Garland Jeffreys - 14 Steps to Harlem (2017)

Eén van de albums waar ik naar uitkijk, heb al zijn albums gehoord en eigenlijk zit er geen slechte tussen. Ook al duurde het wat langer voor ik de laatste release Truth Serum (2013) echt als geheel kon waarderen.
Op elk album staan er wel een paar juweeltjes, daar hoop ik ook ditmaal op.

Deze release is via crowdfunding gerealiseerd dus misschien dat hij met een afwijkend geluid komt, ook al verwacht ik dat niet. Hij wordt dit jaar 74 en hopelijk sluit hij aan bij het rijtje van krasse knarren die op leeftijd nog een prachtig album afleveren zoals Paul Simon vorig jaar.

De eerste single, het titelnummer is uit: 14 Steps to Harlem, waarin hij zijn jeugd als basis gebruikt.

Ook When You Call My Name klinkt lekker met meer Rock... gevoelsmatig denk ik dat dit album beter wordt dan de laatste... of is dit wishful thinking?

Vanmorgen voor de eerste keer beluisterd en maakt direct een positieve indruk. De afsluiter bezorgde me kippenvel. Dochter Savannah Jeffreys zingt mee en speelt piano in Time goes away. Help is natuurlijk een cover van het Beatlesnummer en Waiting for the man van Lou Reed. Uiteraard komen er weer diverse genres voorbij.

Vergat nog te vermelden, dat in het laatste nummer Laurie Anderson viool speelt.

Een van de allereerste artiesten, die ik dankzij muziekkrant Oor rond 1974 oppikte was Garland Jeffreys met zijn gelijknamige debuutalbum, wat gevolgd werd door het eerste hoogpunt in zijn carrière, Ghostwriter, nog steeds een van mijn favoriete albums van hem. Een van de andere hoogtepunten vormt Escape Artist, met artwork van Oorcoryfee uit die tijd, Anton Corbijn.

Daarna volgden nog met wisselend succes diverse releases, na Wildlife Dictionary in 1997 bleef het angstvallig lang stil rond deze beminnelijke man. Na veertien jaar kwam hij echter ijzersterk terug met het alom geprezen The King of in Between, een toepasselijke titel verwijzend naar zijn Afro-Amerikaanse, Portoricaanse en Europese voorouders.

Twee jaar later gevolgd door Truth Serum, wat minstens zo goed was. Het bleek echter geen garantie, dat de platenlabels in de rij stonden voor een eventueel vervolgalbum.

Zijn nieuwste album 14 Steps to Harlem kwam dankzij donaties tot stand. Vooraf had ik een goed voorgevoel, dat het weer een uitstekend album zou worden en gelukkig komen mijn verwachtingen uit. Sterker nog, zijn nieuwe cd kan gerekend worden tot zijn allerbeste werk.

Deze keer opvallend weinig songs met een echte boodschap, het beperkt zich deze keer tot Color Boy Said en I’m a Dreamer. Garland kijkt deze keer voornamelijk terug, waaronder in de titelsong, wat vooral een ode aan zijn vader is. Zijn vader was niet alleen een harde werker, maar zorgde ook dat zijn zoon op de juiste wijze opgroeide.

Ook heerlijk nostalgisch is Reggae on Broadway, waarin hij herinneringen ophaalt aan Joe Strummer van The Clash en Linton Kwesi Johnson, die overigens meewerkte aan Escape Artist. In de geweldige opener When You Call My Name hoor je direct dat Garland nog steeds goed bij stem is en nog steeds de hoge noten haalt.

Zoals gebruikelijk bedient hij zich van uiteenlopende genres, in Schoolyard Blues, worden we getrakteerd op spetterende, rammelende blues. Uiteraard is dit een terugblik op zijn schooltijd. Eigenlijk kan de cover van Waiting for the Man ook zo gezien worden, want Lou Reed kende hij sinds zijn studietijd. Er is ook nog een verrassende cover van Help te vinden, opgesierd met een fraaie accordeon.

Een van de mooiste songs vormt het duet in Time Goes Away met zijn lieftallige, jonge dochter Savannah. Zij heeft duidelijk goede muzikale genen meegekregen en staat al heel lang regelmatig met haar vader op de planken. We gaan nog veel van haar horen, daar kunt u zeker van zijn. Overigens telt Garland hier duidelijk zijn zegeningen en is hij zich terdege bewust dat je van alles wat je meemaakt volop moet genieten, want het zou zomaar eens snel over kunnen zijn.

