Big Big Train - Grimspound (2017)

O ja! Folklore is nog maar vers uit de oven of daar is Grimspound al!

Iets voor o.m. El Stepperiño meesterdch Goldhand Dieter Clownvis The_CrY ChrisX buso Bonk erwinz vincentcorjanus Misterfool Brunniepoo beaster1256

Gaat idd snel! Ben erg benieuwd!!

Dit is er inderdaad weer een om naar uit te kijken...

Oew!

Zeker weten! Hier kijk ik naar uit!!

Ik had vandaag al een buitengewoon goede dag, maar mijn humeur wordt zo waar nog beter. Ben erg benieuwd naar dit album.

Bedankt voor de tag Mindscapes! Folklore was een echte topper die het tot nummer 3 album van 2016 heeft geschopt in mijn lijst. Dit kan dus niet anders dan mijn interesse hebben

Edit: duurt dus nog wel 2 maanden...

Toe maar, lekker tempo zit hierin. Folklore zat in mijn top 10, dus ik moet deze ook maar even beluisteren tzt.

De releasedatum staat al weer dagen in mijn agenda. En ik zat net te kijken of er nog kaartjes waren voor hun concert in Londen.... Al hoop ik nog steeds op een bezoek van hen aan het vasteland.

Potverdorie, geheel onverwacht. Bedankt Mindscapes voor de melding. Even goed de datum in de gaten houden. Ben benieuwd of ze de huidige hoge kwaliteit kunnen vasthouden maar ik heb er alle vertrouwen in. Lengte van de nummers zijn in ieder geval prima, zitten lekkere lange tussen en die zijn over het algemeen niet te versmaden

Ik geloof dat er nog kaartjes zijn voor het zondagnamiddag-optreden. Het derde en laatste in de weekendreeks. In de facebookgroep (officieel kanaal waar ook de bandleden zelf actief zijn) worden ook met enige regelmaat nog kaartjes doorverkocht of van dag gewisseld. Je maakt dus zeker kans
Concerten op het vasteland zijn voorzien vanaf 2018, las ik onlangs in diezelfde groep.

Vanaf morgenavond 19u onze tijd kan je 'm wel al in verschillende versies pre-orderen via o.m. Burning Shed, als dat de pijn kan verzachten Er is 2 weken geleden ook al een kleine teaser vrijgegeven geleden.

Afkomstig van hun facebookgroep, geschreven door Greg Spawton zelf:

PRE-ORDER INFORMATION: The CD version of Grimspound will be on pre-order at our official stores at Burning Shed and The Merch Desk at around 6pm on Thursday this week. Burning Shed will also be offering the vinyl release and my understanding is that there will be a limited edition clear vinyl release alongside the normal black vinyl version. All of the band will be signing cover-art postcards which will accompany the first few hundred vinyl copies and the vinyl version also comes with a complimentary download code for hi-res audio. Speaking of which, for those who would like to buy the hi-res download version, that will also be on pre-order on Bandcamp at the same time. The Merch Desk will be offering some CD / merchandise bundles and will be selling new t-shirts and many other splendid items alongside the CD. We will share links to Burning Shed, The Merch Desk and Bandcamp on Thursday evening. Other progressive rock retailers are available and will be putting Grimspound on pre-order in due course. If streaming is your thing, the album will be available on Spotify and other streaming sites on the day of release which is 28th April.

iets om naar uit te kijken, idd. Gaat wel heel snel ...

Een eerste track, en meteen de afsluiter van de plaat: As the Crow Flies - YouTube

Ben nu al hooked..... Wat klinkt dit weer goed! Kan niet wachten.

Een tweede single (radio edit, enkel het zogenoemde tweede deel van 6:37 op een totaal van 10:01)
Experimental Gentlemen (Part Two: Merchants of Light) - YouTube

Wat meer recht door zee, heb het nummer nog maar één keer beluisterd en ben niet omvergeblazen, maar ik kijk wel uit naar de release vrijdag, om het geheel (als een geheel) in me op te nemen.

Zondag heeft mijn vriendin dienst, en dan ga ik deze eens in alle rust tot mij nemen. Tot nu toe is 2017 voor mij een wat mager jaar qua releases, zeker t.o.v. 2016, laat deze plaat dan de ommezwaai zijn!

