Jason Isbell and The 400 Unit - The Nashville Sound (2017)

Hier kijk ik heel erg naar uit. Zijn laatste platen zijn stuk voor pareltjes!

Wat is dit een mooi muziekjaar aan het worden zeg! Ben heel benieuwd naar deze plaat.
Op 6 november staat de man in Paradiso.

John Moreland, Chris Stapleton, Sam Outlaw en Jason Isbell. Zo maar wat namen die dit jaar met een nieuw album uitkomen. De nieuwe Isbell belooft vooral veel meer de rock kant op te gaan ondanks de album titel The Nashville Sound (wat eigenlijk neerkomt op de muziekstroom eind jaren 50 tot rond 1970 en vooral rustige country muziek was).
Na het winnen van 2 Grammy's voor het album Something More Than Free kan dit nieuwe album eigenlijk niet verkeerd gaan. Zeker gezien Dave Cobb als producer weer aanwezig is. 16 juni is het zo ver!

De eerste single staat op YouTube:
"Hope The High Road"
Jason Isbell and the 400 Unit - Hope The High Road - YouTube

Erg, erg fijn!!

Eerste single klinkt inderdaad erg prima, kijk er naar uit!

En om nog wat in de stemming te komen, een terugblik naar de vorige tournee: Front Row Boston | Jason Isbell: Live at House of Blues (Full Set) - YouTube

Inmiddels twee nummers op Spotify en die klinken stevig, maar zeker de moeite waard. Ik kijk er naar uit.....

Bedankt voor de tip van Chris Stapleton. Kende hem nog niet en voor mij een leuke nieuwe ontdekking.

Voorstukjes te beluisteren op bol.com: klik

Renoir al gehoord!? Er zijn inmiddels drie nummers vrijgegeven en probeer zo min mogelijk te luisteren, maar volgens mij gaat dit weer een topper worden.

Ben geen Renoir, maar heb het album ook al gehoord. Weer een uitstekend album.

Ja wvv89, ik heb net als Lura het album al helemaal gehoord. En het is weer een fantastische plaat geworden. Misschien iets gevarieerder nog dan Southeastern en Something More Than Free, door een grotere afwisseling tussen hard en zacht. Ik verheug me nu al erg op de concerten in november.

Isbell heeft Moreland, Outlaw en Stapleton nu toch wel op een onoverbrugbare achterstand gezet...

Wat een gelukvogels! Nog even wachten hier.

Ik wacht ook geduldig af! In de tussentijd vermaak ik me prima met de RSD liveplaat en z'n oudere werk.

Vergeet strugill Simpson niet

Album is inmiddels gelekt..

Oh nee, ik vergeet Sturgill Simpson zeker niet! Alleen heeft de man, in tegenstelling tot de andere vier, dit jaar geen nieuwe plaat uitgebracht. Anders zou ik hem beslist ook genoemd hebben.

Na John Moreland en Chris Stapleton komt dit jaar ook Jason Isbell met een nieuw album. Niet solo, zoals zijn voorgaande twee albums, maar met zijn band The 400 Unit. Daarnaast speelt de vrouw van Isbell, Amanda Shires, ook een belangrijke rol op de viool en als backing vocal. Dave Cobb is weer van de partij als producer.
The Nashville Sound is een divers album geworden met rustige roots nummers en wat stevigere rock nummers.

Een paar nummers die ik wil uitlichten, te beginnen met If We Were Vampires. Dit nummer vind ik nu al een van de beste uit het oeuvre van Isbell. Bij het maken van dit nummer werd Isbell zelf al emotioneel en terecht. Alleen al luisterend naar teksten zoals “It’s knowing that this can’t go on forever, likely one of us will have to spend some days alone”, kippenvel.

White Man’s World heeft Isbell geschreven tijdens en na de verkiezingen in 2016 en gaat over het leven onder Trump’s bewind en rassen / gender discriminatie. Een van de hoogtepunten van dit album waar ook Amanda Shires een belangrijke bijdrage aan levert met een solo op de viool.

