The Hollies - Long Cool Woman in a Black Dress (1978)

Deze heb ik ooit op muziekcassette gehad. Te koop voor Hfl. 5,-- bij V&D. Het cassettedoosje had een speciaal kartonnen hoesje dat uitklapbaar was. Zag er best wel fancy uit. Er zat dus geen plaatje in de voorkant maar er buiten omheen. Mijn eerste kennismaking met deze groep. Vond het toen heel erg leuke tape-je. Het vreemde is dat ik me High Classed niet meer herinner. De rest echter wel. Zal wel niet zo'n bijzonder nummer zijn.

Long Cool Woman (in a black dress) vind ik nog steeds een van de mooiste Holliessongs ooit
En hierbij verkies ik deze hoes ook als het meest passend wat betreft deze Titeltrack en eigg ook mss wel de mooiste hoes van the Hollies

Meneer teus graag uw zelfbeheersing bewaren , anders wordt uw bijdrage nog verwijderd.
Long Cool Woman In A Black Dress is een heel stoer nummer. Heb het intro ooit geprobeerd te leren spelen. Begint betrekkelijk eenvoudig maar ik liep steeds vast.
Maar.....I Can't Let Go is ook mooi, vooral als Allan Clark en Graham Nash in het couplet elk apart eigen melodielijnen zingen. En de stuwende bas in het intro is ook gaaf. Een ten onrechte wat vergeten groep.

Ligt misschien aan mij, maar lijkt Long Cool Woman In A Black Dress in opzet niet erg op The Day That Curly Billy Shot Down Crazy Sam McGee?
Zo'n beetje hetzelfde soort couplet, tempo en riff.
Curly Billy onderscheid zich dan met een pakkend refein.

Klopt helemaal, bikkel2. Echter, Long Cool Woman is ouder. Het nummer was al in 1969 opgenomen en was bedoeld als een Creedence pastiche. Wat mij betreft zijn ze daar heel aardig in geslaagd. Na voltooiing van het nummer vond men het kennelijk niet passen tussen de rest van het materiaal dat klaarlag voor een album.
Long Cool Woman werd alsnog op single uithebracht in de periode dat Allan Clarke uit de groep was. Nadat het alsnog een knaller van een hit werd kwam Clarke terug.
Toen Long Cool Woman op de weg terug was besloot de groep kennelijk dat er nog wel zo'n hit in de Creedence stijl in elkaar gedraaid kon worden, m.a.g. The Day Curly Billy Shot Down Crazy Sam McGee. Wat mij betreft een geslaagde missie, maar tussen de opnames van de twee opeenvolgende hits zaten wel bijna vier jaar.

Dat wist ik niet.
Bedankt voor de info nlkink.
Was idd wel weer even een succesvolle periode voor de groep.
In "73" scoorden ze een ook een grote hit met Albert Hammond's The Air That I Breathe.
Mooie versie overigens.

De Hollies versie van The Air That I Breath is heel goed maar wat mij betreft zijn ze te ver doorgeschoten in die softrock-achtige richting. En tegen de tijd dat ze dat zelf doorkregen was er al te veel terrein verloren en marcheerden ze zo het Goud van Oud circuit in. Kort door de bocht geredeneerd dan.

Het hitsucces nam snel af na 1973.
Ik denk ook dat de groep zo zachtjes aan door de tijd werd ingehaald.
Ze bestaan nog steeds.
Maar idd al jaren in het goud v.oud circuit.
Andere zanger inmiddels en de originele bassist van Mud zit er al weer een hele tijd bij.
Zonder Clarke is het wat mij betreft sowieso kansloos. Die heeft zo'n typerende stem.

Hoes mag niet getoond worden op RYM ... Long Cool Woman in a Black Dress by The Hollies (Compilation) - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Kwam de elpee voor luttel bedrag tegen en bij thuiskomst bleek dat het om een Engelse persing ging. Dacht dat de Nederlandse persing een andere foto van de dame als hoes had. The Hollies zijn me vooral bekend van The Air That I Breathe uit '74; dat dat hier niet opstaat kan niet deren en is ook logisch aangezien het songmateriaal tot '71 gaat. Alleen al om het titelnummer de moeite waard (of stiekem ook voor de hoes?), Hey Willy is verrassend stevig en daarna doet het ene nummer me wat meer dan het andere. Vind de B-kant iets aangenamer met o.m. I Can't Let Go, Stop Stop Stop en Just Like a Woman die me aanspreken.

Gisteren deze lp meegenomen. Een paar jaar terug was ik met het gezin in het top2000 café en daar kwam een lekker nummer voorbij in 'ons uur'. Kende het wel maar kon de titel nog de artiest herkennen. Even op de lijst die op een tafeltje lag kijken en toen bleek het om Long cool woman te gaan van The Hollies te gaan. Weer wat verder verdiepen en kwam ik nog meer bekende nummers van ze tegen. Dus, dacht ik bij mezelf, dan moet er een keer een verzamel lp komen met al die mooie liedjes erop. De enige die ontbreekt is, zoals hierboven al aangegeven, The air that I breath. Jammer maar niet onoverkomelijk. De komende tijd maar eens wat draai beurten geven.

