Colin Stetson - All This I Do for Glory (2017)

pre-order al besteld, blinde aanschaf.
iets om naar uit te kijken.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

NeoKlassiek op/met een saxofoon? Zal me aan een paar nummers wagen..

Het opent mysterieus, licht hypnotiserend, best wel mooi.

Zou dit niet als NeoKlassiek benoemen misschien Jazz Avant-garde? Doet ook denken aan Secret Machines alhoewel er hier geen gitaren zijn maar wel een licht Psychedelisch melodietje op basis van Elektrisch vervormde saxofoon geluiden. Daarom ook wel dat het soms aan Einstürzende Neubauten doet denken.

Minimal music Op het eerste gehoor, misschien wel z'n mooiste plaat tot nu toe.

Daar is ie dan: de plaat die de rest van de platen dit jaar overbodig maakt. Colin levert zijn 2e meesterwerk op rij af. Na de re-works van Gorecki is dit hele andere koek.
Colin brengt ons hier een bizarre mengeling van minimal Music (Tony Conrad), freejazz (Ornette Coleman) en drones.
Een werk van epische proporties, waarbij zijn circulaire blaastechniek een schokkende diepte aan zijn muziek en composities weet te geven. Instant Classic!!!

Holden deed het al met synthesizers op 'The Inheritors' Stetson lijkt het hier met zijn sax te doen, namelijk haast teruggrijpen naar een primitief oergeluid.
Wat Colin hier bijeen speelt is ongelofelijk sterk en in mijn oren zelfs vernieuwend ook de opname en mastering is briljant, benieuwd wat dat op mijn vinyl-exemplaar zal geven.

Colin Stetson musiceert, solo in elk geval, met zijn saxofoon al jaren in de niche van een niche. Daarin werkt hij stoïcijns door aan zijn eigen, unieke sound. Met All This I Do For Glory bereikt hij een (voorlopig?) hoogtepunt. Waar bij eerdere projecten mijn aandacht nog weleens verslapte, gebeurt dat bij deze totaal niet. Pulserende, hypnotiserende en meeslepende saxofoonstukken met prachtig 'ghost tones', die af en toe wel lijken om de stem van een mens. Een geweldig geheel, niets dan sterke composities en, opvallend, daar heeft Stetson helemaal niemand bij nodig.

Heerlijk om deze man live aan het werkt te zien, trouwens.

Zeker! En pas op dit album weet hij mijns inziens dat overweldigende gevoel van bij zijn optredens ook in de studio voor een gehele plaatduur te vangen. De gastzangers op voorgaande albums heb ik altijd als irritant en overbodig gezien, en ben blij dat hij die heeft weggelaten: de saxstukken zijn hypnotiserend genoeg om op zichzelf te staan.

Ik moet bekennen dat zijn studio-albums, ondanks dat ik dikwijls flarden goede vondsten hoor, mij eigenlijk zelden beklijven en het verzuipt vaak in oninteressant hip gedoe. Inderdaad met de overbodige gast(zangers)artiesten. Ook zijn Goreckitribuut van vorig jaar ging mij geruisloos voorbij.

Nu heb ik de opener van dit album gehoord, en dat blaast (hehe) eigenlijk al zijn voorgaande werk met gemak weg. Ben benieuwd of dat het hele album door zo is, want dan hebben we met iets goeds te maken. Ook niet geheel gek, want solosaxmuziek is nogal een niche inderdaad, maar wel een niche waar ik nogal over mee kan praten en waar ik nogal ontzettend van geniet.

Ik kom hier nog terug. Wanneer ik het album een paar keer heb kunnen beluisteren

Nou zover was ik nog niet. Ik had je post wel al lang voorbij zien komen, maar aangezien ik de beste man helemaal niet kende en de stijlen neoklassiek en jazz nou ook niet direct een aandachtstrekker zijn, liet ik het er maar bij. Fink bracht eerder dit jaar de verrassende Sunday Night Blues Club uit. Blues zoals blues nog niet eerder vertolkt was. Je moet er van houden, maar dan heb je ook wat. Opeens stond er op Spotify ook een bewerking van dit album onder de naam Fink's Sunday Night Blues Dubs. Hierop 2 titels die het meespelen van Colin Stetson al verraden: Black Stetson en Cold Stetson. Die bijdragen maken het werk nog mooier dan het al was. Toen toch maar even de stoute schoenen aangetrokken van het weekend en deze plaat opgezet, of aangeklikt heet dat tegenwoordig. Geen gitaartje, geen roots of blues, niet eens teksten. Wat moet ik er eigenlijk mee? Nou gewoon puur genieten. Vraag me niet waarom, maar dit klinkt echt super en ik heb het idee dat dit alleen maar gaat groeien. Kan me net als bij Fink niet voorstellen dat dit live aanslaat, maar dat maakt ook niet zoveel uit. Je kan toch niet elke artiest bezoeken.

Stetson is een must-see. Altijd.

Intrigerende plaat van Stetson, die perfect de balans tussen structuur en sfeer in evenwicht weet te houden. Het tweede nummer weet me het meest van al te bekoren. Dit album werd me getipt door kobe bryant fan in het Super Tiptopper-topic.

4 sterren

Wat deze man doet met een saxofoon is nog nooit gedaan. Hij gebruikt zijn instrument voor ritme, percussie en blaast er zelfs tonen in die verdacht veel klinken als opgejaagde geesten die komen spoken in je dromen. Dit is zonder twijfel zijn beste album tot nu toe.