Het intro en outro van Anxiety is zware rock. Tussenin gaat het over in een ballad waar de teksten zwaarmoedig en niet te verwachten zijn bij het leven wat Isbell nu leidt (van de drank af, gestopt met roken, vrouw en kind). “Anxiety, why am I never where i’m supposed to be, even with my lover sleeping close to me”. Toch heeft ook Isbell nog steeds zijn demonen.

The Nashville Sound is binnen een paar weken opgenomen. Isbell komt met een paar ideeën de studio binnen en werkt samen met de band en Cobb de ideeën uit tot de nummers die uiteindelijk op het album komen. Niks geen poespas of 100 grove schetsen van nummers, daar houdt Isbell niet van. Hooguit een paar leftovers.

Isbell heeft zichzelf, met band, overtroffen. The Nashville Sound is een uitstekend album geworden, waar de wat zwaardere rocknummers buitengewoon afgewisseld worden met de wat kalmere nummers. Het is nu afwachten welke nieuwe nummers het gaan halen bij de optredens. Ongeacht welke dat zijn: het zal weer een feest worden. Maandag 6 november in Paradiso.

Op basis van de vier vrijgegeven nummers kan ik me niet voorstellen dat dit me gaat teleurstellen. Ik hoop dat de verwachtingen niet te hoog gespannen zijn, maar gezien de reacties van mensen die het volledige album hebben gehoord verwacht ik dat niet.

Verwachtingen waren hoog gespannen en het album voldoet geheel aan die verwachtingen. Niet beter dan zijn vorige platen. Maar wat mij betreft ook zeker niet minder.

Album via NPR te streamen.

Over The Nashville Sound van Jason Isbell and the 400 Unit ben ik snel uitgepraat. De ballads zijn zoals gewoonlijk weer om te watertanden, zo mooi. Maar het up tempowerk, wat hij na zijn Trucker tijd nooit meer heeft gekund is ook nu weer op een drama uitgedraaid. Doe dat dan ook gewoon niet. Die nummers samen met het tenenkrommende Chaos and Clothes maakt 6 heel goed en 4 heel fout. Dan kom je op 3 sterren. Ik wacht echter nog even, want de ballads zijn her en der wel heel erg goed, waardoor er een halfje bij zou kunnen komen. Maar van de 4 maal 4,5 die tot nu toe op het scorebord staan snap ik niks. Maar dat is mijn probleem. Er zijn al heel wat betere platen uitgekomen dit jaar. Dat is een ding dat zeker is.

Pareltje weer dit hoor. Vandaag via Spotify in de trein eerste luisterbeurten, net twee keer de vinylversie gedraaid die inmiddels binnen is (en erg goed klinkt trouwens). Meer een bandalbum dan de vorige twee, dus ik snap wel dat hij hem als een 400 Unit album heeft uitgebracht. Teksten zijn weer van hoog niveau en er zit een mooie dosis variatie in.
Overigens ook hartgrondig oneens met de schrijver hierboven dat alleen de ballads de moeite zouden zijn,

Mee eens! Ook ik vind de afwisselende songs juist een pluspunt en beide even goed. Ik moet het album nog wat luisterbeurten geven voor ik stem en de keuze maak het album fysiek aan te schaffen.

Jarenlang was de uit Alabama afkomstige Jason Isbell een vast gezicht in het southern rock gezelschap van Drive-By Truckers. De band waarmee hij muzikale hoogtepunten vierde met albums als The Dirty South en Decoration Day verliet hij in 2007 noodgedwongen door zijn drugs- en alcoholverslaving. Het zou nog jaren duren voordat de talentvolle muzikant en tekstschrijver weer nuchter het podium zou betreden. Op zijn laatste twee albums, het in 2013 verschenen Southeastern en in 2015 uitgebrachte Something More Than Free hoorden we het talent weer aan het werk in de kracht van onderwerpen als soberheid en zijn huwelijk met violiste Amanda Shires. Op The Nashville Sound brengt hij niet alleen zijn vaderschap onder de aandacht bij de luisteraars, maar schroomt hij ook niet om zijn politieke ideeën te verkondigen. De angst en boosheid die hij verwerkt in de diversiteit van zijn muziek, van de stevige southern rock tot de emotionele toonzetting van de Americana. De veranderingen in Music City Nashville brachten hem op het idee deze vast te leggen op een plaat. Waar de naam van zijn vaste begeleidingsband The 400 Unit op zijn voorgaande albums ontbrak straalt deze ditmaal weer op de hoes. De waardering voor hun jarenlange samenwerking en de intense samenhang die de muziek van de band heeft vormgegeven.

