Ulver - The Assassination of Julius Caesar (2017)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ulver - The Assassination Of Julius Caesar - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

The Assassination Of Julius Caesar van de Noorse band Ulver trok in eerste instantie vooral mijn aandacht vanwege de bijzondere titel, maar sinds ik de plaat heb beluisterd, houdt de Noorse band flink wat grote namen uit de cd-speler.

The Assassination Of Julius Caesar is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Noorse band, maar de Noren maken al sinds 1994 platen en hebben inmiddels een aardige stapel op hun naam staan.

Het zijn platen waaraan op Allmusic.com een imposant rijtje genres en stijlen is gekoppeld (van black metal tot jazz en avant garde), maar op The Assassination Of Julius Caesar maken de Noren vooral muziek die het etiket synthpop zal krijgen opgeplakt. Het is synthpop die hier en daar is verrijkt met donkere gitaren en het is synthpop die niet kiest voor de lichtvoetige deuntjes, maar voor een betrekkelijk zwaar aangezet geluid.

Het is een geluid dat wel wat doet denken aan het geluid waarmee Depeche Mode in de jaren 90 transformeerde van een synthpop band in een rockband, maar vergeleken met Depeche Mode kiest Ulver veel vaker het experiment. Op hetzelfde moment klinkt de muziek van de Noren vaak dansbaar en hier en daar zelfs soulvol.

The Assassination Of Julius Caesar is hierdoor een vat vol tegenstrijdigheden, maar het is ook een plaat die een bijna bezwerende uitwerking heeft en die je wanneer je er eenmaal gevoelig voor bent meesleurt tot de allerlaatste noten.

Ulver verwerkt op knappe wijze invloeden uit de 80s en 90s synthpop en pop en geeft vervolgens een eigen draai aan deze invloeden. Zeker wanneer de vocalen zwaar worden aangezet en verrijkt met vrouwenstemmen klinkt het allemaal verrassend toegankelijk (voor zover dat tenminste mogelijk is in een track van ruim 9 minuten), maar Ulver zet je minstens net zo vaak op het verkeerde been met uit de bocht vliegende elektronica of een kakafonie van lawaai.

Wanneer de band flink buiten de lijntjes kleurt hoor je waarom de band ook wel eens het etiket metal opgeplakt heeft gekregen en hoor je bovendien flink wat invloeden uit de progrock en de psychedelica, maar Ulver is ook niet vies van popsongs met een kop en een staart en raakt hierbij meerdere malen aan de muziek van Pet Shop Boys.

Met The Assassination Of Julius Caesar heeft Ulver voor de afwisseling eens een popalbum willen maken en ook dat is met grote regelmaat gelukt. Het is een popalbum dat verrast met sterke songs en bijzonder fraaie klankentapijten, maar door de constante dreiging van ontsporing heeft de muziek van de Noren altijd een bijzondere lading.

Ik was een paar weken geleden behoorlijk positief over de laatste plaat van Depeche Mode, maar The Assassination Of Julius Caesar van Ulver is echt klassen beter. Er zijn vorige week heel veel platen verschenen, maar deze knappe plaat van de band uit Noorwegen mag echt niet ondersneeuwen. Erwin Zijleman

Is The Assassination of Julius Caesar werkelijk het album dat Depeche Mode is vergeten te maken? Heel misschien wel en toch denk ik - tenminste wat dit album betreft - eerder aan een zwaardere uitvoering van recentere bands als Empathy Test (So Falls the World, Southern Gothic, Transverberation) en IAMX weliswaar zonder achtergrondzang, maar met dezelfde 'gekte' (Rolling Stone). De muziek op dit album voelt echter warmer aan, is complexer, experimenteler en heeft op dit laatste album, net als het IJslandse Kontinuum, maar dan anders, een aardige hoeveelheid pop en wave bij de wijn gedaan. Het heeft van alles wel wat. Ik ga voor de aardigheid maar eens een keer spitten in de backcatalogus van deze Ulver. Het lijkt mij trouwens wel een hele interessante backcatalogus, zeker als mijn 'Radio on Demand' (alleen maar) Agalloch en Borknagar als vergelijkbare artiesten aanwijst. Zulke geluiden zou je bij het beluisteren van deze plaat al helemaal niet verwachten en die komen dus ook niet.

Grote favoriet is Come Home, vooral het laatste deel spreekt mij wel aan.

Wat mij betreft een zeer goede plaat. Wie herinnert zich nog Host van Paradise Lost, en hoe die plaat destijds ontvangen werd? Ook een plaat die hommage deed aan een aantal voorbeelden die toevallig niet in het metalgenre lagen (ahum, Depeche Mode). Gelukkig is de fanbase van Ulver een stuk meer open voor dit soort zijsprongen.

Nou moet ook wel gezegd worden dat Ulver dit muzikale recept ook wel in één keer perfectioneert. Wat een heerlijke productie, wat een songwriting, wat een sfeer! Alles komt gewoon zo goed samen, en er is geen zwak punt in het geheel te bekennen. Ook de hoes is (zoals we van Ulver gewend zijn) op een minimalistische manier mysterieus en prachtig. Naast Black Mass en deze is het nog geen topjaar, maar dit maakt heel erg veel goed.