Steve Hackett - Please Don't Touch! (1978)

Vanuit de tijd dat de platenmaatschappijen alles voor het zeggen hadden, Hackett en de Amerikaanse tak van Chrysalis (waar hij net had getekend naast Charisma Engeland) wilde Narnia met Walsh en Ehart graag op single uitbrengen maar het label van Kansas (dat was Sony in die dagen) hield het tegen. Uitermate spijtig voor Hackett want Kansas was rond die periode na Leftoverture (Carry on Wayward Son), Point of Know Return (Dust in the Wind) en Two for the Show zeer groot in Amerika en deze eventuele single had met de juiste marketing wel de nodige deuren kunnen openen voor Hackett.

De eerste soloplaat van Steve Hackett na zijn vertrek uit Genesis. Van die groep was en ben ik geen groot liefhebber, noch in hun progrock-, noch in hun popjaren; de redenen dat ik deze elpee aanschafte was dat twee leden van Kansas meedoen, te weten zanger Steve Walsh en drummer Phil Ehart.

Please Don't Touch is in de Verenigde Staten opgenomen. Vandaar dat de Engelsman makkelijk enkele Amerikaanse gastmuzikanten kon laten binnenvliegen. Naast de twee die ik al noemde kregen meer mensen een vliegticket: zanger Richie Havens van Woodstockfaam en zijn warme stem én zangeres Randy Crawford. Haar ken ik van die klassieker One Day I'll Fly Away (1980), indertijd niet van de radio af te slaan.

Het openingsnummer van Please Don't Touch blies me omver toen ik het in de verregende nazomer van 2017 voor het eerst hoorde. Meteen in het intro klinkt prachtig, folkachtig gitaarwerk. Als dan de herkenbare, heldere en krachtige stem van Walsh binnenvalt, is duidelijk dat Narnia één van de sterkste nummers is die hij ooit zong. Ook Racing in A zong de frontman van Kansas bepaald niet onverdienstelijk in en bovendien zit daarin een deel met schitterend en ingetogen klassiek gitaar.
De stem van Havens klinkt op de A-zijde in How Can I? waar een mandoline domineert en Icarus Ascending op de andere kant, terwijl Crawford de B-kant aftrapt met het ingetogen Hoping Love Will Last. Hierin enkele bijzondere akkoordenprogressies in de muziek plus een groot orkestraal slot. Ze vergroten de afwisseling op dit album, dat desondanks wel als een eenheid klinkt.
Drie nummers zijn instrumentaal, te weten het ingetogen dwarsfluitnummer Kim (hoofdrol voor broer John Hackett), bijna 100 seconden ingetogen toetsen in Love of a Thousand Autumns dat overgaat in het soms dreigende titellied.

Kunst is om te horen wie van de twee drummers welk nummer speelt. Naast Ehart is ook namelijk ook Chester Thompson te horen, bekend van onder andere Frank Zappa, Weather Report en natuurlijk Genesis. Omdat Ehart meer dan ritmes speelt, hij speelt daarbij talloze noten, dacht ik dat wel te kunnen herkennen. Nou.. echt niet! Thompson is van hetzelfde kaliber. Dus maar opgezocht: Ehart speelt op dezelfde twee nummers als waar Walsh zingt, met de aantekening dat dit ook geen album met hele drukke composities is.

Ook voor iemand die geen fan is van Genesis een sterk album van een getalenteerd gitarist. Vooral diens compositorische kwaliteiten komen hier bovendrijven, maar zijn gitaarspel schittert soms in schoonheid.

De laatste dagen is er hier op MM veel aandacht voor Genesis en Steve Hackett.
Heb deze Please Don't Touch de laatste jaren hier minder voorbij zien komen. Mijn persoonlijke Steve Hackett favoriet.

In 1978 begon, zo schat ik in, mijn liefde voor Genesis (kan ook een jaartje eerder zijn, bedenk ik mij).

Schoolvriend deelde samen met zijn iets oudere broer een zolderkamer en zij hadden alles van Genesis. Negen van de tien keer stond hun muziek op wanneer ik daar op vrijdag en/of zaterdagavond, al bier drinkend en shag rokend, bivakkeerde.

Dit was het eerste solo album van Steve Hackett dat ik kocht en ik heb het grijs gedraaid. Later volgde nog het eerder uitgebrachte Voyage of the Acolyte en nog weer later Spectral Mornings.

Op de een of ander manier, die lastig onder woorden is te brengen (ga ik dus ook niet doen) werd ik gegrepen door Please Don't Touch en ook nu ik het, vele vele jaren later, opnieuw beluister vind ik het een fascinerend, origineel geheel. Als je het als 17/18 jarige én als 65-jarige prima muziek vind is het tijdloos te noemen!

Fascinerende plaat inderdaad. Persoonlijk is Voyage Of The Acolyte mijn favoriet, maar vlak daarna volgt deze, samen met Spectral Mornings.

Werd Voyage opgenomen terwijl Hackett nog bij Genesis zat, deze plaat heeft hij na zijn exit gemaakt. Overigens was het titelnummer Please Don't Touch oorspronkelijk bedoeld voor Genesis maar afgekeurd door de anderen. Ik kan mij nog herinneren dat hij hiermee begon in Vredenburg in 1979 na het intro Land Of A Thousand Autumns. Het maakte een verpletterende indruk op mij.

Het blijft een discussie natuurlijk maar helaas heeft Hackett het niveau van zijn eerste 4 soloplaten (waaronder deze dus) qua sound en composities nooit meer kunnen evenaren.

Naar aanleiding van de Genesis/Hackett revival hier op MM heb ik recent via de stream dit album weer eens beluisterd (zie hierboven).

Toch ook het cd’tje maar besteld.
Is een remaster uit 2005. Gisteren in de brievenbus….
Vandaag opgezet en ik vind het geluid voor een remaster tegenvallen. In mijn herinnering klonk de vinyl versie die ik tig jaar geleden op een kwalitatief veel mindere installatie draaide beter.

Maar al met al wel fijn om deze weer in huis te hebben na zoveel jaar.

Misschien is de versie in de Premonition boxset van deze plaat iets voor je dan.