Ook zijn er enkele liefdesliedjes te vinden, het eerder genoemde When You Call My Name, het nog mooiere Venus en Spanish Heart, inclusief een warme accordeonbijdrage. De mooiste song wordt echter bewaard tot het slot, het breekbare en kippenvel bezorgende Luna Park Love Theme, overigens een van Garland’s persoonlijke favorieten. Laurie Anderson, tot aan zijn dood in 2013 de vrouw van Lou Reed, bespeelt hier op subtiele wijze de viool.

14 Steps to Harlem is het derde, ijzersterke album op rij na zijn glorieuze comeback in 2011. Gelukkig is hij op 24 juni live te zien op Night at The Park Festival in Den Haag. Geloof me, Garland Jeffreys is still alive and kicking.

Prachtig stukje Lura. Ik heb eigenlijk nog nooit een album van deze man gehoord en ken alleen de bekende hits Matador en Hail Hail en misschien nog wel een nummer dat me niet direct te binnen schiet. Ik heb het titelnummer van Youtube geplukt en die is me toch mooi zeg. When you call my name haal ik van Spotify en is ook erg lekker. Ga hem zeker in zijn geheel beluisteren. Is die man al 73? Zo.

Wat mij betreft heeft Garland geen enkel slecht of matig album gemaakt, wel zijn er albums die ik hoger waardeer dan andere. Van deze verwacht ik dat die iets beter bevalt dan de laatste.

Jammer genoeg kennen veel mensen hem alleen van het nummer Matador. Hij heeft de nodige prachtplaten op zijn naam. Hij is van dezelfde generatie als Lou Reed, die hij al kende van de universiteit. Hij is bijvoorbeeld ook goed bevriend met The Boss.

Venus is weer een heerlijk nummer, helemaal Garland, lijkt net alsof The Boss daar mee doet op het einde?

Nee, die doet niet mee op Venus, E-Clect-Eddy, gitarist is hier Mark Bosch. Er staat trouwens wel een bijzonder leuke foto op de Facebookpagina van dochter Savannah Jeffreys. Ze staat hier als klein meisje afgebeeld tussen The Boss en haar vader : https://www.facebook.com/162620173772001/photos/a.441528969214452.105060.162620173772001/441528975881118/?type=1&theater

Niet de gitarist, ik dacht daar de stem van The Boss te horen in de laatste minuut, maar het staat tussen andere stemmen in dat ik het moeilijk vind om te zeggen. Het heeft in elk geval iets typisch van de manier van roepen zoals Bruce dat doet.

Hij staat niet bij de credits, als hij meegedaan zou hebben, dan was dat zeker vermeld.

Ik ken de beste man eerlijk gezegd ook alleen maar van zijn hit (albums) en heb 1 lp nog in mijn bezit. Altijd met plezier naar geluisterd; krachtige overtuigende manier van zingen. Ik ga hier zeker aandacht aangeven, al moet ik wel zeggen dat ik sinds Spotify af en toe het gevoel heb de nieuwe releases niet te kunnen bijbenen. Een gevoel waar ik vroeger geen last van had. Waarschijnlijk heb ik toen veel moois gemist of langs me heen laten gaan.

Ondanks dat ik al een aantal jaren een premium abonnement heb, gebruik ik het nauwelijks, om de door jou aangegeven reden.

Hey een nieuwe Jeffreys. Ben hier ook weer benieuwd naar. Vanavond maar eens beluisteren.

Hij is wel productief de laatste 6 jaar.

Zojuist even beluisterd - en dit is een verplichte aanschaf voor mij. Wat een bruisend album. Zou wel eens een van de topalbums van 2017 kunnen zijn. Straks even naar de platenhandelaar om te zien of ie is gearriveerd.

Het gevoel na de eerste beluistering is dat de energie van het album 14 steps to Harlem vooral in het begin zit.

Beatles cover Help is echt een verassend gewaagde mistroostige versie geworden die een aantal sterke momenten heeft. De andere cover, Lou Reed / The Velvet Underground's I'm waiting for the man, had van mij niet gehoeven. Hommage aan de legende en voormalig kameraadje maar had liever een eigen nummer van Garland gehoord.

Help is voor mij de reden om het in ieder geval voorlopig op 4 te houden. Het album is van begin tot de covers echt puur genieten. Jeffreys beheerst het ambacht om prachtige melodieën te smeden als de beste. De ene song nog beter dan de andere. Dan komen die covers een beetje als donderslag bij heldere hemel. Die van Lou Reed is nog aardig, maar Help vind ik echt niet kunnen. Gelukkig komen er nog 2 topnummers achteraan. Maar laten we vooral de nadruk op de 10 geweldige songs houden. Prachtig album gewoon.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Garland Jeffreys - 14 Steps To Harlem - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Garland Jeffreys kende ik lange tijd alleen maar van de twee redelijk succesvolle singles die hij in de jaren 70 (Matador) en jaren 90 (Hail Hail Rock & Roll) uitbracht.

