Perfume Genius - No Shape (2017)

Eindelijk een album waar ik echt naar kan uitkijken!

Prachtige video ook bij Slip Away en wat een heerlijk nummer is dat.

Slip Away is echt een prachtig nummer inderdaad. Erg benieuwd naar de rest.

Dit bandje trekt m'n aandacht door nu een nummer naar buiten te brengen wat gelijk m'n interesse wekt. Slip Away!

Het is er maar eentje (Mike Hadreas)

Ah toch wel. Verdiep me bijna in alle bands maar dit ging altijd langs me heen omdat de vorige singletjes me totaal niet pakte (bijv op PinguinRadio) Zat al te twijfelen.

Als dit representatief is voor heel het album dan staat er wat moois te wachten.

Mike Hadreas, oftewel Perfume Genius, is in drie albums tijd uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet.
Van lo-fi artiest tot zeer openlijke gay-zanger die het avontuur niet schuwde op zijn derde album Too Bright uit 2014, waarmee hij voor mij een nummer één notering dat jaar wist te scoren. Zijn optreden in Amsterdam staat me nog steeds bij: breekbaar en toch heel sterk.

Niet verwonderlijk dus dat No Shape voor mij dé release was waar ik het meest naar uitkeek, maar tegelijkertijd met de vraag welke richting hij op zou gaan: terug naar zijn lo-fi liedjes? Of juist nog grootser en daarmee Too Bright verder uitwerkend?

Kijkend naar de tracktijden zien we in elk geval nog niks bijzonders. Mike blijft het kort houden.

Opener Otherside begint op piano. De breekbare kant staat weer centraal. Minimaal ook. Een betoverend begin van het avontuur dat No Shape heet. En dan na ruim een minuut knalt het nummer open. Glitters dwarrelen naar beneden en geven het nummer een onverwachte glans om vervolgens weer terug ingetogen te worden. Mooier kan het in elk geval al niet beginnen. Magisch noem ik dit.

Maar de glitters worden als snel weggevaagd door het ietwat naargeestig klinkende Slip Away, het nummer met de prachtige videoclip die overigens helemaal niet naargeestig overkomt. Integendeel. Ook hier krijgen we aardig wat bombast voor onze kiezen. Het neigt een beetje naar kitsch, maar dan ben je bij mij aan het goede adres in elk geval. Mike komt er bij mij mee weg.

Just Like Love is bijna cheesy te noemen. Zwierigheid doet zijn intrede door de strijkers. Rufus Wainwright, Antony.... de gay-glamour is nu niet meer te ontkennen. Wat een hemels mooi liedje is dit toch. Barok getint met een kitschy gouden randje. Dit heeft niets meer te doen met zijn eerste album. Mike gaat voort.

Dan volgt Go Ahead met een tegendraads ritme wat een vervreemdend effect heeft. Mike zingt hier ook wat lager. Ietwat experimenteel wellicht voor de gemiddelde luisteraar, liefhebbers van artiesten die dit vaker doen (b.v. James Blake of Björk) weten hier wel raad mee. Toch klinkt dit net even anders en vooral heel erg eigen. Dat vind ik toch wel knap. Perfume Genius staat inmiddels echt geheel op zichzelf.

Valley is een lief liedje en klinkt hemeltergend mooi. Die strijkers maken het helemaal af en die galmende zang is nu zo kenmerkend: ik kan daar echt helemaal voor vallen.

Wreath kent iets Kate Bush-achtigs. Misschien is dat sowieso een beetje de adem van dit album. Er hangt ergens een soort jaren '80 gevoel aan vast maar dan wel helemaal nu. Er zit ook wel een hint naar Kate in: “Running up that hill, I’m gonna peel off every weight until my body gives away and shuts up.” Wreath vormt het schitterende hart van dit album, dat als een sneltrein voortraast.

Het is dan ook even goed bijkomen op Every Night waar ik nu helemaal wel iets van Rufus Wainwright ten tijde van zijn album Poses in ontwaar, maar dan een stuk spannender en beklemmender. De nadruk ligt hier sterk op de vocalen en oh God wat zijn die strijkers toch schitterend.

