The Night Flight Orchestra - Amber Galactic (2017)

Wat een waanzinnig album is dit joh! Ik las in de Aardschok een stukje over het ontstaan en idee achter deze band en was gelijk nieuwsgierig. Het lijkt sterk op Audrey Horne; een aantal leden uit (extreme) metalbands hebben zin om ook eens wat anders te gaan doen dan alleen maar zo snel, bruut en hard mogelijk spelen. Het resultaat is in beide gevallen fantastisch! Het gaat in het geval van TNFO bijna richting popmuziek. Nou ja, bijna? Nummers als Josephine en Domino (hallo Toto!) zíjn popmuziek. Maar wel fantastisch gedaan en altijd met een rock randje. De zanger gaat ook met het album beter zingen. Had ie in het begin (bij Soilwork al) wat moeite met cleane zang, nu voelt ie zich zo te horen als een vis in het water. Geweldig album van een geweldige band!

Dé guilty pleasure van 2017. Lekker heur

Het scheelt idd heel veel in vergelijking met de oudere nummers. Zag de band afgelopen zaterdag (via internet) optreden, daar was het ook duidelijk te horen dat ie bij nummers van deze cd goed in zijn vel zat. De oudere nummers waren niet om aan te horen omdat hij zich constant overschreeuwde.

Verder helemaal mee eens met de eerdere twee berichten: heerlijke 80's rockplaat.

Niks guilty's. Gewoon steengoed!

Gemini straks voor de allereerste keer, bij toeval, beluisterd voor mijn Afrekening van deze week. Verdorie zeg, dit klinkt echt lekker. Retro 80's poprock. Ben al bezig met de rest van het album. Alvast drie toffe nummers. Fijn dat dit anno 2017 toch ook nog gemaakt wordt.

Te gekke plaat dit zeg. Bij toeval tegengekomen.

Het is allemaal lekker gladjes, zoals dat bij de stijl past, met heerlijke synth's en goede gitaarsolo's. Genieten.

Aanvankelijk snapte ik de hype rond dit album niet helemaal, maar het kwartje is toch gevallen. De afgelopen tijd is Amber Galactic een van mijn meest beluisterde albums geworden. Het zomerse weer zal ook geholpen hebben om in de stemming voor dit album te komen. Het hele album is een eerbetoon aan de jaren '80. Een heel aanstekelijk eerbetoon, wel te verstaan. De nummers zitten allemaal ergens tussen pop en rock en AOR in: Domino (een van de beste nummers van het album) kon geschreven zijn door Toto, terwijl Saturn in Velvet met z'n synths een Abba-achtige sfeer heeft. In de jaren '80 was ik nog te jong om muziekliefhebber te zijn, dus fijn dat NFO een muzikale samenvatting voor me heeft gemaakt.

Derde en beste album van deze zweedse band tot nu toe, met meer uptempo en vooral meer aanstekelijk songmateriaal. De zangpartijen zijn er ook flink op vooruit gegaan. Nog steeds ligt de muziek (een kruising van bands als Toto, Survivor, Journey en Foreigner) me niet echt en is het songmateriaal aan de kitscherige en flauwe kant, maar het album luistert wel lekker makkelijk weg.