David Maxim Micic - Who Bit the Moon (2017)

Deze man weet geheel volgens eigen formule weer 40 minuten prachtig diverse muziek te maken. Voor de verandering geen vocals bij deze nieuwe plaat van DMM. Instrumentaal zeer herkenbaar, maar wel met beduidend minder bombast en vreemde intermezzo's. Naar mijn idee heeft Who Bit the Moon daarmee een minder uitgesproken eigen smoel dan bijvoorbeeld Bilo 3.0. Door de samenhangende sfeer is het toch wel een album wat ik makkelijker tussendoor op zal zetten en doet het daardoor niet onder voor z'n eerdere werk.

Deze muziek is als een tuin. Het groeit, bloeit en het kleurt. Het frisse jonge groen knispert licht en de merel, op zoek naar lekkere hapjes, maakt van je net ingeplante perk weer fijn een puinhoop. Hier zijn geen dreigende luchten, dolende zielen, verpauperde woonwijken of vervallen kastelen te bespeuren. Zo blijf je lekker in balans. Met metal heeft het niet zoveel meer te maken. Dit is mooie, tamelijk rustige, instrumentale progressieve rock met her en der een fijne gitaar oprisping. De muziek op dit album - ook al kan het nèt niet tippen aan - past wat mij betreft prima in het rijtje Steven Wilson, Riverside en Lunatic Soul.