Jason Isbell and The 400 Unit - The Nashville Sound (2017)

Jarenlang was de uit Alabama afkomstige Jason Isbell een vast gezicht in het southern rock gezelschap van Drive-By Truckers. De band waarmee hij muzikale hoogtepunten vierde met albums als The Dirty South en Decoration Day verliet hij in 2007 noodgedwongen door zijn drugs- en alcoholverslaving. Het zou nog jaren duren voordat de talentvolle muzikant en tekstschrijver weer nuchter het podium zou betreden. Op zijn laatste twee albums, het in 2013 verschenen Southeastern en in 2015 uitgebrachte Something More Than Free hoorden we het talent weer aan het werk in de kracht van onderwerpen als soberheid en zijn huwelijk met violiste Amanda Shires. Op The Nashville Sound brengt hij niet alleen zijn vaderschap onder de aandacht bij de luisteraars, maar schroomt hij ook niet om zijn politieke ideeën te verkondigen. De angst en boosheid die hij verwerkt in de diversiteit van zijn muziek, van de stevige southern rock tot de emotionele toonzetting van de Americana. De veranderingen in Music City Nashville brachten hem op het idee deze vast te leggen op een plaat. Waar de naam van zijn vaste begeleidingsband The 400 Unit op zijn voorgaande albums ontbrak straalt deze ditmaal weer op de hoes. De waardering voor hun jarenlange samenwerking en de intense samenhang die de muziek van de band heeft vormgegeven.

‘I couldn’t be happy in the city at night, You can’t see the stars for the neon light’ zingt Jason in het openingsnummer Last of My Kind. Een nummer waarin hij zowel kijkt naar de veranderende wereld om hem heen als het gevoel van eenzaamheid in de grote stad. De akoestische gitaarklanken en viool scheppen de rust die hij zoekt in de snelle ontwikkelingen in de plekken uit zijn jeugd. De dagen van zijn tijd in Alabama zijn geworden tot vage herinneringen en onscherpe foto’s. De keyboardklanken voeren hem langzaam weg van het verleden en laten zijn zorgen over de wereld waarin zijn kind opgroeit naar voren komen. De intensieve klanken van de southern rock vormen Cumberland Gap, een ode aan de kinderen uit de gebieden van de kolenmijnen. Een nummer waarin de muzikale kracht van The 400 Unit de teksten van meer kleur voorziet. Het voelbare gewicht van het zware werk in de mijnen en het wegdrinken van alle negatieve gedachten in de plaatselijke bar snijden door je ziel heen. Het zijn de stadjes in de Amerikaanse ‘Cumberland Gap’ waar bijna geen onderscheid tussen te maken valt, ‘And if you don’t sit facing the window, You could be in any town’ zo zingt Isbell. In Tupelo schetst hij een karakter waarbij de problemen zo diep genesteld zitten dat hij denkt dat een ontsnapping naar een andere stad al zijn problemen laat verdwijnen. Jason ontwikkeld het personage in zijn ontroerende zangstem en laat de liefde ontspringen in zijn samenzang met Amanda Shires. De subtiele drumklanken van Chad Gamble brengen het verhaal in beweging, van de hervonden liefde, tot het einde van al zijn hoop. De wisselende stemming van het ontwikkelde karakter brengen deze man op het einde nog meer in verwarring dan hij al was.

Op White Man’s World drukt Jason zijn politieke stempel neer. Zijn woede over de behandeling van inheemse stammen, het voorrecht waarin de witte bevolking zich bevindt en de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen sijpelen door in de intensiteit van de vervreemde gitaarklanken. Het verleden is niet alleen voelbaar in de breekbare stem van Jason, maar wordt ook gevormd door de diversiteit in instrumentatiegebruik. Van de langgerekte gitaarklanken en het melodieuze keyboardspel tot aan de emotionele kracht van de viool. Zijn frustraties weet hij op een sublieme manier om te zetten in de bewustwording van onze uitspraken en het leveren van een bijdrage aan ongelijkheid in onze samenleving. Jason brengt deze teksten op een manier die voor iedereen herkenbaar is, zeker als hij op een emotionele manier zingt:

'I’m a white man looking in a black man’s eyes
Wishing I’d never been one of the guys
Who pretended not to hear another white man’s joke
Oh, the times ain’t forgotten'

