Steve Hackett - Please Don't Touch! (1978)
mijn stem
112 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Charisma
-
Narnia (4:06)
met Steve Walsh en Phil Ehart
-
Carry on Up the Vicarage (3:11)
met Chester Thompson
-
Racing in A (5:07)
met Steve Walsh en Phil Ehart
-
Kim (2:13)
-
How Can I (4:41)
met Richie Havens
-
Hoping Love Will Last (4:21)
met Randy Crawford en Chester Thompson
-
Land of a Thousand Autumns (1:38)
-
Please Don't Touch (3:38)
met Chester Thompson
-
The Voice of Necam (3:11)
-
Icarus Ascending (6:22)
met Richie Havens en Chester Thompson
-
Narnia [John Perry Vocal] * (3:36)
met John Perry en Phil Ehart
-
Land of a Thousand Autumns / Please Don't Touch [Live] * (7:53)
-
Narnia [Alternate Version] * (4:30)
met Steve Walsh en Phil Ehart
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
38:28
(54:27)
1
geplaatst: 10 augustus 2023, 21:46 uur
De eerste soloplaat van Steve Hackett na zijn vertrek uit Genesis. Van die groep was en ben ik geen groot liefhebber, noch in hun progrock-, noch in hun popjaren; de redenen dat ik deze elpee aanschafte was dat twee leden van Kansas meedoen, te weten zanger Steve Walsh en drummer Phil Ehart.
Please Don't Touch is in de Verenigde Staten opgenomen. Vandaar dat de Engelsman makkelijk enkele Amerikaanse gastmuzikanten kon laten binnenvliegen. Naast de twee die ik al noemde kregen meer mensen een vliegticket: zanger Richie Havens van Woodstockfaam en zijn warme stem én zangeres Randy Crawford. Haar ken ik van die klassieker One Day I'll Fly Away (1980), indertijd niet van de radio af te slaan.
Het openingsnummer van Please Don't Touch blies me omver toen ik het in de verregende nazomer van 2017 voor het eerst hoorde. Meteen in het intro klinkt prachtig, folkachtig gitaarwerk. Als dan de herkenbare, heldere en krachtige stem van Walsh binnenvalt, is duidelijk dat Narnia één van de sterkste nummers is die hij ooit zong. Ook Racing in A zong de frontman van Kansas bepaald niet onverdienstelijk in en bovendien zit daarin een deel met schitterend en ingetogen klassiek gitaar.
De stem van Havens klinkt op de A-zijde in How Can I? waar een mandoline domineert en Icarus Ascending op de andere kant, terwijl Crawford de B-kant aftrapt met het ingetogen Hoping Love Will Last. Hierin enkele bijzondere akkoordenprogressies in de muziek plus een groot orkestraal slot. Ze vergroten de afwisseling op dit album, dat desondanks wel als een eenheid klinkt.
Drie nummers zijn instrumentaal, te weten het ingetogen dwarsfluitnummer Kim (hoofdrol voor broer John Hackett), bijna 100 seconden ingetogen toetsen in Love of a Thousand Autumns dat overgaat in het soms dreigende titellied.
Kunst is om te horen wie van de twee drummers welk nummer speelt. Naast Ehart is ook namelijk ook Chester Thompson te horen, bekend van onder andere Frank Zappa, Weather Report en natuurlijk Genesis. Omdat Ehart meer dan ritmes speelt, hij speelt daarbij talloze noten, dacht ik dat wel te kunnen herkennen. Nou.. echt niet! Thompson is van hetzelfde kaliber. Dus maar opgezocht: Ehart speelt op dezelfde twee nummers als waar Walsh zingt, met de aantekening dat dit ook geen album met hele drukke composities is.
Ook voor iemand die geen fan is van Genesis een sterk album van een getalenteerd gitarist. Vooral diens compositorische kwaliteiten komen hier bovendrijven, maar zijn gitaarspel schittert soms in schoonheid.
Please Don't Touch is in de Verenigde Staten opgenomen. Vandaar dat de Engelsman makkelijk enkele Amerikaanse gastmuzikanten kon laten binnenvliegen. Naast de twee die ik al noemde kregen meer mensen een vliegticket: zanger Richie Havens van Woodstockfaam en zijn warme stem én zangeres Randy Crawford. Haar ken ik van die klassieker One Day I'll Fly Away (1980), indertijd niet van de radio af te slaan.
Het openingsnummer van Please Don't Touch blies me omver toen ik het in de verregende nazomer van 2017 voor het eerst hoorde. Meteen in het intro klinkt prachtig, folkachtig gitaarwerk. Als dan de herkenbare, heldere en krachtige stem van Walsh binnenvalt, is duidelijk dat Narnia één van de sterkste nummers is die hij ooit zong. Ook Racing in A zong de frontman van Kansas bepaald niet onverdienstelijk in en bovendien zit daarin een deel met schitterend en ingetogen klassiek gitaar.
De stem van Havens klinkt op de A-zijde in How Can I? waar een mandoline domineert en Icarus Ascending op de andere kant, terwijl Crawford de B-kant aftrapt met het ingetogen Hoping Love Will Last. Hierin enkele bijzondere akkoordenprogressies in de muziek plus een groot orkestraal slot. Ze vergroten de afwisseling op dit album, dat desondanks wel als een eenheid klinkt.
Drie nummers zijn instrumentaal, te weten het ingetogen dwarsfluitnummer Kim (hoofdrol voor broer John Hackett), bijna 100 seconden ingetogen toetsen in Love of a Thousand Autumns dat overgaat in het soms dreigende titellied.
Kunst is om te horen wie van de twee drummers welk nummer speelt. Naast Ehart is ook namelijk ook Chester Thompson te horen, bekend van onder andere Frank Zappa, Weather Report en natuurlijk Genesis. Omdat Ehart meer dan ritmes speelt, hij speelt daarbij talloze noten, dacht ik dat wel te kunnen herkennen. Nou.. echt niet! Thompson is van hetzelfde kaliber. Dus maar opgezocht: Ehart speelt op dezelfde twee nummers als waar Walsh zingt, met de aantekening dat dit ook geen album met hele drukke composities is.
Ook voor iemand die geen fan is van Genesis een sterk album van een getalenteerd gitarist. Vooral diens compositorische kwaliteiten komen hier bovendrijven, maar zijn gitaarspel schittert soms in schoonheid.
* denotes required fields.