Gas - Narkopop (2017)

Gisteren Gas kunnen zien in de Mousonturm in Frankfurt en dat was - net als in 2009 - fenomenaal. Het optreden was voor mij bovendien een bevestiging van de hoge kwaliteit van Narkopop.

In ongeveer 70 minuten speelde Wolfgang Voigt enkel nieuw materiaal, zonder ook maar een keer terug te grijpen op de serie klassiekers uit '96-'00. Niet alleen in geluid klinkt Narkopop analoger dan voorgangers, ook de begeleidende beelden bevatten meer fotografie- en filmmateriaal dan voorheen. Een duidelijke keuze, waarbij het verdwalen nog altijd even sterk aanwezig is, maar met meer realisme in zowel klank als geluid.

Zoals de andere Gas-albums dat ook doen, is Narkopop niet alleen kwalitatief op zichzelf, maar versterkt het ook de beleving van voorgangers. Door ze in nieuw perspectief te plaatsen en dimensies toe te voegen aan het toch al uitgebreide palet van GAS.

Toch staat Narkopop ook duidelijk op zichzelf: het geluid is majestueuzer, grootser en minder compact geworden. Uitgesprokener, dramatischer en explicieter onheilspellend. Dat staat voor mij los van de waardering: zoals Zauberberg en Pop ondanks hun gelijkenissen al mijlenver uit elkaar lagen in teneur, ligt deze nieuwe plaat daar weer loodrecht op.

Wat me opvalt is dat, in tegenstelling tot de meeste andere muziek, je Gas heel hard kunt draaien zonder je concentratie te verliezen. Daarbij kan het enerzijds de gedachten stimuleren als je tegelijkertijd iets anders doet. Maar ook kun je er volledig in opgaan en juist alle gedachten uitschakelen, zeker ook met de beelden erbij.

Wie Gas nog live zal kunnen zien dit jaar moet dat absoluut doen; die album vormt daarbij een perfecte opwarmer.