Het zijn onderwerpen die de luisteraar aan het denken zet, zo ook over de sterfelijkheid van de mens in het aangrijpende If We Were Vampires. De dag komt dat je in eenzaamheid de rest van je leven doorbrengt, wanneer je geliefde is gestorven. Een breekbare ballad waarin de harmonieën tussen Isbell en Shires de schoonheid doen vergroten. Als de mens onsterfelijk zou zijn bracht de liefde hen niet de mooie dagen van het samenzijn. De subtiele klanken van de akoestische gitaar zijn genoeg om de intense kracht van de liefde te versterken. De zorgen en angsten overspoelen het personage op het rauwe Anxiety. Southern rock op zijn best, met ruw gitaarpassage’s en een aangeslagen Jason. De constante angst voor wat ons kan overkomen bezorgt hem hoofdpijn en drukt zijn levenslust weg. Sadler Vaden bouwt samen met Jason aan de intensiteit van het gitaarspel. Na de geboorte van zijn dochter heeft Isbell er moeite mee de constante dreiging weg te dringen: ‘I’m out here living in a fantasy, I can’t enjoy a goddamn thing’. Molotov brengt de rust in het spel terug, maar zijn verleden laat hem niet met rust. Het is het jaar 1998 en Jason bevindt zich op een beurs in een provinciestadje, alwaar hij de liefde tegemoet loopt. Echter kent het vervolg van zijn leven wendingen die hij toen nog niet voorzag. Met de geboorte van zijn dochter hoopt hij het levensvuur nog steeds aan te wakkeren, ondersteund door het verfijnde gitaarspel en de muzikale rust.

In Chaos and Clothes komt de muzikale variatie definitief tot uiting in Jason’s veranderende zangstem en de ontspannen klankstructuur. Het nummer brengt hem bij zijn muzikale vriend Ryan Adams, met wie hij al jarenlang een hechte band heeft. Het verloren huwelijk van Adams staat centraal in zowel de droevige als opbeurende woorden vol referenties naar nummers van Ryan. ‘Now name all the monsters you’ve killed, Let’s name all the monsters you’ve killed’. Isbell weet ook dat na het naar buiten brengen van al zijn frustraties de rust weer weder moet keren, zo horen we op Hope the High Road. De opwaartse toon ontwikkelt zich gedurende het nummer: ‘I’ve heard enough of the white man’s blues, I’ve sang enough about myself’. Zijn schone geweten brengt hem naar loepzuivere gitaarsolo’s en het versnelde ritme van het muzikale geheel. De orgelklanken voeren je mee naar een wereld waarin het plezier in het leven is teruggewonnen en hij zonder angst zijn dochter kan laten opgroeien. De country en folk traditie keert terug in het slotstuk Something to Love. Niet alleen op muziekgebied, maar ook inhoudelijk voert het de klanken van zijn leven aan. Van zijn jonge dagen in een ‘tiny southern town’, de liefde voor zijn vrouw en de geboorte van zijn dochter. Een prachtig duet met zijn liefde Amanda Shires, met de meeslependheid van de klanken van gitaren, fiddle en drums. De boodschap aan zijn dochter is duidelijk, laat je zorgen vergeten door iets waar je vrolijk van wordt, ‘Something to love, it’ll serve you well’.

Sinds Jason Isbell de drank heeft afgezworen weet hij zijn muzikale talent steeds verder te ontwikkelen, zo bewijst hij ook met het prachtige The Nashville Sound. Een album waarin de traditionele klanken uit Nashville worden verwerkt in zowel de ontroerende muzikale pareltjes als de door de rauwe gitaarklanken voortgedreven nummers. In de teksten vormen zijn angst, woede en verleden de boventoon voor de diversiteit van het album, maar weet hij tevens de liefde voor zijn dochter en vrouw centraal te stellen. Daarnaast is het een meer dan terechte waardering dat zijn begeleidingsband The 400 Unit weer op het affiche prijkt, want de samenhang tussen de diverse klanken vormt een aangenaam geheel. Het album heeft Jason Isbell niet van al zijn zorgen ontnomen, maar je weet dat het goedkomt als hij zegt: ‘I still have faith, but I don’t know why, Maybe it’s the fire in my little girl’s eyes’.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jason Isbell & The 400 Unit - The Nashville Sound - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Jason Isbell verliet in 2007 de Drive-By Truckers en begon vrijwel direct aan een solocarrière.

Na het uitstekende Sirens Of The Ditch uit hetzelfde jaar, formeerde Jason Isbell in 2008 zijn band The 400 Unit om zijn songs ook op het podium te kunnen vertolken.

The 400 Unit was van de partij op de twee prima platen die Jason Isbell na zijn debuut maakte (Jason Isbell & The 400 Unit uit 2009 en Here We Rest uit 2011), maar was niet van de partij op de twee platen die hierna volgden.

Met deze platen, Southeastern uit 2013 en Something More Than Free uit 2015, groeide Jason Isbell uit tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment en leverde de muzikant uit Green Hill, Alabama, bovendien twee onbetwiste jaarlijstjesplaten af.

Op het deze week verschenen The Nashville Sound doet Jason Isbell wederom een beroep op topproducer Dave Cobb, die ook de twee vorige platen zo mooi produceerde, maar is ook The 400 Unit terug van weggeweest. Heeft de terugkeer van de band veel effect op het geluid van Jason Isbell? Ja en nee.

