Sun Kil Moon - Common as Light and Love Are Red Valleys of Blood (2017)

De laatste* worp van Sun Kil Moon is een flinke kluif. Het album bestrijkt twee cd’s en duurt evenveel uur. Aangezien Mark Kozelek zijn muziek tegenwoordig helemaal vol praat-zingt, puilt het tekstboekje letterlijk uit de verpakking. Maar voordat mensen deze plaat als Sun Overkill Moon wegzetten, doen ze er verstandig aan de plaat eens van A tot Z door te werken.

Andermaal neemt Kozelek de luisteraar mee in zijn stream of consciousness, waar zijn dagboeknotities over zijn vrienden, geliefden en hijzelf figureren. Ook zijn obsessie met de dood krijgt volop de ruimte. Hij beklaagt overleden helden – 2016 was wat dat betreft een inspirerend jaar. Ook zijn interesse voor true crime keer steeds terug: de Nightstalker, de Hillside Strangler en de Zodiac Killer komen allemaal voorbij. Opvallend is de aandacht die hij aan hedendaags geweld in de vorm van terrorisme schenkt. Bij vlagen lijkt Common As Light and Love Are Valleys of Red Blood zelfs een politiek album.

De muziek die Kozeleks teksten ondersteunt klinkt toepasselijk boos. Zijn vroeger handelsmerk, het getokkel op nylon snaren, komt nog maar mondjesmaat voorbij. In plaats daarvan speelt Kozelek voornamelijk basgitaar en synths. Geruggesteund door het ritmisch getik van voormalig Sonic Youthdrummer Steve Shelley zorgt dit voor nummers waar de groove voor de melodie gaat. ‘Philadelphia Cop’ is een bijna een volbloed hiphopsong, die op inventieve wijze muzikaal én tekstueel citeert uit het oeuvre van Bowie, één van Kozeleks vele inspiratiebronnen.

Een andere held van Kozelek, Muhammed Ali (Sun Kil Moon is niet voor niets naar een bokser vernoemd), speelt de hoofdrol in ‘Me We’, dat in een live-versie op het album staat. In ‘Lone Star’ klinkt Kozeleks verontwaardiging over Trumps kandidaatstelling: ‘He is proof that we choose apps over education’ en in hetzelfde nummer verweert hij zich tegen beschuldigingen van seksisme en belooft hij transgenders gratis toegang tot zijn show.

Zoals op de meeste dubbelalbums had het inderdaad een onsje minder gekund. ‘Early June Blues’ sleept wat en de helft van het negen minuten durende ‘Chili Lemon Peanuts’ is spoken word. ‘I Love Portugal’ klinkt net zo melig als de titel doet vermoeden – maar heeft dan wel weer een bloedmooi refrein. Verderop lijkt Kozelek de luisteraar in de maling te nemen als hij zingt ‘Now let’s cut to some vague rock lyrics’ en daad bij woord voegt, maar gek genoeg werkt zelfs zijn onzin het grootste gedeelte van de tijd. Common As Light and Love Are Valleys of Red Blood is een fascinerende luisterervaring en voor wie die mening niet deelt heeft Kozelek een boodschap ingeblikt: “Maybe you can’t relate to this song [...] and say I prefer your older songs.” - “Well the world has changed and I am not that songwriter anymore.”

* Dit stuk schreef ik in 2017