Todd Rundgren - White Knight (2017)

Met alle mooie albums van de laatste tijd heb ik nauwelijks aandacht aan deze kunnen besteden.

Tussen 1985 en 1990 heb ik veel albums van Todd en zijn bandje Utopia gekocht en daar veel plezier aan beleeft maar daarna veranderde mijn smaak en ben ik Todd uit het ook verloren tot diens 2013's album State. Was wennen maar er stond uiteindelijk veel op dat goed beviel en ook op opvolger Global stond er wel nog een paar leuke nummers maar wel minder verrassend. We zijn weer 2 jaar verder en Todd blijft productief maar heeft nu wel hulp van vrienden ingeroepen, waarschijnlijk om meer aandacht te krijgen en de verkoop wat op te krikken.

Vijftien relatief korte nummers, gemiddeld 3:45 lang, zo past het in minder dan een uur. Slecht is het zeker niet, weinig verrassend dat wel en weinig levendige productie en een iets wat 'dof' geluid. Het is jammer dat de genius van weleer tegenwoordig zo weinig origineel kan zijn. De vorige 2 albums experimenteerde nog met synths en elektronische muziek (wat waarschijnlijk weinig oude fans zal boeien) en hier zijn de gitaren eigenlijk vrij zeldzaam. Het geluid lijkt nog steeds uit veelal uit 'doosjes' te komen, ditmaal minder experimenteel en meer richting R&B en Jazz zonder echt 'warm' te worden. Todd op de automatische piloot in de studio. Het zeer herkenbare geluid in het nummer met Donald Fagen klinkt grotendeels als een Donald Fagen nummer waar Todd op mag meedoen. Er zijn nummers die pas leuk klinken als je het volume van je versterker open draait en dat heb ik nu ook met dit album. Zoals gezegd slecht vind ik het zeker niet, maar er leeft weinig. Er is publiek 'uit blik' nodig in Techno Todd's Look at Me om wat leven in de brouwerij te brengen.

Halverwege het album, Let's Do Is, en daar is eindelijk wat spanning nu dat er ook echte gitaren weer op de voorgrond staan en herinnert aan zijn werk in Utopia. En Joe Walsh mag meedoen op Sleep en ook hier een hoofdrol voor een electro-akoestische gitaar (naast de synths). Het tweede deel van het album is duidelijk interessanter. Pas met de eerste single That Could Have Been Me komt er een warm nummer voorbij, door de tekst en de manier waarop Robyn het zingt. Beste nummer op het album en na iets meer dan 3 minuten is dat voorbij. Trent en Atticus voegen wat elektronische drama op synths toe aan Deaf Ears is daarmee wel interessant maar had nog wel wat verder aan gesleuteld kunnen worden, wat tekst en arrangement beteft. Naked & Afraid is dansbare Electro met een kleine rol voor Blues / Soul zangeres Bettye Lavette, het op 1 na leukste nummer, omdat het ook meer leeft. Buy My T met Funky synths in de oude Prince stijl is iets wat freaky balorig en had gemakkelijk op het vorige album kunnen staan. Zelfpromotie van / voor zijn eigen merchandise! Kan bij mij nauwelijks een glimlach ontlokken.

Zoon Rebop mag meedoen op Wouldn't You Like to Know en dit nummer leeft ietsje meer dan de anderen, maar is toch iets te vlak. Op afsluiter This is Not a Drill gitaarwerk van Joe Satriani en zijn oude live band maatjes Kasim Sulton en Prairie Prince doen ook mee. Het nummer met de meeste energie maar nog steeds zit het muzikaal veelal tussen de lijntjes en gaat het maar een beetje erover heen.

Ik vind het album maar iets beter dan Global uit 2015