The Kinks - Celluloid Heroes (1976)

Een aardige verzamelaar van de RCA periode (1971-1976) van de groep, en daar zijn er niet zo gek veel van. Vreemd genoeg zonder nummers van Preservation Act Two en Schoolboy's In Disgrace maar weer wel met Soap Opera wat precies tussen de twee eerder genoemde albums was uitgebracht.
En net als bij de RCA compilatie Second Time Around ontbreekt de enige hit die ze hadden onder RCA, Supersonic Rocket Ship.

Heden aangeschaft in een kringloopwinkel in Emmen voor € 3,75!
Een zeer aangename verzamelaar van een wat onderbelichte en minder gewaardeerde periode van The Kinks (1971-1976). Een periode die gekenmerkt werd door afnemend (hit)succes in Groot Brittannie en Europa en met aarzelend toenemend succes in de VS. Het vreemde is ook nog dat de enige hit uit die periode, Supersonic Rocket Ship, ontbreekt op deze CD. Door de verder goede selectie van tracks valt dit eigenlijk niet eens op. Voordat deze verzamelaar uitkwam heb ik zelf voor in de auto een CDR gebrand met materiaal uit de RCA periode. Tot mijn verbazing kwam de tracklist bijna 100% overeen. De discrepantie lag erin dat ik de Dave Davies compositie You Don't Know My Name had meegebrand op de CDR.
Voor al die mensen die het zestiger jaren materiaal van The Kinks een warm hart toedragen maar twijfelen over de vervolgperiode is dit een mooie instapper om te ontdekken welke tracks ze uit de eerste helft van the seventies ze wel of niet kunnen waarderen.
Nummers 1, 2, 3 zijn afkomstig van Muswell Hillbillies, 4, 5, 6 komen van Everybody's In Showbiz, 7, 8, 9 van Preservation Act One, 10, 11, 12 uiteraard van Preservation Act Two, 13, 14, 15 van The Kinks Present A Soap Opera en de nummers 16, 17 en 18 tot slot komen van Schoolboys In Disgrace.
Voor mij persoonlijk vertegenwoordigen de twee Preservation albums de periode dat de groep zich echt vertilde aan het concept album format. Gelukkig heeft men wel de aardigste nummers voor deze compilatie geselecteerd.

Goed verhaal nlkink.
Idd een prima compilatie van de wat onderschatte 70's Kinks.
Mushwell Hillbillies is eigenlijk een vergeten meesterwerkje en van het Preservationduo, vind ik Act1 eigenlijk best goed.
Act2 is te wazig en komt niet goed uit de verf.
Van The Kinks Present A Soap Opera en Schoolboys In Disgrace ken ik wat liedjes, maar moet ze nog altijd in geheel beluisteren.

En ik ben 'm ook alweer kwijt. Overgedaan aan een Amerikaanse vriend die een tweetal boeken over The Kinks heeft geschreven/samengesteld. De tracklist op MM week klopte met die op het artwork was vermeld maar week behoorlijk af van hetgeen dat ik op de CD aantrof. Overigens zwerven er zo meer exemplaren in Europa rond.
Voor de liefhebbers. Dit is wat ik op het eerste oog kocht:
The Kinks - The Kinks Greatest - Celluloid Heroes (CD) at Discogs
Maar toen ik de CD beluisterde bleek dat de tracklist bij dit album hoorde:
The Kinks - Celluloid Heroes - The Kinks' Greatest (CD) at Discogs
De artwork en tracklist zijn eender, echter op mijn CD staan deels andere liedjes en wijkt de volgorde behoorlijk af.
En dat is dan voor bepaalde verzamelaars dan weer interessant.

Ik deed het in 1983 met deze Italiaanse uitgave.

Just a moment... - discogs.com

Het was eerst niet gemakkelijk luisteren met studio- en live door elkaar. Het viel me wel meteen op dat een aantal studio nummers heel anders klonken dan ik ze al kon.
Ik weet niet of dat alleen op deze zo is, maar track 1 heeft bijvoorbeeld aan het begin een andere tekst, track 2 heeft niet dat dominante orgeltje op de voorgrond, en is veel prettiger te beluisteren. Track 7 is niet zo rauw als de album-versie, etc.
Toen ik mijn eerste computer met brander kocht meteen een CD-R van gebakken, en nooit spijt van gehad.

Bowlingbal schreef:



Die heb ik ook nog, op vinyl uiteraard. Als je daar in 1983 meer dan Hfl. 10,- voor had betaald dan had je iets verkeerd gedaan. Ook weer met een paar remixes. En natuurlijk een paar live nummers. Ben zelf nooit zo kapot geweest van de combinatie van liedjes maar ik durf wel te concluderen dat de plaat daardoor nog in uitstekende staat is. Hij is niet vaak uit de hoes geweest.
De zeventiger jaren waren niet de gelukkigste periode voor The Kinks, maar achteraf kun je concluderen dat er nog genoeg te genieten valt.