Choir doet me denken aan filmmuziek, maar welke toch?! Ik denk Moonlight, de Oscar winnaar van dit jaar. Eenzelfde soort beklemming. Mike fluistert over de dartelende strijkers heen, waardoor het haast sereen wordt. Het voelt echt als een film.

Een stuk breekbaarder is Die 4 You, mede door de hese manier van zingen. Het nummer heeft iets jazzy's in zich. Muziek voor de late uurtjes. Heel spannend, maar wederom betoverend. Het is bijna ongelooflijk hoeveel moois we al over ons heen gekregen hebben. Het is ook allemaal perfect in balans en Perfume Genius gaat nergens te lang door.

Sides is mooi en lelijk tegelijk. Wonderlijk hoe hij al dit soort geluiden met elkaar weet te verenigen. Ook hier krijg ik een beetje een Hounds of Love gevoel (Kate Bush). Niet dat het er op lijkt, maar het is echt het gevoel dat dit oproept. En als Weyes Blood zich dan ook nog eens laat horen op het nummer ben ik helemaal verkocht. Zij is toch wel een beetje mijn laatste female-crush op muziekgebied.

Braid gaat een tandje lager in de versnelling en lijkt een sprookje. Voor je het weet is het al weer voorbij.

Run Me Through is de langste track van het album. Er zijn artiesten die meer tijd voor hun nummers uittrekken. Mike doet het in nog geen 5 minuten en weet het toch avontuurlijk te maken. Het nummer heeft wat soul-invloeden en moet het vooral van de sfeer hebben. Het zorgt ervoor dat je nog aandachtiger bij de les bent. Zeker na al het voorgaande waar je van de ene in de andere verbazing bent gevallen.

Afsluiter Alan is heel persoonlijk over zijn vriend. Hij verbaast zich over zijn geluk en het feit dat hij er kan zijn voor een ander. "I'm here, how weird." Een prachtig eerbetoon aan degene van wie hij houdt. Een prachtige afsluiter van een bijzondere plaat.

No Shape zal voor- en tegenstanders gaan opleveren. Liefhebbers van het debuut herkennen Perfume Genius hier niet meer in. Het kitschrandje zal ook niet iedereen aanspreken vrees ik. Perfume Genius is groter geworden, gegroeid. Hij kwam op het vorige album strijdbaar over en lijkt hier meer rust te hebben gevonden waardoor hij kan doen wat hij wil.

Ik was eerlijk gezegd een beetje bang dat ik deze keer minder snel overstag zou gaan, maar het tegendeel blijkt waar. Dit is waar ik van houd. Dit is wat me weet te pakken, te raken. Mike flikt het gewoon weer!

gisteravond mijn eerste luisterbeurt en ik vond m fascinerend, scherp.
de productie is geweldig en de texturen en lagen zijn zo well crafted.
de nummers gaan steeds verrassende kanten op en zitten boordevol eigenaardige maar fantastische geluiden. geen enkel nummer blies me nog weg behalve Sides ( die Low-esque gitaar! ! )

Jammer dat zoals zo vaak ook nu de vinyl-versie weer uitgesteld is (had me verheugd om het vandaag op te halen).
Wel belachelijk dat ze er een dubbelaar van gemaakt hebben en daarmee de prijs kunnen ophogen. Het album duurt nog geen drie kwartier en om dat nu over 4 plaatkanten uit te smeren. Hoe melk ik de muziekliefhebber uit?

Grappig dat daar ook de naam van Kate Bush voorbij komt. Nog mooier dat Prince genoemd wordt (die heb ik er in mijn review niet bijgehaald).

Magisch album. Verder boeit het me niet wat Pitchfork ervoor geeft. Sowieso boeit het me zelden wat anderen ervan vinden. Ik had me voorbereid op een lichte teleurstelling en ben volkomen verrast. Dan mag dit album van mij door iedereen afgebrand worden of opgehemeld (natuurlijk wel leuker), ik ben er blij mee.

Wel goed altijd voor de artiest om de Pitchfork Stamp of Approval te krijgen, want je draagwijdte vergroot daardoor wel denk ik. Bovendien vind ik het ook wel een mooie, eloquente bespreking.