Zeker geen slechte symfonische (?)/progressieve rockplaat,een genre waar ik niet echt in thuis of liefhebber van ben.Het album had voor mij wel wat dynamischer gemogen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Big Big Train - Grimspound - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sinds de platenspeler na vele jaren van afwezigheid zijn plekje in de woonkamer heeft heroverd, luister ik weer vaker dan in het verleden naar de symfonische rock die ik in de jaren waarin het vinyl nog domineerde zo kon waarderen.

Ik vind de symfonische rock klassiekers uit de platenkast over het algemeen een stuk interessanter dan de hedendaagse progrock, al zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen.

Folklore van Big Big Train was nog geen jaar geleden zo’n uitzondering en ook de nieuwe plaat van de band uit Bournemouth, Dorset, gaat de strijd met het vinyl uit vervlogen tijden weer gepassioneerd aan.

Ook op Grimspound maakt de Britse band weer muziek die stevig is geïnspireerd door de muziek die Genesis in haar beste jaren (lees: de jaren waarin Peter Gabriel deel uitmaakte van de band) maakte. Mede door de vocalen, die meer dan eens aan Peter Gabriel doen denken, ligt de vergelijking met de muziek van Genesis erg voor de hand, maar Big Big Train heeft ook zeker invloeden van Yes en Jethro Tull (om nog maar eens twee grootheden uit de symfonische rock uit de jaren 70 te noemen) verwerkt in haar muziek. Van later datum schuift Marillion (dat de mosterd natuurlijk ook bij Genesis haalde) aan.

Uit de muziek van Genesis komen de betoverende melodieën en de songs met een kop en een staart, uit de catalogus van Yes komt het muzikale vuurwerk vol onnavolgbare passages, terwijl Big Big Train zich, net als Jethro Tull, ook nadrukkelijk heeft laten beïnvloeden door de Britse folk.

Het knappe van de muziek van Big Big Train is dat de band er in slaagt om de symfonische rock van weleer te laten herleven, maar op hetzelfde moment muziek maakt die andere invloeden durft te verwerken, die durft te experimenteren en die boven alles verrassend eigentijds klinkt.

Zeker in de songs waarin de viool een belangrijke rol speelt, bevat de muziek van Big Big Train flink wat invloeden uit de folk, maar deze worden vrijwel naadloos afgewisseld met muzikaal spierballenvertoon dat zo lijkt weggelopen uit de hoogtijdagen van Genesis en vooral Yes.

De criticus zal beweren dat het allemaal behoorlijk pretentieus en pompeus klinkt, maar enig bombast hoort nu eenmaal bij het genre. Big Big Train schotelt de luisteraar op Grimspound maar liefst 67 minuten muziek voor in acht tracks. Het is muziek die net zo sprookjesachtig kan klinken als de symfonische rock uit de jaren 70, maar Big Big Train kan ook verrassend rechttoe rechtaan klinken of juist verdwalen in een woud vol experimenteerdrift.

Het zal voor muziekliefhebber die niet is opgegroeid met symfonische rock of die niet thuis is in de progrock van het moment waarschijnlijk behoorlijk zware kost zijn, maar voor mij voelt Grimspound, net als voorganger Folkore als een warm bad.

Het is een warm bad dat vanwege de bijzondere accenten die Big Big Train legt en zeker ook door de sublieme geluidskwaliteit de concurrentie met de klassiekers uit het verleden aan kan en dat kan ik maar over heel weinig recente progrock platen zeggen.

Folklore vond ik vorig jaar zoals gezegd een bijzonder aangename verrassing en ook Grimspound is weer een plaat om te koesteren, zeker voor een ieder die de liefde voor de symfonische rock nooit helemaal is kwijt geraakt. Erwin Zijleman

Wat zijn ze toch goed bezig. Na Folklore & een live album alweer heel snel een opvolger en van hetzelfde laken en pak. Waar Genesis ooit gestopt is met mooie muziek te maken, voordat ze commercieler werden wel logisch (geld) maar toch...is deze band verder gegaan. BBT heeft goed geluisterd naar de grote jongens van de progrock en toch hebben ze ook een eigen geluid. Alles wat ik miste zit in hun composities. Ik geniet hiervan en wat mij betreft mogen ze dit nog lang blijven doen. Een aanrader voor een ieder die van progrock houdt.

