Sparks - Hippopotamus (2017)

Om middernacht wordt de eerste single bekendgemaakt aldus hun Facebook pagina.

Het titelnummer van het album is op single uitgebracht.

Ron en Russell Mael gaan gewoon vrolijk verder waar ze 10 jaar geleden op Sparks - Exotic Creatures of the Deep (2008) gestopt waren. Humorvolle Quirky Pop met een vleugje Pop Rock en Synthpop.

Premiere van de nieuwe single What the Hell Is It This Time? zojuist bij BBC6 radio.

Voor wie niet kan wachten tot het op Spotify verschijnt, kan het op de BBC website terugluisteren, op ongeveer 50 minuten in het eerste uur Radcliffe & Maconie.

Ook dit nummer is het verlengde van de nummers op hun 2008 album, met een waas die vaag herinnert aan het Sparks - Indiscreet (1975) album.

What the Hell Is It This Time? lijkt inderdaad een terugkeer naar het jaren70 geluid.
Voor de zekerheid direct maar even barcode binnengehaald voor concert in het Paard van 14 september. Zou zo maar iets bijzonders kunnen worden.

Fijn nummer en idd een terugkeer naar hun 70's periode.
8 Sept. release van dit album. Toch wel benieuwd.

Ook het derde nummer Edith Piaf (Said It Better Than Me) heeft weer alles waarvan ik van hou, Russell goed bij stem en Ron weer met fijne teksten vol humor.

Als de rest ook zo veel kwaliteit heeft dan zou dit wel eens hun beste album in ruim 15 jaar kunnen worden na Lil' Beethoven (2002) wat mij betreft. Nu maar afwachten...

Nu alleen nog via "online" gehoord.Maakte zeker indruk.Morgen mijn exemplaar ophalen en verder genieten voor een volgende vast hogere score!

Dit is wel toch een ruim gevulde release vrijdag met the National & Nothing but Thieves, Waterboys & Sparks. Dan moet iemand wachten, want alles tegelijk werkt niet geloof ik.

De keus is dan niet moeilijk!
Wat een fijne plaat zo op het eerste gehoor, hun beste in lange tijd.

De titel van 11 ?

De singles hebben ook ontzettend leuke teksten. Knap ook hoe fris de band nog altijd klinkt terwijl ze al meer dan veertig jaar bezig zijn.

Überkitsch van topniveau. Niet ieders kopje thee, maar ik lust er wel pap van.

Wie is de zangeres die het duet doet met Russell op Life with the Macbeths ?

Dit is volgens mij toch pas het tweede duet van Sparks? (na die met Les Rita Mitsouko)

Ik heb al eens eerder geroepen: elk decennium maken de gebroeders Mael wel een album dat hun bestaansrecht rechtvaardigt. Ongelofelijk knap hoe zij na bijna 50 jaar nog zo fris weten te klinken, dat kunnen weinig anderen hen nazeggen. Ook tekstueel valt er weer een hoop te genieten. Dit is hun beste album sinds Lil' Beethoven.

Volgens mij wordt het album FFS vergeten uit 2015, het samenwerkingsverband tussen Franz Ferdinand en Sparks.

Dit album, met bijvoorbeeld Johnny delusional is zonder twijfel een mooie geste geweest van Franz Ferdinand om de Sparks (weer) op het goede spoor te zetten.
Waarschijnlijk is dat album de aanzet geweest, de inspiratie en het duwtje om in de juiste mood aan Hippopotamus te beginnen. De Sparks stonden met FFS weer op de kaart en klonken ouderwets als Sparks, al was het dan onder de noemer FFS.

Je vergeet Jane Wiedlin(lucky me lucky you) E-Clect-Eddy

Dit is echt een top album,wat een variatie,humor,vaart en de commercie is niet uit het oor verloren.
nog altijd vol veerkracht en excentriciteit!

