Saxon - The Inner Sanctum (2007)

Dit album ken ik al een tijdje en het laat me gelukkig niet in de steek. Deze heb ik altijd wel leuk gevonden. Het haalt het nog steeds niet bij de klassiekers, maar het is wel genietbaar en de heren klinken sinds tijden weer eens geïnspireerd. De songs met 'rock' in de titel zijn voor de verrassing echt leuk en flauwe teksten of voor de hand liggende rijmschema's kom je hier eigenlijk niet tegen. Alleen Ashes To Ashes maakt zich daar schuldig aan. Echt origineel of wereldschokkend is het niet wat Saxon hier doet, maar tot If I Was You klinkt het lekker en afwisselend. Een prima plaat op je oude dag die zich kan meten met een aantal platen uit de hoogtijdagen. Er zijn weinig oude bands die zoiets als dit nog presteren.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Killing Ground
13. Forever Free
14. Rock The Nations
15. Innocence Is No Excuse
16. Dogs Of War
17. Destiny

En zo maakt Saxon in dit milennium ineens een van hun sterkste platen tot nog toe. Waar Lionheart vooral rechttoe-rechtaan ramwerk was, heb ik het idee dat de songs hier veel afwisselender zijn en meer ademen. Opener State Of Grace is een weergaloze en melodieuze track, terwijl Red Star Falling echt een fantastisch krachtige mid-tempo rocker is. Zelfs I've Got To Rock To Stay Alive (waar ik doorgaans weinig kan met die songs waar 'rock' in de titel zit) klinkt erg fijn. Alleen Going Nowhere Fast boeit me iets minder, maar dat maakt niet uit aangezien Attila The Hun het album glorieus afsluit als een van de sterkste epics die de band tot nu toe heeft voortgebracht. Zo hoor ik het graag!

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. The Inner Sanctum
5. Wheels Of Steel
6. Lionheart
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Killing Ground
10. Denim And Leather
11. Saxon
12. Rock The Nations
13. Forever Free
14. Innocense Is No Excuse
15. Crusader
16. Destiny
17. Dogs Of War

Voor het tv-programma Get Your Act Together nam de Engelse concertpromotor/muziekmanager Harvey Goldsmith eind 2006 de uitdaging aan om Saxon in Engeland terug te brengen naar de top. De groep uit Barnsley bij Sheffield was in eigen land na de hoogtijdagen van begin jaren '80 geleidelijk afgezakt naar kleine zaaltjes. Op het Europese continent was dat anders, vandaar dat de groep al jarenlang vanuit Duitsland werkte qua management, boekingskantoor, producer en platenmaatschappij.
Zou het de ervaren Goldsmith (o.a. Live Aid, Prince's Trust, Pavarotti, Wham!) lukken? Het resultaat is terug te vinden op YouTube, zie hier (eerste helft), daar (tweede helft) en de nabespreking.

Onbetwist bandleider Peter 'Biff' Byford is aanvankelijk niet blij met deze bemoeial. De enige reden dat Saxon meedoet aan het programma is omdat ook hij terug wil keren aan de nationale (metal)top. Maar zeg niet dat Saxons nieuwe single "pedestrian" (saai) is! "I don't wanna hear that [bieeep] word again!" roept hij boos. Tegelijkertijd kan hij niet verklaren waarom Iron Maiden wél aan de top is gebleven; de verkoop- en chartcijfers vertellen de feiten. Dat steekt. Wat doet die groep beter?
De kijker krijgt te zien hoe Goldsmith gaandeweg het vertrouwen wint én resultaat boekt. Zo wordt een nieuwe versie van If I Was You opgenomen, de promotie krijgt een oppepper met een perspresentatie van de single welke het tot hun succesvolste in jaren maakt, plus dat de groep voor het eerst de Classic Rock Awards bezoekt. Het imago wordt licht gewijzigd: andere kleding voor iedereen, voor de teruggekeerde drummer Nigel Glockler een kort kapsel en uiteraard nieuwe bandfoto's.
In Sheffield wordt een comebackshow georganiseerd, een zaal die na de hoogtijdagen onbereikbaar groot was geworden. Die wordt redelijk gevuld, het tv-programma brengt vervolgens meer reuring. Zozeer zelfs dat Saxon in 2008 grote indruk maakt op het Download Festival, waardoor populariteit en reputatie in Engeland verder herstellen en ook in de VS en Zuid-Amerika groeit de belangstelling.

The Inner Sanctum profiteert van de schop onder de kont van Goldsmith en tegelijkertijd blijft Saxon trouw aan zichzelf. Met State of Grace gaat een Gregoriaans intro over in knallende metal met rollende basdrums, Need for Speed doet op de wijze van gitarist Doug Scarratt wat het belooft, net als Let Me Feel Your Power. In het slepende Red Star Falling bezingt Biff, die heser en tegelijkertijd krachtiger dan ooit klinkt, de val van het communisme.
Verrassend is dat net als in de oerdagen iets van de invloed van AC/DC terugkeert: I've Got to Rock (to Stay Alive) rifft en groovet machtig als ooit Wheels of Steel. Het was de tweede single en kreeg steun van Lemmy van Motörhead, Angry Anderson van Rose Tattoo en Andi Deris van Helloween; zij zijn niet te horen op het reguliere album, wel in de clip.

Single If I Was You (hier in de mix van producer Charlie Bauerfeind) heeft een afwijkende maar pakkende riff en in Going Nowhere Fast opnieuw een vleugje AC/DC.
Pas met Ashes to Ashes is daar een minder nummer (dat is weleens anders geweest), maar na het instrumentale Empire Rising volgt de geschiedenisles van het knallende Atilla the Hun. Saxon evenaart hiermee Unleash the Beast, meer fraai werk zou volgen. Eerstvolgende studioalbum werd Into the Labyrinth.

Wat ik ook ontdekte: in 2001 brachten Scarratt en Glockler gezamenlijk Mad Men and English Dogs uit, dat op MuMe geen enkele stem krijgt. Iemand die meer weet?