Michael Schenker Fest - Live (2017)

Mijn dank aan Lonesome Crow om deze toe te voegen en... weeral een livealbum van Michael Schenker? Inderdaad, maar ook met medewerking van drie zangers: Gary Barden, Graham Bonnet en Robin McAuley.

Plaats en datum van opnames: International Forum in Tokyo, Japan, op 24 augustus 2016. Verkrijgbaar in diverse formaten: 2 cd, 2 cd + dvd, vinyl, dvd en blu-ray.

Hier is alvast de trailer: “MICHAEL SCHENKER FEST TOKYO” (official Trailer) - YouTube.

Interessant.

Ik weet het, een jaar na On a Mission: Live in Madrid verschijnt er weer een livealbum van Michael Schenker en nu in de gedaante van Michael Schenker Fest, waarbij opnieuw hard wordt teruggegrepen naar het verleden met de inzet van drie originele MSG zangers en het spelen van drie UFO nummers.

Ik kijk naar de hoes en zie een charismatische en levenslustige Michael Schenker (°1955), ik kijk naar de tracklist die ik deze morgen heb aangevuld met tijden en zangers, en produceer een grote glimlach. Dit kan haast niet misgaan, hoewel der Michael niet altijd gelukkig is geweest in songmateriaal en in keuze van zangers.

Iedere zanger krijgt een blok waarin hij zich mag bewijzen. Na de intro starten met Into the Arena is een statement: “Hier ben ik.” Het blijft een geweldig instrumentaal nummer voor het eerste blok waarin zanger Gary Barden (°1955) vijf nummers mag zingen en een paar keren weeral vergeet dat hij beter niet aan de hoge tonen begint.

Na het instrumentale Coast to Coast (origineel van de Scorpions) krijgt Graham Bonnet (°1947) zijn kans en hier zit ik iets rechter op mijn stoel om twee redenen. Het zijn de eerste officiële live opnames met Bonnet (kan ook niet anders, lang geleden vloog hij buiten na één concert) én het is de eerste keer dat ik Graham Bonnet zijn zang kan pruimen. Zijn stem bevat nog altijd die enorme power, die hij soms haast wanhopig onder controle probeert te krijgen.

Het instrumentale Captain Nemo trapt het blok van Robin McAuley (°1953) af, die drie Schenker nummers mag zingen en de UFO covers Shoot Shoot en Rock Bottom. Het blok bevat ook twee ballads maar ook het flitsende Save Yourself. Op het einde zingen de drie zangers dan samen Doctor Doctor, de klassieke afsluiter.

Heeft iemand er al op gelet dat ik de geboortejaren van de vier hoofdtenoren heb vermeld tussen haakjes? Dat heeft te maken met mijn gevoel over dit album: de heren zijn allemaal rijpe zestigers, Bonnet is zelfs al zeventig. Ik vind deze niet het beste livealbum van Herr Schenker, dat blijft The 30th Anniversary Concert uit 2010, maar ik heb bijzonder veel respect voor wat de heren nog op hun leeftijd kunnen en dat tempert mijn kleine ergernissen over de zang hier en daar. Ach, deze moet ook in mijn collectie.

Sinds een drietal weken zit deze ook in mijn collectie: voor nog geen 14 eur heb ik deze kunnen kopen in de versie 2 cd's én de dvd van het volledige optreden. Ik weet het: de dvd mag niet meespelen in mijn beoordeling van dit album en toch doe ik het, nou ja, een beetje.

Als aanvulling op mijn vorig bericht zeg dat ik verrast was door de verpakking van het geheel: de drie schijven bevinden zich elk afzonderlijk in een kartonnen hoesje met begeleidend boekje in een kartonnen box. Het is eens iets anders dan die openklapbare digipacks waarvan de houdbaarheidsdatum beperkt is na gebruik.

Als correctie op mijn vorig bericht neem ik fel gas terug wat mijn betreft mijn commentaar op Graham Bonnet, alias Mr. Schorremans in mijn vorige belevingen van zijn zangpartijen. Die enorme power etaleert hij niet met de moed der wanhoop om de controle te behouden, hij straalt gewoon met een air van "Glad to be alive and glad to here". Hij heeft het kortste blok maar hij maakt gewoon het meeste indruk tijdens stevige versies van Assault Attack en Desert Song, Dancer is soms op het randje. Hij is echt door het dolle heen om die nummers te zingen, hij vindt zijn tweede jeugd.

Nogmaals, beelden mogen niet meespelen maar in mijn totaalbeleving van dit concert voegen deze beelden juist iets toe. Een hoop volk op het podium die zich rot amuseert, een hoop volk (circa 5.000 Japanners van alle leeftijden) voor het podium die net zoals ik dolblij is dat ze nog zoiets mogen meemaken.

En Maestro Schenker? Die straalt gewoon en speelt zoals steeds de perfectie benaderend, wat een geweldenaar die moeiteloos de mooiste stukken gitaar uit zijn Flying V tovert. En er mag iets bij, want dit vind ik echt goed! Leve de double live albums.

Ik vind dit album ook geweldig! Maar bij mij is het juist andersom wat de dvd betreft. Ik moet de heren echt niet zien. Dan wordt het me namelijk een tikje te Spinal Tap achtig op sommige momenten. Ik hou het dan ook liever bij alleen luisteren. Heb ik bij bijna alle oudere bands trouwens. Ik hoef de heren niet meer zo nodig te zien. Horen alleen volstaat tegenwoordig prima
Deze cd dus...ik vind het initiatief van Schenker prachtig. Z'n drie meest geliefde zangers mee op tour nemen en het publiek geven wat ze uiteindelijk toch het liefst willen horen; songs uit zijn beste periode. Persoonlijk vind ik zijn albums met McAuley het beste. Al wil ik daarmee de albums met Bonnet en Barden absoluut niet te kort doen! Ik vind het te gek dat er nu dus een officiële release is waarop Bonnet en met name McAuley te horen zijn. Kan niet wachten om dit spektakel in oktober zelf te mogen aanschouwen!

Maar je gaat in oktober toch kijken ?! Bijzonder

Nah, bitter weinig Spinal Tap zul je mogen verwachten, daarvoor zijn hun ego's te ... klein. Inderdaad, het zijn ondertussen oudere heren geworden maar niets moet nog, alles kan. Het is gewoon genieten van een stel vakmannen, waaronder trouwens last but not least drummer Ted McKenna, die een heel secure job doet. Hoewel, de bolle kaakjes van bassist Chris Glen staan wel heel... bol.

Ja omdat ik dit toch best wel unieke gebeuren graag wil mee maken. En een beetje naar achteren staand komen die oude getekende koppen minder scherp bij me binnen dan wanneer ik het op een grote flatscreen in de woonkamer zie

Geweldig live document! 3 november ga ik weer kijken in de Melkweg. Kan niet wachten.