Omdat ik ze donderdag ook ga zien, heb ik Hippopotamus net ook maar even gehaald. Eerste indruk: na een wat traag begin komt de vaart erin en is het al gauw weer vintage Sparks. Meer Exotic Creatures of the Deep dan Lil' Beethoven / Hello Young Lovers. Zeker niks mis mee.

Leuk ik verheug me ook op het concert.Ik zal de cd de komende dagen veel gaan luisteren!

Dat is deze: Rebecca Sjöwall - Wikipedia - en.m.wikipedia.org

Lijkt inderdaad meer op Exotic Creatures dan op Hello Young Lovers en Lil'Beethoven, maar klinkt veel gevarieerder en met een voller geluid. Missionary Position, I Wish You Were Fun en So Tell Me Mrs. Lincoln Aside from That How Was the Play? zijn echt geweldig, en dat niet alleen vanwege de titels. R & R zijn er voor de zoveelste keer in geslaagd zichzelf opnieuw uit te vinden. En dat terwijl ze samen al 140 jaar oud zijn. Ongelooflijk, kijk erg uit naar het concert van donderdag.

Zomaar eens een keer opgezet, je weet 't immers maar nooit.

Het beroemde liedje en album uit 1974 koester ik nog altijd, maar ik heb dit duo niet gevolgd. Maar wat een aller- alleraardigst album is Hippopotamus geworden. Heerlijk sprankelende popsongs in een ontzettend leuke verpakking voor aan de ontbijttafel. Maar deze muziek is natuurlijk niet alleen geschikt voor de vroege morgen. Mijn dag kan niet meer stuk!

Edit: * ± 1 uur later* Nee.... ik lig nu zelfs in een deuk! Hilarisch goed zo af en toe...

En er zijn nog veel meer alleraardigste, hilarisch goede albums van Sparks te ontdekken...

Dat geloof ik graag! Alles op z'n tijd... eerst een andere band uit de jaren '70 weer eens (her)ontdekken!

Probeer "Lil' Beethoven" maar eens een keer. Wanneer je tijd hebt.

Doe ik zeker!

Door de release-lawine van vrijdag nog (net) niet toe aan mijn tiende luisterbeurt...

Ben een groot Sparks fan, ze staan bovenaan in mijn Top 10 meest beluisterde acts, en ik heb elk album en vele single's hier liggen. Maar ondanks dat er veel moois te vinden is op dit album bekruipt me het gevoel dat de teksten minder punch hebben. De scherpere en iets wat donkere humor er afgesleten is en de teksten meer grappig zijn met een knipoog. Dat het langzaam aan meer stijl over inhoud wordt.

De tijden dat ik elk Sparks nummers binnen 1-3 beluisterd te hebben meteen geweldig vind zijn van lang geleden, zo einde van de 80s. Hier is er een heel fijn feest der herkenning met echo's van stijlen die ze in het verleden speelden. Maar daardoor krijg ik ook het gevoel alsof het een verzamelaar is van left-overs die opgepoetst en vertaald zijn naar hun huidige klankentapijt.

Het is waarschijnlijk wel iets beter dan de 3 voorgangers en het beste sinds Lil' Beethoven (2002) maar zal die waarschijnlijk niet gaan toppen. Van de 21 echte Sparks albums, ik reken Plagiarism (1997) en The Seduction of Ingmar Bergman (2009) even niet mee (noch FFS (2015)), komt die op dit moment voor mij op de 16e plek. Hun meeste albums heb ik minimaal 20x beluisterd dus misschien dat deze nog 1 of 2 plekjes stijgt maar kan niet voorstellen dat het meer wordt. Als ik die drie uitgezonderd albums wel mee zou rekenen dan komt deze waarschijnlijk nog 1 of 2 plekken lager.