‘I couldn’t be happy in the city at night, You can’t see the stars for the neon light’ zingt Jason in het openingsnummer Last of My Kind. Een nummer waarin hij zowel kijkt naar de veranderende wereld om hem heen als het gevoel van eenzaamheid in de grote stad. De akoestische gitaarklanken en viool scheppen de rust die hij zoekt in de snelle ontwikkelingen in de plekken uit zijn jeugd. De dagen van zijn tijd in Alabama zijn geworden tot vage herinneringen en onscherpe foto’s. De keyboardklanken voeren hem langzaam weg van het verleden en laten zijn zorgen over de wereld waarin zijn kind opgroeit naar voren komen. De intensieve klanken van de southern rock vormen Cumberland Gap, een ode aan de kinderen uit de gebieden van de kolenmijnen. Een nummer waarin de muzikale kracht van The 400 Unit de teksten van meer kleur voorziet. Het voelbare gewicht van het zware werk in de mijnen en het wegdrinken van alle negatieve gedachten in de plaatselijke bar snijden door je ziel heen. Het zijn de stadjes in de Amerikaanse ‘Cumberland Gap’ waar bijna geen onderscheid tussen te maken valt, ‘And if you don’t sit facing the window, You could be in any town’ zo zingt Isbell. In Tupelo schetst hij een karakter waarbij de problemen zo diep genesteld zitten dat hij denkt dat een ontsnapping naar een andere stad al zijn problemen laat verdwijnen. Jason ontwikkeld het personage in zijn ontroerende zangstem en laat de liefde ontspringen in zijn samenzang met Amanda Shires. De subtiele drumklanken van Chad Gamble brengen het verhaal in beweging, van de hervonden liefde, tot het einde van al zijn hoop. De wisselende stemming van het ontwikkelde karakter brengen deze man op het einde nog meer in verwarring dan hij al was.

Op White Man’s World drukt Jason zijn politieke stempel neer. Zijn woede over de behandeling van inheemse stammen, het voorrecht waarin de witte bevolking zich bevindt en de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen sijpelen door in de intensiteit van de vervreemde gitaarklanken. Het verleden is niet alleen voelbaar in de breekbare stem van Jason, maar wordt ook gevormd door de diversiteit in instrumentatiegebruik. Van de langgerekte gitaarklanken en het melodieuze keyboardspel tot aan de emotionele kracht van de viool. Zijn frustraties weet hij op een sublieme manier om te zetten in de bewustwording van onze uitspraken en het leveren van een bijdrage aan ongelijkheid in onze samenleving. Jason brengt deze teksten op een manier die voor iedereen herkenbaar is, zeker als hij op een emotionele manier zingt:

'I’m a white man looking in a black man’s eyes
Wishing I’d never been one of the guys
Who pretended not to hear another white man’s joke
Oh, the times ain’t forgotten'

