Perfume Genius - No Shape (2017)

Mike Hadreas, oftewel Perfume Genius, is in drie albums tijd uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet.
Van lo-fi artiest tot zeer openlijke gay-zanger die het avontuur niet schuwde op zijn derde album Too Bright uit 2014, waarmee hij voor mij een nummer één notering dat jaar wist te scoren. Zijn optreden in Amsterdam staat me nog steeds bij: breekbaar en toch heel sterk.

Niet verwonderlijk dus dat No Shape voor mij dé release was waar ik het meest naar uitkeek, maar tegelijkertijd met de vraag welke richting hij op zou gaan: terug naar zijn lo-fi liedjes? Of juist nog grootser en daarmee Too Bright verder uitwerkend?

Kijkend naar de tracktijden zien we in elk geval nog niks bijzonders. Mike blijft het kort houden.

Opener Otherside begint op piano. De breekbare kant staat weer centraal. Minimaal ook. Een betoverend begin van het avontuur dat No Shape heet. En dan na ruim een minuut knalt het nummer open. Glitters dwarrelen naar beneden en geven het nummer een onverwachte glans om vervolgens weer terug ingetogen te worden. Mooier kan het in elk geval al niet beginnen. Magisch noem ik dit.

Maar de glitters worden als snel weggevaagd door het ietwat naargeestig klinkende Slip Away, het nummer met de prachtige videoclip die overigens helemaal niet naargeestig overkomt. Integendeel. Ook hier krijgen we aardig wat bombast voor onze kiezen. Het neigt een beetje naar kitsch, maar dan ben je bij mij aan het goede adres in elk geval. Mike komt er bij mij mee weg.

Just Like Love is bijna cheesy te noemen. Zwierigheid doet zijn intrede door de strijkers. Rufus Wainwright, Antony.... de gay-glamour is nu niet meer te ontkennen. Wat een hemels mooi liedje is dit toch. Barok getint met een kitschy gouden randje. Dit heeft niets meer te doen met zijn eerste album. Mike gaat voort.

Dan volgt Go Ahead met een tegendraads ritme wat een vervreemdend effect heeft. Mike zingt hier ook wat lager. Ietwat experimenteel wellicht voor de gemiddelde luisteraar, liefhebbers van artiesten die dit vaker doen (b.v. James Blake of Björk) weten hier wel raad mee. Toch klinkt dit net even anders en vooral heel erg eigen. Dat vind ik toch wel knap. Perfume Genius staat inmiddels echt geheel op zichzelf.

Valley is een lief liedje en klinkt hemeltergend mooi. Die strijkers maken het helemaal af en die galmende zang is nu zo kenmerkend: ik kan daar echt helemaal voor vallen.

Wreath kent iets Kate Bush-achtigs. Misschien is dat sowieso een beetje de adem van dit album. Er hangt ergens een soort jaren '80 gevoel aan vast maar dan wel helemaal nu. Er zit ook wel een hint naar Kate in: “Running up that hill, I’m gonna peel off every weight until my body gives away and shuts up.” Wreath vormt het schitterende hart van dit album, dat als een sneltrein voortraast.

Het is dan ook even goed bijkomen op Every Night waar ik nu helemaal wel iets van Rufus Wainwright ten tijde van zijn album Poses in ontwaar, maar dan een stuk spannender en beklemmender. De nadruk ligt hier sterk op de vocalen en oh God wat zijn die strijkers toch schitterend.

Choir doet me denken aan filmmuziek, maar welke toch?! Ik denk Moonlight, de Oscar winnaar van dit jaar. Eenzelfde soort beklemming. Mike fluistert over de dartelende strijkers heen, waardoor het haast sereen wordt. Het voelt echt als een film.

Een stuk breekbaarder is Die 4 You, mede door de hese manier van zingen. Het nummer heeft iets jazzy's in zich. Muziek voor de late uurtjes. Heel spannend, maar wederom betoverend. Het is bijna ongelooflijk hoeveel moois we al over ons heen gekregen hebben. Het is ook allemaal perfect in balans en Perfume Genius gaat nergens te lang door.

Sides is mooi en lelijk tegelijk. Wonderlijk hoe hij al dit soort geluiden met elkaar weet te verenigen. Ook hier krijg ik een beetje een Hounds of Love gevoel (Kate Bush). Niet dat het er op lijkt, maar het is echt het gevoel dat dit oproept. En als Weyes Blood zich dan ook nog eens laat horen op het nummer ben ik helemaal verkocht. Zij is toch wel een beetje mijn laatste female-crush op muziekgebied.

Braid gaat een tandje lager in de versnelling en lijkt een sprookje. Voor je het weet is het al weer voorbij.

Run Me Through is de langste track van het album. Er zijn artiesten die meer tijd voor hun nummers uittrekken. Mike doet het in nog geen 5 minuten en weet het toch avontuurlijk te maken. Het nummer heeft wat soul-invloeden en moet het vooral van de sfeer hebben. Het zorgt ervoor dat je nog aandachtiger bij de les bent. Zeker na al het voorgaande waar je van de ene in de andere verbazing bent gevallen.

Afsluiter Alan is heel persoonlijk over zijn vriend. Hij verbaast zich over zijn geluk en het feit dat hij er kan zijn voor een ander. "I'm here, how weird." Een prachtig eerbetoon aan degene van wie hij houdt. Een prachtige afsluiter van een bijzondere plaat.

No Shape zal voor- en tegenstanders gaan opleveren. Liefhebbers van het debuut herkennen Perfume Genius hier niet meer in. Het kitschrandje zal ook niet iedereen aanspreken vrees ik. Perfume Genius is groter geworden, gegroeid. Hij kwam op het vorige album strijdbaar over en lijkt hier meer rust te hebben gevonden waardoor hij kan doen wat hij wil.

Ik was eerlijk gezegd een beetje bang dat ik deze keer minder snel overstag zou gaan, maar het tegendeel blijkt waar. Dit is waar ik van houd. Dit is wat me weet te pakken, te raken. Mike flikt het gewoon weer!