Ben er nu de tweede keer naar aan het luisteren; klinkt inderdaad heel mooi.

Dat het goed is dat een artiest van dit soort sites positieve aandacht krijgt is natuurlijk helemaal waar. Alleen op mij heeft het nooit zoveel invloed, en heel eerlijk zeg ik er dan bij dat ik Pitchfork al helemaal niet serieus wil nemen. Te hoog nuffigheidsgehalte

Ja Pitchfork is natuurlijk altijd beetje 'hipster nonsense'

Het schijnt dat hij, Mike dus, Talk Talk's Spirit of Eden als toetsteen voor dit album heeft genomen, aldus the Guardian. Toe maar! Het is of je je tanden in een reep chocola zet en je je er door laat overmeesteren en gaandeweg in een lauw warm bad bent beland vol stropig golvende choco. Weldadig! Hemels! ?

Ja, goeie plaat zeg! Electrisch, organisch en intiem tegelijk. Stuk beter dan zijn (in mijn optiek) wat geforceerde voorganger. Ik ben vooral gecharmeerd van zijn prachtige Put Your Back, maar deze mag er ook wezen. Gaat nog veel draaitjes krijgen...

Toets teen, of toet steen. Dat is nu de vraag

Ik heb de vinylversie al in de winkel hier in België zien liggen deze zaterdag. Is hij nog niet uit in NL?

In Nederland niet verkrijgbaar nee.

Van begin tot eind een fijne plaat. Vooral opener Otherside wist me te raken. Deze zet ik nog vaak op de komende tijd, want er valt nog zoveel te ontdekken!

Prima plaat. Favorietjes zijn Die 4 You en Otherside. Moet wel zeggen dat nummers als Just Like Love van mij geschrapt hadden mogen worden.

Alvast 4* voor de moeite Wat een pracht album. De score zal nog wel stijgen de komende tijd.

En daarom hou ik van MusicMeter - voor het ontdekken van nieuwe artiesten. Ik had nog nooit gehoord van Perfume Genius, wat overigens ook helemaal aan mijn gebrek aan opmerkzaamheid kan liggen. Maar wat een prachtige, emotionele, gelaagde plaat is dit. Die ga ik in de komende weken graag verder doorgronden.

Ik moet eerlijk bekennen alleen vanwege de deelname van Weyes Blood aan één nummer dit album beluisterd heb.

En ik ben geen instant fan geworden maar het wekt muzikaal wel mijn interesse om het verder te verkennen... alleen ben ik er nog niet uit of ik echt aan die stem kan wennen.

Sinds gisteren eindelijk binnen op vinyl. Zoals vaker komt het dan nog beter en mooier binnen. Ongelooflijk sterk album. Benieuwd of er dit jaar nog wat voorbij komt dat dit kan evenaren.

Artwork is ook mooi: de letters zitten er in reliëf-vorm op.

Het zou de kwaliteit van de muziek verhogen, hoe minder liedjes op 1 kant hoe hoger de kwaliteit van het geluid.

Ik ben er uit. Dit is officieel zijn beste plaat. Wat een grootse artiest is dit toch!

Ik hoor hier wel erg veel andere artiesten in voorbijkomen. Grootste voorbeeld lijkt me Vampire Weekend (Every Night), de eerdergenoemde Kate Bush, maar zelfs af en toe Mika (zonder de extreem soetsappige poprandjes), Pulp of Arca. Ik vind de nummers los van elkaar vaak erg sterk maar heb wel het gevoel dat ik af en toe naar een compilatie zit te luisteren van goede imitaties.

Wat een fascinerend nummer is Slip Away! Ben echt weggeblazen door deze track, heel erg creatief. Hiervoor zit ik op MusicMeter ben benieuwd naar de rest van het album.

Wat een geweldig album dat mij meteen heeft weggeblazen! Erg emotioneel met prachtige breekbare stem die in echo gedrenkt is maar daarnaast ook inventieve en sublieme arrangementen die tevens sfeervol en vaak ook verrassend zijn. De eerste albums van Perfume Genius vond ik al prima maar hier heeft hij zichzelf overtroffen.

We zijn het helemaal met elkaar eens LucM