Wat een prachtig album is dit weer! Ik heb de cd nu drie keer beluisterd en ik heb het gevoel dat ze hun vorige albums hebben overtroffen. Wat ik ook geweldig vind, is dat ze personages uit oudere nummers terug laten keren. Ze creëren zo een oeuvre met dwarsverbindingen, iets wat ik als liefhebber van literatuur erg waardeer.

Nu eindelijk tijd gehad om dit album met hoofdtelefoon op een paar keer te luisteren. En ik kan alleen maar zeggen dat ze zich weer hebben overtroffen. Ik denk dat ik dit album nog beter vind dan EE 1. De band is nog meer een band en speelt echt de sterren van de hemel. Ik dacht dat het beste openingsnummer van een album dit jaar 'on a tuesday' van Pain of Salvation zou zijn. Maar Brave Captain overtreft dat geweldige nummer. Ik kreeg bij het eerste beluisteren hetzelfde gevoel als ik ooit had toen ik voor het eerst 'dance on a volcano' van Genesis hoorde. Zo scherp, fel en verfrissend. Heerlijk. Maar ook daarna blijft het niveau enorm hoog. Met 'a Mead Hall in Winter' als absoluut hoogtepunt. Zeker ook het instrumentale deel is mindbogling. Zo complex en tegelijk zo toegankelijk. Ik ben echt ziek geweest van het opheffen van Beardfish, maar als Rikard Sjöblom zijn compositorische talent met David Longdon en Greg Spawton tot zoiets geweldigs kan maken, dan is de toekomst van BBT alleen maar rooskleuriger geworden. Ooit was Spock's Beard mijn hoop in Genesis-loze progdagen. Nu is dat zonder twijfel BBT. Ik ga weer luisteren.

Zo, dat klinkt wel heel goed allemaal. Lijkt erop dat ze steeds maar beter worden en de lat lag al zo hoog. Zojuist besteld dus afwachten maar. Ben heel erg benieuwd.

Openen met een lang nummer, flink wat galm op de zang, een handvol oew’s en ahh’s, een zanger-als-zovele, een viool voor de broodnodige swung en een super degelijke productie - wat een be-le-gen kost; met recht het vlaggenschip van de conrock. Wat conrock is, nou gewoon - niets speciaals, conservatisme ten top.

Met conservatisme is nochtans niks mis, zolang hetgeen dat je wil behouden maar van waarde is. Nee, Big Big Train is geen vernieuwende band en die pretentie hebben ze volgens mij ook totaal niet. De heren maken daarentegen erg sterke symfonische rock. Belegen? Tsja, het probleem met dit soort muziek is dat de muzikanten vaak onnodig uitweiden. Bij dit album heb ik juist het gevoel dat elke muzikale vondst, de vioolpartijen incluis, in dienst van de compositie staat. Dat was bij het vorige album: Folklore nog sterker het geval!

Net als met het vorige album verlies ik gaandweg mijn aandacht. Zeker er zitten aardige stukken in, maar niet genoeg om het boeiend te houden. Technisch vaardige, goed gespeelde, symphonische rock. Waarom vind ik Big Big Train dan niet écht goed? Ze lijken op Genesis wordt vaak gezegd. Dat hoor ik ook wel, maar dan toch liever Genesis, die muziek kwam bij wél binnen, zelfs de latere Albums. Net even intelligenter, verrassender, creatiever? Ik weet het niet, misschien ben ik gewoon van het prog-padje af, of wordt ik nostalgisch en draai ik liever de oude helden.

Hoewel ik Proggy2 best goed aanvoel, zou ik de term 'belegen kost' hier toch liever niet willen gebruiken. Deze typering geldt wel voor meerdere bands die hun inspiratie uit de 'oertijd', van wat men tegenwoordig progressieve rock noemt, halen. Tenslotte laten sommige klassieke- én popmuzikanten zich inspireren door muziek uit de vroege middeleeuwen en nemen deze muziek soms zelfs letterlijk over. Als de muziek heel goed klinkt vind ik het absoluut niet erg dat het niet vernieuwend is. Ook al omdat 'vernieuwend' klinken iets is als in dit geval "in the ear of the beholder". Als je bijvoorbeeld al half suf geslagen bent door de popmuziek op de radio eind jaren '60 en begin jaren '70, zul je al heel snel de huidige psychedelische en alle andere dromerige, folkrock/pop kitscherig en soms zelfs bagger vinden. Of de muziek is zo 'vernieuwend' dat het eigenlijk niet meer om aan te horen is.

