Ahab - The Call of the Wretched Sea (2006)

Bereid je voor op een zwaarmoedig album. Funeral Doom is toch wel een van de meest heavy subgenres die er is. Slopend gitaargejank, haast slow-motion drumming en een teringdiepe growl, en dat alles gecomplimenteerd met soms een wel heel zachtaardig sfeertje, om het contrast lekker scheef te houden. Het klopt allemaal zo erg.

Ik hou hier van omdat het mij op verschillende manieren kan bekoren. Ik kan hier met alle rust naar luisteren en mijzelf in een droomwereld projecteren, waarbij ik de muziek eigenlijk alleen nog op de achtergrond hoor meegalmen, weggeëbt, weggezonken, maar toch aanwezig. Maar tevens kan je een album als dit op een zeer intensieve manier beluisteren, steeds maar weer zoekend naar die kleine details, het ritme van de drummer uitvogelend, dat ene heerlijke riffje van de gitarist vinden, die tergende growl nadoen, denkend, waar haalt 'ie het vandaan. En dat keer op keer opnieuw, bij steeds nieuwe stukjes, en dan altijd nog steeds genietend van het geheel.

Als dit niet het album van de week was geweest, had ik deze plaat nooit beluisterd. Niet omdat het een slechte plaat is, maar omdat ik nog nooit van Funeral Doom, laat staan Ahab had gehoord.
De eerste keer luisteren was wel even wennen, want de somberste muziek die ik in mijn kast heb staan, is My Dying Bride, maar deze cd was toch nog een stuk trager en bruter. Maar, hoe vaker ik luister, hoe beter deze cd me begint te pakken. Elke keer hoor ik net weer andere geluiden. De grunts zijn zo traag en dreigend dat het lijkt alsof Moby Dick vanuit de oceaan commentaar zit te geven op wat kapitein Ahab aan het uitspoken is, terwijl de gitaarpartijen door kunnen gaan voor de wind die om het schip huilt. Nou ja, zo komt het op mij over iig.

Ik vind het beluisteren van de cd een hele zit, maar desondanks denk ik dat dit een cd is die ik vaker ga luisteren. Qua waardering zit ik te twijfelen tussen 3.5 en 4.5*. Dat eerste omdat ik niet altijd de cd uit kan luisteren, het laatste omdat de muziek verder wel erg goed is vooral sfeervol is. Voorlopig houd ik het op 4*.

Dit is Funeral Doom Metal, mijn eerste kennismaking met deze genre (lelijk word) was via onze bekende topic en dat was met Shape of Despair. Shape of Despair is me goed bevallen door de zanger Pasi Koskinen.
Deze keer zijn het Duitsers uit Munchen met Daniel Droste als brulboei van dienst, zo laag heb ik nog nooit iemand horen zingen. Het verhaal is bekend, Moby Dick van Herman Meville en Ahab is de kapitein van de walisvaarder Pequod die achter dat beest aanzit.
Dit is traag, dit is heel traag en soms vraag ik me af: wat gebeurt er hier nu eigenlijk? Ik denk dat deze muziek beter zou werken met achtergrondbeelden want nu verveel ik me soms. Sfeervol is het zeker, mijn populariteitsprijs zullen ze niet winnen wel mijn originaliteitsprijs. De sample in het nummer The Sermon is afkomstig, na enig zoekwerk, uit de film Moby Dick (1956) geregisseerd door John Huston.
Old Thunder vind ik nog het mooist, misschien de lichtste kost op dit album. Binnen een paar maanden probeer ik nog eens. Momenteel ben ik er geen liefhebber van.

Sfeervolle doom, behoorlijk episch, zwaar, goed geproduceerd, compleet, vol, doordacht, een goed uitgewerkt concept. Ja, hier zit wel een ruime voldoende in. Met groeipotentie.