Big Big Train - Grimspound (2017)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Big Big Train - Grimspound - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sinds de platenspeler na vele jaren van afwezigheid zijn plekje in de woonkamer heeft heroverd, luister ik weer vaker dan in het verleden naar de symfonische rock die ik in de jaren waarin het vinyl nog domineerde zo kon waarderen.

Ik vind de symfonische rock klassiekers uit de platenkast over het algemeen een stuk interessanter dan de hedendaagse progrock, al zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen.

Folklore van Big Big Train was nog geen jaar geleden zo’n uitzondering en ook de nieuwe plaat van de band uit Bournemouth, Dorset, gaat de strijd met het vinyl uit vervlogen tijden weer gepassioneerd aan.

Ook op Grimspound maakt de Britse band weer muziek die stevig is geïnspireerd door de muziek die Genesis in haar beste jaren (lees: de jaren waarin Peter Gabriel deel uitmaakte van de band) maakte. Mede door de vocalen, die meer dan eens aan Peter Gabriel doen denken, ligt de vergelijking met de muziek van Genesis erg voor de hand, maar Big Big Train heeft ook zeker invloeden van Yes en Jethro Tull (om nog maar eens twee grootheden uit de symfonische rock uit de jaren 70 te noemen) verwerkt in haar muziek. Van later datum schuift Marillion (dat de mosterd natuurlijk ook bij Genesis haalde) aan.

Uit de muziek van Genesis komen de betoverende melodieën en de songs met een kop en een staart, uit de catalogus van Yes komt het muzikale vuurwerk vol onnavolgbare passages, terwijl Big Big Train zich, net als Jethro Tull, ook nadrukkelijk heeft laten beïnvloeden door de Britse folk.

Het knappe van de muziek van Big Big Train is dat de band er in slaagt om de symfonische rock van weleer te laten herleven, maar op hetzelfde moment muziek maakt die andere invloeden durft te verwerken, die durft te experimenteren en die boven alles verrassend eigentijds klinkt.

Zeker in de songs waarin de viool een belangrijke rol speelt, bevat de muziek van Big Big Train flink wat invloeden uit de folk, maar deze worden vrijwel naadloos afgewisseld met muzikaal spierballenvertoon dat zo lijkt weggelopen uit de hoogtijdagen van Genesis en vooral Yes.

De criticus zal beweren dat het allemaal behoorlijk pretentieus en pompeus klinkt, maar enig bombast hoort nu eenmaal bij het genre. Big Big Train schotelt de luisteraar op Grimspound maar liefst 67 minuten muziek voor in acht tracks. Het is muziek die net zo sprookjesachtig kan klinken als de symfonische rock uit de jaren 70, maar Big Big Train kan ook verrassend rechttoe rechtaan klinken of juist verdwalen in een woud vol experimenteerdrift.

Het zal voor muziekliefhebber die niet is opgegroeid met symfonische rock of die niet thuis is in de progrock van het moment waarschijnlijk behoorlijk zware kost zijn, maar voor mij voelt Grimspound, net als voorganger Folkore als een warm bad.

Het is een warm bad dat vanwege de bijzondere accenten die Big Big Train legt en zeker ook door de sublieme geluidskwaliteit de concurrentie met de klassiekers uit het verleden aan kan en dat kan ik maar over heel weinig recente progrock platen zeggen.

Folklore vond ik vorig jaar zoals gezegd een bijzonder aangename verrassing en ook Grimspound is weer een plaat om te koesteren, zeker voor een ieder die de liefde voor de symfonische rock nooit helemaal is kwijt geraakt. Erwin Zijleman

Wat zijn ze toch goed bezig. Na Folklore & een live album alweer heel snel een opvolger en van hetzelfde laken en pak. Waar Genesis ooit gestopt is met mooie muziek te maken, voordat ze commercieler werden wel logisch (geld) maar toch...is deze band verder gegaan. BBT heeft goed geluisterd naar de grote jongens van de progrock en toch hebben ze ook een eigen geluid. Alles wat ik miste zit in hun composities. Ik geniet hiervan en wat mij betreft mogen ze dit nog lang blijven doen. Een aanrader voor een ieder die van progrock houdt.

Hoewel ik Proggy2 best goed aanvoel, zou ik de term 'belegen kost' hier toch liever niet willen gebruiken. Deze typering geldt wel voor meerdere bands die hun inspiratie uit de 'oertijd', van wat men tegenwoordig progressieve rock noemt, halen. Tenslotte laten sommige klassieke- én popmuzikanten zich inspireren door muziek uit de vroege middeleeuwen en nemen deze muziek soms zelfs letterlijk over. Als de muziek heel goed klinkt vind ik het absoluut niet erg dat het niet vernieuwend is. Ook al omdat 'vernieuwend' klinken iets is als in dit geval "in the ear of the beholder". Als je bijvoorbeeld al half suf geslagen bent door de popmuziek op de radio eind jaren '60 en begin jaren '70, zul je al heel snel de huidige psychedelische en alle andere dromerige, folkrock/pop kitscherig en soms zelfs bagger vinden. Of de muziek is zo 'vernieuwend' dat het eigenlijk niet meer om aan te horen is.

Enfin... al met al zou dus het overigens uitstekend spelende Big Big Train aardig in mijn pas 'herontdekt' melodische rockstraatje (Steven Wilson, The Pineapple Thief, Anekdoten, IQ, Riverside) moeten passen, ware het niet dat deze formatie naar mijn smaak toch te weinig verrassende elementen/wendingen en zeker te weinig kruiden toevoegt aan haar muziek. Daar bedoel ik dus niet de hoeveelheid noten mee, want ze fröbelen er regelmatig wel heel erg lustig op los. Op zo'n moment krijg ik zelfs de neiging de bezem erbij te pakken. Nee... ik hoor toch liever wat meer emotie of beter 'venijn' in deze muziek. Bovendien hoor ik ook geen opvallend goede of in ieder geval geen aansprekende leadzanger. Dat scheelt allemaal. Dit type progressieve rock heeft, denk ik, gewoon mijn voorkeur niet.

Van het vorige album (Folklore) werd ik erg blij, hoewel ik er niet helemaal de vinger achter kon krijgen waarom ik nou zo gegrepen werd door het album.

Ik heb het met dit album bijna volledig andersom. Ik hoor dat er goed gemusiceerd wordt, de nummers goed in elkaar zitten, maar ik word toch minder gegrepen dan bij eerdere albums.

Ook na een luisterbeurt of vier zijn er gewoonweg maar een paar momenten dat ik er echt in opga en de wereld om me heen wat vergeet. Het is me wat te gezapig en kabbelt me dus wat te veel. Ik voel de passie niet zo op de één of andere manier. Laat staan dat ik echt in extase raak van de muziek, terwijl dat wel geregeld gebeurt bij de muziek van Big Big Train. Victorian Brickwork bijvoorbeeld .

Misschien ligt het aan mij of mijn gemoedstoestand en moet ik het eerst maar eens wat terzijde leggen en het over een tijdje weer proberen.
Maar zelfs bij een wat minder album is er nog steeds behoorlijk wat kwaliteit. Genoeg voor 3,5*

Mensen die 0,5* geven, wat zou betekenen dat dit één van de slechtste albums ooit gemaakt zou zijn in mijn logica, begrijp ik niet helemaal, geloof ik