John Cougar Mellencamp - Scarecrow (1985)

Uit de 5 voor 5 euro-bak vandaag.

Gezien de reacties hier, is deze met gemak voor 5 euro uit de bak te vissen. Ik ben benieuwd.

En wat mij betreft is-ie elke eurocent waard. Ik heb overigens wel het idee dat het dan om de CD-versie gaat.

Ah, ik moet natuurlijk wel buiten mijn bubbel stappen. Op lp zal deze een stuk duurder zijn, dan. Maar dat ligt dan aan de oplage, en de lp-oplagen in 1985 waren nog groot, volgens mij.

Klopt, hoor. Deze moet redelijk makkelijk te vinden zijn voor een zeer acceptabele prijs. Naar hedendaagse prijs-maatstaven moet een tientje wel voldoende zijn, lijkt me. Ook dan is-ie nog steeds elke eurocent waard, naar mijn mening. Ik vind het z'n beste album, beter nog dan The Lonesome Jubilee (al scheelt het weinig).

Ik vind het ook een zeldzaam mooie fotohoes.

Yup. Sluit erg goed aan bij de muziek, moet ik zeggen.

Niet dat John zelf een 'scarecrow' is, maar het beeld - juist vooral in zwart-wit - sluit goed aan bij de sombere ondertoon in tekst en muziek, en het rurale karakter van de songs en de thematiek.

Ik lees nu net over zijn 'stagename' dat Cougar beter zou moeten verkopen dat Mellencamp. Dat doet me denken aan die andere John, die zijn naam Deutschendorf Jr. in Denver omdoopte.

Haha, ja, commerciële overwegingen. Dat bekt nu eenmaal beter. Al was het in het geval van Cougar een miskleun, want die naam werd bedacht door zijn toenmalige manager, die hem op een heel andere manier in de markt wilde zetten dan John zelf voor ogen had. Hij heeft er dan ook geleidelijk afstand van genomen: via John Cougar naar John 'Cougar' Mellencamp en later naar John Mellencamp. Al is die achternaam ook weer een verbastering van zijn eigenlijke familienaam: Mohlencamp. Beide Johns hadden naar verluidt Duitse voorouders.

Uitzondering op de regel is Neil Diamond, van wie ik vroeger altijd dacht dat het de artiestennaam was van Noah Kaminsky. Maar als ik het internet moet geloven (en ik heb daar in dit geval nog steeds moeite mee), dan heet die man écht Neil Diamond en bedacht hij aan het begin van zijn carrière dat Noah Kaminsky misschien een betere artiestennaam zou zijn. Dat heeft-ie maar héél kort volgehouden...

Holy moly, die snaredrumslagen klinken als mokerslagen. De hele drumsound is snoeihard, zo houdt je de luisteraar wel wakker. In het titelnummer zit er onder de snaredrumslagen volgens mij letterlijk nog extra mokerslaggeluiden. De slagen klinken nog door.

Verder is dit een eerlijke, whitecollarplaat voor de working man, waar ik ook onder val. Dit soort teksten snap ik veel beter en heb ik meer mee dan diepfilosofische teksten.

Uitstekende plaat verder, met misschien wel té harde drums. Maar goed, het is ook wel weer gaaf.