Ik fiets dus een beetje tegen de wind (toepasselijk vandaag met die westerstorm) met betrekking tot lovende kritieke op dit album. Afgezien van de 3 singles valt er ook goed te genieten van So Tell Me Mrs. Lincoln Aside from That How Was the Play? en ook wel Scandinavian Design. Maar een nummer als Giddy, Giddy heeft geen punchline, en A Little Bit Like Fun is een aardig zoet nummer. Niets mis met zoet luister naar genoeg daarvan maar niet waar ik naar uitkijken bij Sparks.

Zonder dat ik alle teksten goed ken wil ik nog niet aan een echt review wagen. Jammer dat er nog pas van 7-8 nummers teksten beschikbaar zijn.

Heerlijk album, waar ik eerder dit jaar was gegrepen door de single Hippopotamus. De structuren zijn prachtig, een sterk staaltje songwriting en het klinkt geweldig.

Wie dacht dat Russel Mael toch niet meer de hoge tonen van This town ain't big enough for both of us zou halen.......... heeft bijna gelijk maar ik moet hem nageven dat hij op bepaalde momenten toch behoorlijk goed uit de verf komt, te beginnen met Missionary Position. De zang is dus prima en ik geef het met liefde een behoorlijk aantal sterren.

Mijn puntjes van kritiek betreffen de lengte van het album (40 minuten had prima geweest), waardoor fillers (I wish you were fun) ontstaan i.p.v. één album met vaart. Naast dus snelheid, mist het ook wat stevig vuurwerk. RockArt wordt daarmee PopArt. De schoonheid en het weer aangewakkerde enthousiasme van beide broers compenseert dat gemis grotendeels.

Weer 4 luisterbeurten verder en ik kom steeds dichter bij een review.

Zie ik net dat de teksten gewoon online staan op hun eigen website... ach ja, soms moet je het ook NIET aan Google vragen. Die weet dat blijkbaar niet.

De band klinkt groter maar op hun website staat slecht twee namen: Dean Menta op de gitaar en Steven Nistor op de drums. Dean en Steven speelde ook mee op het vorige album van de Maels The Seduction of Ingmar Bergman (2009). Interessant is ook dat Steven te horen is op: Introducing Karl Blau (2016), Martina Topley Bird - The Blue God (2008), Marissa Nadler - Strangers (2016) en Daniel Lanois - Here Is What Is (2008) , een brede variatie aan acts en albums die ik ook al goed kan waarderen.

Verder speelt de Franse regisseur Leos Carax accordion op When You're a French Director en zingt ook nog wat mee. Samen met Sparks is Leos Carax bezig met een muzikaal project Annette ( link IMDb ). Helaas wordt er vaker van dit soort projecten aangekondigd door Ron en Russell maar worden ze zelden gerealiseerd, zeker nu good girl gone wrong Rihanna - ANTI (2016) is afgehaakt. Dat zou toch wat geweest zijn, Rihanna en Sparks!

Maar het heerlijke avondje is gekomen... hoop er ook bij te zijn in het Paard.

Recente setlists zijn zeer veel belovend met tussen de 19 en 22 songs. Een ruimte selectie uit dit album. en de grootste hits. Ik sta vooraan in het Paard. We gaan er gewoon een feest van maken.

I Wish You Were Fun lijkt een niemandalletje. . Ook tijdens concert leek het een vreemde keuze om prominent op de sitlist te zetten. Maar begrijp inmiddels wel waarom: Het is een oorwurm die als hij er in zit, niet meer uit gaat.

"I Wish You Were Fun" is een bedrieglijk luchthartig juweeltje van een nummer, een perfect gearrangeerde sing-along met een wrange, boosaardige, wijze, grappige tekst.

"I wish you were fun
And maybe you're fun in subtle ways
Too subtle for me, but maybe I'll get it all one day
But how about a somersault until you are blatantly fun
Do that, I'd be stunned
I wish you were fun"

Dit is bijna melancholiek, als het niet zo humoristisch en vilein was. In ieder geval is het Ron Mael op zijn best. Als tekstdichter-componist steekt hij Cole Porter naar de kroon , en dat niet voor het eerst.
Het was trouwens een fantastisch concert.