Inmiddels ken ik de Amerikaanse singer-songwriter van een prachtig oeuvre, dat in eerste instantie in de jaren 70, 80 en 90 een aantal hele mooie platen heeft opgeleverd (met Ghost Writer uit 1977 als mijn persoonlijke favoriet).

Het oeuvre van de singer-songwriter uit New York stopte lange tijd in 1997, maar sinds Garland Jeffreys in 2011 begon aan zijn tweede jeugd presteert hij gelukkig weer op de toppen van zijn kunnen en is hij misschien nog wel productiever dan in zijn jonge jaren.

Na The King Of In Between uit 2011 en Truth Serum uit 2013, is 14 Steps To Harlem al weer het derde album uit de tweede jeugd van Garland Jeffreys. Het is wederom een hele sterke plaat, die laat horen dat de inmiddels 72 jaar oude muzikant nog lang niet versleten is.

14 Steps To Harlem volgt in grote lijnen vrijwel hetzelfde recept als alle vorige platen van de Amerikaan. De muziek van Garland Jeffreys is verankerd in de rock ’n roll uit de jaren 50, maar sleept er vervolgens van alles bij.

De muzikant uit New York is niet vies van soul en blues, maar verloochent ook zijn deels Puerto Ricaanse wortels niet. Wanneer invloeden uit de rhythm & blues domineren schuurt ook 14 Steps To Harlem weer dicht tegen de platen van Van Morrison aan, maar Garland Jeffreys zaagt ook op zijn nieuwe plaat weer nadrukkelijk aan de stoelpoten van de Rolling Stones, raakt af en toe aan de muziek van Springsteen en Southside Johnny, doet wel wat denken aan de geweldige platen van Ian Hunter en heeft, zoals altijd, ook een zonnig klinkend reggae deuntje in de aanbieding.

Ook 14 Steps To Harlem is daarom weer een heerlijke muzikale smeltkroes met invloeden uit uiteenlopende genres, maar de songs van Garland Jeffreys vallen ook op door al het gevoel dat de Amerikaan in zijn vocalen legt en door de bijzondere verhalen die hij vertelt.

In het verleden waarin dit vaak verhalen waarin misstanden in de Amerikaanse samenleving (en met name racisme) meedogenloos aan de kaak werden gesteld. Op zijn nieuwe plaat blikt Garland Jeffreys vooral terug op zijn leven in New York, op zijn bijzondere muzikale carrière en op alle collega muzikanten die ons inmiddels ontvallen zijn, waaronder Lou Reed, wiens Waiting For The Man een fraaie vertolking krijgt (de beste van de wat overbodige covers op de plaat).

Hopelijk kan Garland Jeffreys nog een tijdje mee, want ook 14 Steps To Heaven is weer een plaat die makkelijk overtuigt met tijdloze popsongs vol emotie en urgentie en een instrumentatie vol vakmanschap, die zowel in de wat stevigere songs als in de sfeervolle ballads goed tot zijn recht komt.

Garland Jeffreys is zeker niet de enige ouwe rot die nog uitstekende platen maakt, maar vergeleken met de meeste van zijn leeftijdsgenoten is hij nog verrassend goed bij stem. Het geeft 14 Steps To Harlem hopelijk het zetje in de rug dat nodig is om deze plaat de aandacht te geven die de muziek van Garland Jeffreys zo verdient, want ook 14 Steps To Heaven is weer een grootse plaat. Erwin Zijleman

Ben net terug uit Harlem (NY) en dat is toch echt geen "Heaven" erwinz Autocorrectie wellicht? Verder uiteraard weer een mooie recensie van een album van een groot artiest.

Na Aimee Mann vorige maand, alweer een topalbum van een oudje.

Autocorrectie denk ik. Aangepast. Zit nog wel wat tussen Harlem en Heaven hoop ik

Waiting for my man kan ik wel pruimen. Dat ie met geld in zijn hand op zijn mannetje staat te wachten om nog wat te kunnen gaan scoren past wel bij de thema van zijn album. Maar de versie van Velvet Underground is uiteraard niet te overtreffen. Het is een eerbetoon van hem. Wel mooi.

Werkelijk een heerlijke plaat, 1 van de beste die ik de afgelopen tijd heb ontdekt. Garland Jeffreys heeft een heerlijke, soepele stem waarmee hij moeiteloos switcht tussen soul, rock, klein beetje blues en klein beetje country. Ook de twee covers vind ik prima gedaan en sluiten naadloos aan bij de rest van het album.

Enig minpuntje vind ik Reggae on Broadway.