John Cougar Mellencamp - Scarecrow (1985)

John Mellencamp is een artiest met een volgens sommigen indrukwekkend, doch jammer genoeg veel te onbekend oeuvre. Ik durf daar wel in mee te gaan. Mellencamp doet immers niets fundamenteel anders dan bijvoorbeeld een Bruce Springsteen, en qua stem komt hij ook wel eens in de buurt van The Boss.

Dit album is er eentje met twee gezichten, vind ik. Enerzijds heb je de hoorbaar aanwezige klasse die Mellencamp uitstraalt, en zich uit in songs zoals 'Small Town', 'Between A Laugh And A Tear' en 'Rain On A Scarecrow'. Anderzijds heb je de simpele ziel, met zijn meer rechtoe-rechtaanliedjes, zoals 'The Face Of The Nation'. Dat pakt niet altijd even goed uit, er staan wel enkele minder sterke nummers op 'Scarecrow'. Daarbij denk ik vooral aan 'R.O.C.K. In The U.S.A.' en 'Rumbleseat'.

Het gitaarspel van Mellencamp is nooit moeilijk, maar meestal wel efficiënt. Enkele keren slaagt Mellencamp er zelfs in om mij echt te raken, zoals Springsteen dat kan. Het verschil tussen beide heren is dat het Springsteen een pak meer lukt om me te raken. Geen schande voor John Mellencamp, die gewoon een erg goede artiest is, die z'n vak kent, en naar mijn mening nu op een even hoog niveau staat als toen. 'No Better Than This', zijn laatste plaat (uit 2010) bestaat immers voor het merendeel uit erg mooie, ontroerende dan weer betoverende songs.

'Scarecrow' is een zomerplaat. In het zonnetje genieten van deze plaat levert voor mij gegarandeerd een meerwaarde. Voor wie kennis wil maken met John Mellencamp is dit volgens mij een geschikte plaat om mee van start te gaan. Is het niet, ArthurDZ?

3,5 sterren

Nog steeds een erg mooie plaat waarbij het fantastische openingsnummer meteen de toon zet.Dat hoge nivo wordt daarna moeiteloos vastgehouden in nog eens tien rock songs waarin Mellencamp ook tekstueel indruk maakt.Verder nog een compliment voor producer Don Gehman (ook verantwoordelijk voor R.E.M's Life rich pageant) die een krachtig en ruimtelijk geluid neerzet.

R.O.C.K. in the U.S.A (A Salute to '60 Rock) was de hitsingle van deze plaat, en ik vind het ook een heerlijk nummer; in mijn herinnering zat hier altijd een mondharmonica in, maar het is dus een fluit die dit gevoel juist perfect weer geeft.
Kan ik mijn dochters laten horen dat dit helemaal geen suf instrument is, en dat blokfluit les wel degelijk de moeite waard is.
Voor mij ligt deze in de lijn van de latere single Paper in Fire.
Maar het begint allemaal een stuk duisterder met Rain On A Scarecrow, die ik eigenlijk nog beter vind.
Onder welke groep kan ik Scarecrow aanraden, de liefhebbers van het swingende rockgeluid, of toch meer voor die van de donkere Americana?
Eigenlijk is deze toch wel meer gericht voor de eerste doelgroep; wel meer een wat steviger spierballen rocksound.
Geen Springsteen, maar je hoort bij John Mellencamp ook terug dat hij een harde werker is, zich bewust van het feit dat het niet zomaar komt aanwaaien; al had ik een album in de stijl van de sterke opener ook (misschien liever zelfs) geslaagd gevonden; deze sluit wel goed aan bij het nog betere The Lonesome Jubilee.