Enfin... al met al zou dus het overigens uitstekend spelende Big Big Train aardig in mijn pas 'herontdekt' melodische rockstraatje (Steven Wilson, The Pineapple Thief, Anekdoten, IQ, Riverside) moeten passen, ware het niet dat deze formatie naar mijn smaak toch te weinig verrassende elementen/wendingen en zeker te weinig kruiden toevoegt aan haar muziek. Daar bedoel ik dus niet de hoeveelheid noten mee, want ze fröbelen er regelmatig wel heel erg lustig op los. Op zo'n moment krijg ik zelfs de neiging de bezem erbij te pakken. Nee... ik hoor toch liever wat meer emotie of beter 'venijn' in deze muziek. Bovendien hoor ik ook geen opvallend goede of in ieder geval geen aansprekende leadzanger. Dat scheelt allemaal. Dit type progressieve rock heeft, denk ik, gewoon mijn voorkeur niet.

Vanaf English Electric 1 en 2 kan je misschien wel zeggen dat ze iets gepolijster zijn gaan klinken. Desondanks vind ik dat fantastische albums. Als je 't nog een kans wil geven: The Underfall Yard was mijn ontdekking van BBT. Daar klinken ze nog wat rauwer. Die plaat zal altijd 1 van mijn grote favorieten blijven. En al zeker de titeltrack en Victorian Brickwork. Overigens heb ik zelf heel weinig met Genesis, ik kende de groep zelfs niet toen ik in 2009 BBT leerde kennen. Toen zat ik ook nog maar net in mijn beginnende prog-fase met bands als Porcupine Tree, Opeth, Gazpacho en Dream Theater. Big Big Train was met TUY een wonderbaarlijke revelatie. Had nog nooit zoiets gehoord. Toen ik nadien meermaals Genesis probeerde, is de klik er nooit echt gekomen, ondanks dat ik Selling England niet mis vind. Met Yes heb ik dan wel wat meer (Fragile en CTTE met name). Nou goed, TUY = aanrader! Met Grimspound kan ik zeker begrijpen dat het soms te braafjes klinkt.

Hey, bedankt voor de tip! Mindscapes Ga ik zeker een keer beluisteren. Misschien vanavond al... in het donker met koptelefoon op. Dat komt de muziek nog beter binnen.

Het is en blijft een kwestie van smaak. de discussie over vernieuwend is voor mij zinloos. Alles is al een keer gedaan intussen. Het gaat er voor mij gewoon simpel om of ik het mooi vind. Of het me raakt. Of ik er in wordt meegezogen. Ik word meegezogen in het verhaal van 'in the passing light of day' van Pain of Salvation. Dat is totaal anders dan Grimspound. Inderdaad veel meer peper en power. Hard zelfs. Maar passend bij het verhaal. Het verhaal en de muziek versterken elkaar.

Dat heb ik ook bij BBT. Ik word meegezogen in de verhalen van de East Coast Racer (Englisch Electric) en hoor de trein in de muziek. In het verhaal van de meestervervalser in Judas Unrependent. En bij dit album in het verhaal van de moedige piloot (brave captain), de ontdekkingsreiziger (experimenteel gentlemen) etc.. De muziek is inderdaad 'soft'. Maar dat past. Het is ook enorm melodieus en doordacht. Maar ik krijg er steeds kippenvel van. En als ik iets met meer pit wil, dan zet ik PoS, Rush, Ayreon of DT op. Die hebben ook geweldige dingen gemaakt.

De associatie met Genesis is voor mij vooral het typische Engelse aan de muziek. Ondanks een Zweed en Amerikaan in de band. Het is ENGELS met hoofdletters. Mijn mooiste ervaring met de muziek van BBT is voor mij afgelopen jaar geweest. Met Folklore op de achtergrond door het Engelse landschap van Kent en Surrey rijdend. Dan valt echt alles samen.