Sparks - Hippopotamus (2017)

Lijkt inderdaad meer op Exotic Creatures dan op Hello Young Lovers en Lil'Beethoven, maar klinkt veel gevarieerder en met een voller geluid. Missionary Position, I Wish You Were Fun en So Tell Me Mrs. Lincoln Aside from That How Was the Play? zijn echt geweldig, en dat niet alleen vanwege de titels. R & R zijn er voor de zoveelste keer in geslaagd zichzelf opnieuw uit te vinden. En dat terwijl ze samen al 140 jaar oud zijn. Ongelooflijk, kijk erg uit naar het concert van donderdag.

Zomaar eens een keer opgezet, je weet 't immers maar nooit.

Het beroemde liedje en album uit 1974 koester ik nog altijd, maar ik heb dit duo niet gevolgd. Maar wat een aller- alleraardigst album is Hippopotamus geworden. Heerlijk sprankelende popsongs in een ontzettend leuke verpakking voor aan de ontbijttafel. Maar deze muziek is natuurlijk niet alleen geschikt voor de vroege morgen. Mijn dag kan niet meer stuk!

Edit: * ± 1 uur later* Nee.... ik lig nu zelfs in een deuk! Hilarisch goed zo af en toe...

Dit album is een feest voor de oude maar ook voor de Sparks liefhebbers die in een later stadium zijn aangehaakt. Al ruim 40 jaren weten de heren muziekliefhebbers te verrassen met hun hoogst persoonlijke, verfrissende, originele, goed doordachte en immer-hippe songs.
Heel erg knap hoe ze in de loop der jaren met diverse stijlen toch altijd weten te boeien en hun muziek altijd van het overduidelijke Sparks signatuur weten te voorzien.
Ik werd fan toen This town ain't big enough....de Europese hitparades bestormde en ben het altijd gebleven.
Met nu bijna 25 albums op de teller kunnen ze terug kijken op een waanzinnig interessant en mooi oeuvre.
Toch hoop ik dat ze nog een aantal jaren door zullen gaan...
Op dit album ook weer prachtige composities met geweldige arrangementen, diversiteit en afwisseling zorgen voor een goede spanningsboog.
Mijn favorieten: Missionary position, Edith Piaf, when your a French director en Life with the Macbeths.
Ook thumbs up voor weer een geweldige hoes!

Terwijl ik Hippopotamus beluisterde, zag ik dit nieuwbericht over “"buitensporig" waterverbruik door beroemdheden in klein Frans dorpje”. 'Zou Sparks daar ook een villa bezitten?', vroeg ik me af, een blik werpend op de hoesfoto.

De samenwerking met Franz Ferdinand op FFS bracht Sparks ertoe de cirkel rond te maken: zanger Russell Mael en toetsenis/hoofdcomponist Ron Mael vormden weer een heuse band, zoals ze vanaf het debuut uit 1970 tot Music You Can Dance to uit 1986 hadden gedaan. Deze bestond op Hippopotamus uit gitarist en hier tevens bassist Dean Menta, al sinds 2006 als studiomuzikant bij Sparks betrokken, en drummer Steven Nistor.
Hun eerste in jaren voor een grote platenmaatschappij en bovendien in menig land de albumlijsten halend, in Engeland en Schotland zelfs #7 en in Nederland #38.

Korte composities en daarmee maar liefst vijftien nummers, afwisselend stevig of juist meer poprock en altijd de absurdistische teksten. Wat me nu pas opvalt is dat de Maels iets van chroniqueurs hebben: de wereld beschouwen maar die vervolgens ironisch op de hak nemen, met daarin verborgen kritiek op allerlei maatschappelijke thema’s. Je krijgt een spiegel van de tijd voorgehouden, een visie op het tijdsgewricht. En dat hier al bijna 50 jaar lang.
De volgende nummers zette ik op een afspeellijst: het pittige Missionary Position lijkt een protestsong tegen kama sutra met z’n standjes - 'Alles draait om de eenvoud'; Edith Piaf (Said it Better than Me) heeft een prachtige, ietwat weemoedige melodie en is opnieuw uptempo; klassieke invloeden hoor ik in het titelnummer over een bijzonder probleem – is er een hele grote poster van de albumhoes verkrijgbaar? Zo ja, dan wil ik die graag in mijn werkruimte hangen!
Een bericht uit 2017 vermeldt enkele rake opmerkingen over I Wish You Were Fun, waarna in So Tell Me Mrs. Lincoln Aside from That How Was the Play? vanuit de ogen van de moordenaar wordt teruggeblikt op zijn aanslag op president Lincoln; ondertussen gromt de basgitaar in de beste traditie van Jean-Jacques Burnel van The Stranglers.
Het is of ik de invloed van neo-klassieke componist Yann Tiersen hoor in When You’re a French Director, heerlijk driekwartsmaatje met accordeon; en tenslotte heerlijke gestapelde zang in A Little Bit Like Fun.

Dit zijn mijn favorieten na enkele malen draaien, maar de rest is altijd een ruime voldoende, waarbij ik vermoed dat als ik meer tijd zou nemen, de waardering nog wel eens hoger zou kunnen uitvallen. Al was het alleen maar om de teksten. Ik houd van bandjes met gitaren, bas en drums en mede daarom, zoals hierboven door zovele anderen al geconstateerd: de beste Sparks in jaren.

Sparks is sparkling. Altijd ruim voldoende of meer voor elke LP.
Deze nieuwe schijf is meer dan ruim voldoende.
Verrassend fris voor een band die ca. 50 jaar aan de weg timmert. Bv. Het nummer Lawnmower is een oorwurm in de positieve zin