Deze LP heb ik ook nog. Het was zelfs mijn eerste Hollies-verzamelaar. Ik kende eind jaren zeventig nog niet zoveel muziek van deze band, die al vanaf de vroege jaren zestig meedraait. Ook ik miste The air that I breathe, want die grote hit was al wel tot mijn muzikale universum doorgedrongen. En Long vool woman kende ik ook, dankzij deze verzamel-LP, die ik van mijn oudere grote broer had geleend (en, eerlijk is eerlijk, nooit meer heb teruggegeven).

Dat dat nummer klonk als een CCR-rip-off was me toen al duidelijk. Kennelijk hadden ze dat nummer bewust zo vormgegeven, en het legde hen geen windeieren: twee weken #2 in de VS, hoewel het in eigen land (en ook bij ons) niet erg hoog kwam.

Het nummer wijkt wel enigszins af van hun overige repertoire, omdat de kenmerkende driestemmige samenzang ontbreekt. En inderdaad, hun latere Nederlandse nummer 1-hit Curly Billy (overigens alleen in ons land zo'n groot succes) lijkt me een afgeleide van Long cool woman. Misschien hoopten ze dat succes te herhalen, maar dat lukte dus alleen bij ons in NL.

Dat die nummers hier niet op staan, heeft alles te maken met het feit dat deze plaat uitsluitend opnamen bevat die The Hollies opnamen voor EMI. Latere hits ná Long Cool Woman (want dat was hun allerlaatste EMI-single) verschenen op Polydor en in het LP-tijdperk kreeg je dat soort opnamen nooit op één en dezelfde geluidsdrager. Al vielen ook de Polydor-opnamen later toe aan EMI, dus bij CD-compilaties was dat geen probleem meer.

Ah kijk, dat is weer nuttige informatie die ik nog niet wist. Er is dus nog geen recente verzamelaar op vinyl waar van beide periodes nummers op staan begrijp ik? Toch vreemd in een tijd waarin van alles en iedereen (zelfs de meest obscure acts die amper 1 bekend nummer hebben) maar lp's worden (her)uitgebracht. Dan rechtvaardigt zo'n release van The Hollies toch heel wat meer lijkt me.
Wat betreft deze lp; ik heb snel even wat nummers via Spotify geluisterd. Zitten zeker een aantal leuke en voor mij onbekende nummers tussen (Hey Willy en I can't let go) en de covers van Dylan worden vakkundig gebracht.

Wel een vette lp trouwens die je van je broer had 'geleend' destijds! Er zijn mindere lp's om mee te beginnen

Edit; even op Discogs gekeken en er zijn dus inderdaad wel recentere vinyl verzamelaars waar beide periodes op staan. De meest recente, uit 2020, is inmiddels al in prijs aan het stijgen. Die uit 2018, met exact dezelfde tracks, zit nog keurig onder de €10,- Toch maar eens opzoek dan. Want Bus stop en The air that I breathe heb ik er toch wel graag bij.

De enige plaat uit het 'originele' vinyltijdperk waar die beide nummers op staan, is deze. Ook uit 1978, en kennelijk heeft EMI hiervoor alleen de rechten verkregen (of willen betalen) van The air that I breathe, want dat is het enige Polydor-nummer dat er op staat. Ik heb 'm zelf op CD, en dat ding heeft een geweldige geluidskwaliteit. Ik hoop dat dat op de LP ook zo is, maar er staan wel 10 nummers op elke plaatkant, dus of dat goed afloopt...

Al zijn de Discogs-reviews voor deze heruitgave uit de jaren tachtig wel positief. Die is dus herkenbaar aan het gele EMI-label uit die tijd. Zou niet heel moeilijk te vinden moeten zijn voor een redelijke prijs. Verder een uitstekende collectie, met alleen maar hits en overwegend goede nummers.

Overigens zou ik nog wel even goed luisteren naar die nummers uit de jaren zestig, om er zeker van te zijn dat die je bevallen. Het is natuurlijk wel vrij luchtige sixties-pop met meerstemmige vocalen. Long cool woman en Hey Willy (opgedragen aan de toen net uit de band gestapte Graham Nash) zijn eigenlijk wel hun stevigste nummers. Maar aangezien je The air that I breathe ook wel kunt waarderen, vermoed ik dat het wel goed komt.

Ik zie nu overigens dat die plaat ook als hedendaagse nieuwe heruitgave verkrijgbaar is. Maar hoe die klinkt, weet ik niet.

Die laatste die je noemt is dus die heruitgave uit 2018 van de lp uit de jaren 80 die ik noemde. De ogen maar eens goed de kost geven de komende tijd

Wat betreft die jaren 60 pop; dat vind ik zo nu en dan prima om naar te luisteren. Niet teveel ineens maar zo af en toe eens wat kan ik prima hebben. En die hits kwamen vroeger in de auto op vakantie op zelf opgenomen cassettes van m'n ouders zéker voorbij. Ze brengen fijne herinneringen aan die tijd; m'n pa al paffend achter het stuur en m'n moeder ernaast met de ANWB kaart op schoot