Het zijn onderwerpen die de luisteraar aan het denken zet, zo ook over de sterfelijkheid van de mens in het aangrijpende If We Were Vampires. De dag komt dat je in eenzaamheid de rest van je leven doorbrengt, wanneer je geliefde is gestorven. Een breekbare ballad waarin de harmonieën tussen Isbell en Shires de schoonheid doen vergroten. Als de mens onsterfelijk zou zijn bracht de liefde hen niet de mooie dagen van het samenzijn. De subtiele klanken van de akoestische gitaar zijn genoeg om de intense kracht van de liefde te versterken. De zorgen en angsten overspoelen het personage op het rauwe Anxiety. Southern rock op zijn best, met ruw gitaarpassage’s en een aangeslagen Jason. De constante angst voor wat ons kan overkomen bezorgt hem hoofdpijn en drukt zijn levenslust weg. Sadler Vaden bouwt samen met Jason aan de intensiteit van het gitaarspel. Na de geboorte van zijn dochter heeft Isbell er moeite mee de constante dreiging weg te dringen: ‘I’m out here living in a fantasy, I can’t enjoy a goddamn thing’. Molotov brengt de rust in het spel terug, maar zijn verleden laat hem niet met rust. Het is het jaar 1998 en Jason bevindt zich op een beurs in een provinciestadje, alwaar hij de liefde tegemoet loopt. Echter kent het vervolg van zijn leven wendingen die hij toen nog niet voorzag. Met de geboorte van zijn dochter hoopt hij het levensvuur nog steeds aan te wakkeren, ondersteund door het verfijnde gitaarspel en de muzikale rust.

In Chaos and Clothes komt de muzikale variatie definitief tot uiting in Jason’s veranderende zangstem en de ontspannen klankstructuur. Het nummer brengt hem bij zijn muzikale vriend Ryan Adams, met wie hij al jarenlang een hechte band heeft. Het verloren huwelijk van Adams staat centraal in zowel de droevige als opbeurende woorden vol referenties naar nummers van Ryan. ‘Now name all the monsters you’ve killed, Let’s name all the monsters you’ve killed’. Isbell weet ook dat na het naar buiten brengen van al zijn frustraties de rust weer weder moet keren, zo horen we op Hope the High Road. De opwaartse toon ontwikkelt zich gedurende het nummer: ‘I’ve heard enough of the white man’s blues, I’ve sang enough about myself’. Zijn schone geweten brengt hem naar loepzuivere gitaarsolo’s en het versnelde ritme van het muzikale geheel. De orgelklanken voeren je mee naar een wereld waarin het plezier in het leven is teruggewonnen en hij zonder angst zijn dochter kan laten opgroeien. De country en folk traditie keert terug in het slotstuk Something to Love. Niet alleen op muziekgebied, maar ook inhoudelijk voert het de klanken van zijn leven aan. Van zijn jonge dagen in een ‘tiny southern town’, de liefde voor zijn vrouw en de geboorte van zijn dochter. Een prachtig duet met zijn liefde Amanda Shires, met de meeslependheid van de klanken van gitaren, fiddle en drums. De boodschap aan zijn dochter is duidelijk, laat je zorgen vergeten door iets waar je vrolijk van wordt, ‘Something to love, it’ll serve you well’.

Sinds Jason Isbell de drank heeft afgezworen weet hij zijn muzikale talent steeds verder te ontwikkelen, zo bewijst hij ook met het prachtige The Nashville Sound. Een album waarin de traditionele klanken uit Nashville worden verwerkt in zowel de ontroerende muzikale pareltjes als de door de rauwe gitaarklanken voortgedreven nummers. In de teksten vormen zijn angst, woede en verleden de boventoon voor de diversiteit van het album, maar weet hij tevens de liefde voor zijn dochter en vrouw centraal te stellen. Daarnaast is het een meer dan terechte waardering dat zijn begeleidingsband The 400 Unit weer op het affiche prijkt, want de samenhang tussen de diverse klanken vormt een aangenaam geheel. Het album heeft Jason Isbell niet van al zijn zorgen ontnomen, maar je weet dat het goedkomt als hij zegt: ‘I still have faith, but I don’t know why, Maybe it’s the fire in my little girl’s eyes’.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jason Isbell & The 400 Unit - The Nashville Sound - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Jason Isbell verliet in 2007 de Drive-By Truckers en begon vrijwel direct aan een solocarrière.

Na het uitstekende Sirens Of The Ditch uit hetzelfde jaar, formeerde Jason Isbell in 2008 zijn band The 400 Unit om zijn songs ook op het podium te kunnen vertolken.

