden.

Album van de week...haal met moeite de eerste 2 nummers. Dan moet ik echt even wat anders horen/doen.....niet dat het een slechte plaat is integendeel...het neemt je werkelijk mee naar de koude zeeën maakt je zee ziek. *** sterren omdat ik niet het hele album in een keer kan luisteren...maar het toch elke keer weer probeer..

Als dit niet het album van de week was geweest, had ik deze plaat nooit beluisterd. Niet omdat het een slechte plaat is, maar omdat ik nog nooit van Funeral Doom, laat staan Ahab had gehoord.
De eerste keer luisteren was wel even wennen, want de somberste muziek die ik in mijn kast heb staan, is My Dying Bride, maar deze cd was toch nog een stuk trager en bruter. Maar, hoe vaker ik luister, hoe beter deze cd me begint te pakken. Elke keer hoor ik net weer andere geluiden. De grunts zijn zo traag en dreigend dat het lijkt alsof Moby Dick vanuit de oceaan commentaar zit te geven op wat kapitein Ahab aan het uitspoken is, terwijl de gitaarpartijen door kunnen gaan voor de wind die om het schip huilt. Nou ja, zo komt het op mij over iig.

Ik vind het beluisteren van de cd een hele zit, maar desondanks denk ik dat dit een cd is die ik vaker ga luisteren. Qua waardering zit ik te twijfelen tussen 3.5 en 4.5*. Dat eerste omdat ik niet altijd de cd uit kan luisteren, het laatste omdat de muziek verder wel erg goed is vooral sfeervol is. Voorlopig houd ik het op 4*.

Verhoog deze toch met één ster én ga hem aanschaffen....op de een of andere manier zet ik hem toch weer op....

Op youtube is een clip van Ahab te zien met beelden van de film Moby Dick, ik vond het wel goed bij elkaar passen.

Dit is Funeral Doom Metal, mijn eerste kennismaking met deze genre (lelijk word) was via onze bekende topic en dat was met Shape of Despair. Shape of Despair is me goed bevallen door de zanger Pasi Koskinen.
Deze keer zijn het Duitsers uit Munchen met Daniel Droste als brulboei van dienst, zo laag heb ik nog nooit iemand horen zingen. Het verhaal is bekend, Moby Dick van Herman Meville en Ahab is de kapitein van de walisvaarder Pequod die achter dat beest aanzit.
Dit is traag, dit is heel traag en soms vraag ik me af: wat gebeurt er hier nu eigenlijk? Ik denk dat deze muziek beter zou werken met achtergrondbeelden want nu verveel ik me soms. Sfeervol is het zeker, mijn populariteitsprijs zullen ze niet winnen wel mijn originaliteitsprijs. De sample in het nummer The Sermon is afkomstig, na enig zoekwerk, uit de film Moby Dick (1956) geregisseerd door John Huston.
Old Thunder vind ik nog het mooist, misschien de lichtste kost op dit album. Binnen een paar maanden probeer ik nog eens. Momenteel ben ik er geen liefhebber van.

Sfeervolle doom, behoorlijk episch, zwaar, goed geproduceerd, compleet, vol, doordacht, een goed uitgewerkt concept. Ja, hier zit wel een ruime voldoende in. Met groeipotentie.

Dit album staat sinds een paar weken bij me in de platenkast. Op cd lijkt het geluid nog veel indrukwekkender als op mp3. Donkerder, gewelddadiger, en door het lage tempo heel geschikt om 's nachts in het donker, met alleen een paar kaarsen aan te beluisteren.

Doom, doomer, doomst.
Goede plaat, maar ik kan dit maar met stukjes degusteren. Een nummer of twee in een keer volstaan.

Opgepikt tijdens de essentiële albums van wizard (wat alweer een tijdje geleden was, overigens), omdat ik hier dankzij zijn verhaal benieuwd naar werd. En dit is behoorlijk fijn spul, inderdaad. Heerlijk lomp en met een fijne sfeer. Ik heb in elk geval weinig moeite een kolkende oceaan voor me te zien. Wel is het met zijn bijna tachtig minuten net wat te veel van het goede. Maar al met al ben ik hier zeker over te spreken.

Een staaltje vakmanschap in sfeerzetting. The Call Of The Wretched Sea neemt je mee op een trip naar de diepste, meest duistere krochten van de oceaan, die even angstaanjagend als mooi zijn. Het klassieke Moby Dick verhaal vormt een prima ruggengraat voor het concept, maar in plaats van het standaard verhaal na te vertellen, beeldt Ahab eerder de hulpeloosheid, de verlorenheid en het ijselijke gevaar uit dat met de situatie van het personage Ahab en zijn bemanning gepaard gaat.

Dit is geen album voor elke dag maar als het op staat geniet ik er elke keer weer van. Dit is wel de zwaarste van de albums die Ahab heeft gemaakt. Heerlijke titel, gaaf thema (Moby Dick nog voor mijn Engelse literatuurlijst gelezen) en vooral langzaam.

Een meesterwerk. Funeral doom intrigeert mij en van een aantal bands heb ik de topalbums bijeengegaard, zonder dat de aantallen in de tientallen lopen. Heb wel eens later werk van Ahab gehoord, maar dat doet eerder afbreuk aan zo'n mythisch debuut dan dat ik daar meer van wil horen. De sfeer is lekker beklemmend zonder een verstikkende geluidsmuur te worden, met ruimte om te ademen en voorzien van rustpuntjes.

Wat een fantastisch album is dit toch eigenlijk. Toen dit album uitkwam kon ik er eigenlijk niet veel mee, maar nu weer eens goed de kans gegeven en het is genieten. Het album heeft een heerlijke sfeer, de muziek is loodzwaar net als de grunt, daarnaast is er voldoende afwisseling. Heel fijn.