Maxïmo Park - Our Earthly Pleasures (2007)

Veel tweede albums dit jaar, zo ook eentje van Maxïmo Park.
En heel vaak gaat het er dan over of ze het voortreffelijke debuut weten te evenaren laat staan overtreffen. In veel gevallen gebeurt dat niet. Maar of dat ligt aan het feit dat het echt minder is of dat men het na 1 album wel weer gelooft vind ik vaak in het midden blijven hangen. Bij mij persoonlijk is het heel vaak het laatste.
Net als bij b.v. Kaiser Chiefs keek ik niet uit naar deze tweede: 'O, hebben die ook al weer een opvolger?' en over tot de orde van de dag. Toch is het wel leuk om eens te luisteren wat ze er van gebrouwen hebben.

Girls Who Play Guitars mag het bal openen en doet me gelijk beseffen dat ik het vorige album niet eens zo heel erg vaak gedraaid heb en dat die nu ook al stoffig aan het worden is, want opeens herken ik de sound van de band weer en ik moest daarvoor blijkbaar even graven. Geen goed teken natuurlijk. Toch is het een leuk fris en hip gitaarliedje alleen weet het nergens te pakken.
Our Velocity bevat meer electronica en ook een grotere bak gitaren. Het klinkt springerig en is behoorlijk dik aangezet. Vlot en vrolijk dat zeker. Gelukkig beter te pruimen dan het vorige nummer.
Bij Books From Boxes gaat het tempo een klein tandje lager, maar waarom kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat alles zo verdomde veel op elkaar lijkt ondanks verschil in tempo? Het nummer gaat volledig aan me voorbij.
Bij het intro van Russian Literature verwacht ik dat Boy George over Victims gaat zingen, maar na een paar seconden blijkt dat de I-pod toch niet op shuffle staat en dat ik me nog steeds bevind bij de nieuwe Maxïmo Park. Het nummer blijkt geen ballad te worden, maar wederom een poppy gitaar nummertje. Heel erg beklijven doet het niet.
Karaoke Plays klinkt wat minder volgepropt en is daardoor misschien wat overzichtelijker alleen helpt het niet echt om het niveau heel erg op te krikken.
Ook Your Urge is minder heavy zoals de nummers in het begin, maar ik begin de draad een beetje kwijt te raken: bij welk nummer zit ik nu?
Gelukkig is The Unshockable weer wat uitdagender en wijkt het wat meer af. Dit swingt prima door en is duidelijk een nummer dat bij mij wat beter blijft hangen.
Het poppy By The Monument met het handjeklap is een vrolijk nummertje, maar dat het geen hit is zoals het debuut ze hier en daar wel had is wel duidelijk. Leuk, aardig en niet meer dan dat.
Nosebleed begint er inmiddels voor te zorgen dat ik mijn aandacht nog maar moeilijk bij dit album weet te houden. Wederom geen echte uit de band springer, wederom een nummer dat prima klinkt maar verder gewoon te doorsnee is. Nergens opwindend of pakkend.
A Fortnight's Time lijkt dan weer iets hitgevoeliger, maar er is wel een verschil tussen een tipparde hitje en een top 40 hit zullen we maar zeggen. Het blijft niet goed hangen.
U begrijpt dat ik de laatste 2 nummers nog wat over me heen laat komen maar dat ik het verder wel geloof allemaal. Sandblasted And Set Free is vlees noch vis. Of ben ik gewoon uitgekeken op deze band? Dat kan natuurlijk ook. Dan mogen de mensen die dit album na mij bespreken dat heel hard gaan beamen: aERo je zoekt je heil voortaan maar ergens anders en niet meer hier.
Want ook Parisian Skies laat me verder koud. Het mist gewoon leuke vrolijke frisse dingen die ik op het debuut nog wel hoorde.
Kwestie van helaas dus. Ik heb het geprobeerd. Misschien dat ik af en toe nog wel een een hitje van het debuut blijf draaien en dat is Maxïmo Park dan wel voor mij.
Ik wens de liefhebbers nog veel luisterplezier, zij zullen dit album ongetwijfeld leuk gaan vinden, want zo erg afwijken van het debuut doet het nu ook niet. Ik ga mij zelf simpelweg afhaker noemen (en laat ik met 2,5 dan heel erg mild zijn).

Net als op voorganger en debuut "Certain Trigger" is "Our Earthly Pleasures" best energiek en catchy, maar daarentegen vind ik het ook springerig en rommelig. Ook de vocalen zijn erg vlak en hebben weinig variatie. Wat dat betreft beleef ik beide albums op dezelfde manier. Niet slecht, maar persoonlijk ben ik er niet weg van. Hierna ben ik dan ook definitief afgehaakt. Wellicht loop ik dan iets mis, maar Maximo Park heeft me met hun eerste twee albums niet weten te overtuigen.