The Nashville Sound bevat flink wat meer ingetogen songs die ook op de twee vorige platen hadden kunnen staan, maar bevat ook een aantal net wat stevigere en voller klinkende songs, waarin de muziek van Jason Isbell wordt voorzien van een bandgeluid. In de wat stevigere songs combineert het gitaarwerk van Jason Isbell buitengewoon fraai met dat van The 400 Unit gitarist Sadler Vaden, maar ook Jason Isbell’s vrouw Amanda Shires mag net wat steviger uithalen met haar viool. Deze Amanda Shires zorgt overigens ook voor de achtergrondvocalen en deze zijn ook dit keer weer prachtig en tillen de songs naar nog net wat grotere hoogten.

De invloed van The 400 Unit is in de meeste songs beperkt, maar de aanwezigheid van de band voorziet The Nashville Sound wel van net wat meer dynamiek en variatie. Persoonlijk hoor ik Jason Isbell liever in wat meer ingetogen songs, maar de schoonheid van deze songs wordt alleen maar benadrukt door het incidentele stevigere werk, dat herinnert aan de band die Jason Isbell tien jaar geleden verliet.

De dynamiek en variatie dragen absoluut bij aan de schoonheid van de plaat, maar ook The Nashville Sound wordt gedragen door de geweldige songs van Jason Isbell. Het is nauwelijks te geloven dat Jason Isbell tien jaar geleden slechts een bescheiden rol had bij Drive-By Truckers, want ook op The Nashville Sound laat de Amerikaan weer horen dat hij behoort tot de beste songwriters binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment.

De nieuwe plaat van Jason Isbell en zijn band maakt niet alleen indruk met geweldige songs, maar ook met een doeltreffende en gevarieerde instrumentatie, een zeer trefzekere productie van Dave Cobb en zeker ook door de emotievolle zang van Jason Isbell, die de afgelopen jaren alleen maar beter is gaan zingen.

De conclusie zal duidelijk zijn: Jason Isbell heeft wederom een plaat gemaakt waar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek niet omheen kunnen. Erwin Zijleman

Ik heb lang gewacht met stemmen op deze plaat. De vorige platen van Isbell hadden namelijk een lange tijd nodig voordat ik echt de waarde ervan inzag. De waarde van deze plaat is in ieder geval een stuk minder dan de vorige soloplaten van Isbell.

Hope the Highroad was de logische eerste singel van deze plaat. Een catchy nummer, eenvoudig gitaarsolo, swingende toetsen. Een voor Isbell's doen stevige track. Niets mis mee. De 400 Unit staan weer op de hoes, dus er mag gerockt worden.

Wat vooral opvallend is, is dat nummer waar de 400 Unit ontbreken, Last of My Kind, Tupelo het mooie duet If We Were Vampires en Chaos and Clothes, wat mij betreft de sterkste nummers zijn. Isbell met een akoestische gitaar. Stille zaal. Ademloos luisteren.

Something to Love is een niemendalletje. Isbell onwaardig. Ik gun mijn dochter ook het allerbeste als ze opgroeit, maar de cheesy melodie en samenzang; ik vind het niets. Ik denk echter wel dat het dichtbij de 'Nashville Sound' komt waar de band op dit album naar gezocht word.

Over cheesy gesproken, in Whiteman's World zit ook zo'n cheesy zinnetje 'Under our roof lives a baby girl' waar Amanda Shires dan de backing vocal doet. Ja mensen, voor wie het nog niet wist: Amanda Shires is de moeder van Isbell's kindje.

De mindere puntjes daargelaten is dit toch een prima plaat geworden. Het haalt het alleen niet bij het niveau van Southeastern of Something More Than Free.

3,5*

Ik heb ook heel erg lang gewacht met stemmen en eerlijk gezegd ben ik er nog steeds niet helemaal uit.
Maar vier sterren is toch wel het minimum voor Jason Isbell's zoveelste prachtige Country/roots plaat.Vooral dankzij Anxiety,If We Were Vampires,Last of My Kind en White Man’s World want dat zijn toch wel de vier nummers die er voor mij uitspringen.
Verder valt me op dat zijn uptempo werk me langzaam maar zeker ook steeds beter gaat liggen.
Een vriend zei laatst tegen mij ; een album moet ook niet te goed zijn....begreep niet helemaal precies wat ie er mee bedoelde maar misschien is dat wel het geval met the Nashville sound en de reden dat ik hem zo vaak blijf draaien.
Gewoon en lekker,uitgebalanceerd Country/roots album met wat hoogtepunten,wat goede maar niet opzienbarende nummers,sterke ballads en wat fijn sneller werk,meer heeft een mens soms ook niet nodig.