The 400 Unit was van de partij op de twee prima platen die Jason Isbell na zijn debuut maakte (Jason Isbell & The 400 Unit uit 2009 en Here We Rest uit 2011), maar was niet van de partij op de twee platen die hierna volgden.

Met deze platen, Southeastern uit 2013 en Something More Than Free uit 2015, groeide Jason Isbell uit tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment en leverde de muzikant uit Green Hill, Alabama, bovendien twee onbetwiste jaarlijstjesplaten af.

Op het deze week verschenen The Nashville Sound doet Jason Isbell wederom een beroep op topproducer Dave Cobb, die ook de twee vorige platen zo mooi produceerde, maar is ook The 400 Unit terug van weggeweest. Heeft de terugkeer van de band veel effect op het geluid van Jason Isbell? Ja en nee.

The Nashville Sound bevat flink wat meer ingetogen songs die ook op de twee vorige platen hadden kunnen staan, maar bevat ook een aantal net wat stevigere en voller klinkende songs, waarin de muziek van Jason Isbell wordt voorzien van een bandgeluid. In de wat stevigere songs combineert het gitaarwerk van Jason Isbell buitengewoon fraai met dat van The 400 Unit gitarist Sadler Vaden, maar ook Jason Isbell’s vrouw Amanda Shires mag net wat steviger uithalen met haar viool. Deze Amanda Shires zorgt overigens ook voor de achtergrondvocalen en deze zijn ook dit keer weer prachtig en tillen de songs naar nog net wat grotere hoogten.

De invloed van The 400 Unit is in de meeste songs beperkt, maar de aanwezigheid van de band voorziet The Nashville Sound wel van net wat meer dynamiek en variatie. Persoonlijk hoor ik Jason Isbell liever in wat meer ingetogen songs, maar de schoonheid van deze songs wordt alleen maar benadrukt door het incidentele stevigere werk, dat herinnert aan de band die Jason Isbell tien jaar geleden verliet.

De dynamiek en variatie dragen absoluut bij aan de schoonheid van de plaat, maar ook The Nashville Sound wordt gedragen door de geweldige songs van Jason Isbell. Het is nauwelijks te geloven dat Jason Isbell tien jaar geleden slechts een bescheiden rol had bij Drive-By Truckers, want ook op The Nashville Sound laat de Amerikaan weer horen dat hij behoort tot de beste songwriters binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment.

De nieuwe plaat van Jason Isbell en zijn band maakt niet alleen indruk met geweldige songs, maar ook met een doeltreffende en gevarieerde instrumentatie, een zeer trefzekere productie van Dave Cobb en zeker ook door de emotievolle zang van Jason Isbell, die de afgelopen jaren alleen maar beter is gaan zingen.

De conclusie zal duidelijk zijn: Jason Isbell heeft wederom een plaat gemaakt waar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek niet omheen kunnen. Erwin Zijleman

Ik blijf me verbazen dat ik dit stukje over The 400 Unit al in meerdere artikelen ben tegengekomen, want het klopt namelijk niet. Op zijn voorgaande album Something More Than Free speelde dezelfde artiesten van de 400 Unit mee die ook op dit album te horen zijn. Op Southeastern waren ook meerdere muzikanten uit zijn begeleidingsband van de partij (Chad Gamble, Derry deBorja, Amanda Shires), zij het in een iets beperktere rol. Enig verschil is dat ze nu weer prijken op de hoes en daarmee ook de verdiende lof voor hun bijdrage krijgen.

De credits even bestudeerd (altijd idioot kleine lettertjes) en je hebt gelijk. Goed, ze klinken dit keer wel prominenter en staan op de hoes, maar de vorige twee keer waren ze er ook wel degelijk bij

Na de laatste twee top albums waren mijn verwachtingen hoog gespannen voor dit album. Maar hij flikt het wederom, wat een geweldig album! Persoonlijke favoriet is If We Were Vampires.

Niet zo brommerig doen he Hendrik, zet anders even John Fullbright op.