Sufjan Stevens, Nico Muhly, Bryce Dessner, James McAlister - Planetarium (2017)

Sufjan Stevens kan weinig verkeerds doen bij mij. Goed, met Enjoy Your Rabbit heb ik wat minder, maar ik ben verder niet vies van zijn 'elektronische' uitspattingen.

Het Planetarium concert heb ik gemist (een mens kan namelijk niet alles willen), dus deze beleving staat daar geheel los van. Het gaat puur om het muzikaal gebodene op de schijf en dat begint al goed in de vorm van het stemmige Neptune en gaat gewoon uitstekend voort met Jupiter.
Van stemvervormers ben ik niet altijd een liefhebber, maar ook hier stoort het niet. En na twee nummers weet ik al dat dit niet tegen gaat vallen.

Het thema boeit me niet, echt waar. Al gaat het over elfjes en trollen. Veel van wat Sufjan aanraakt is magisch en ook in samenwerkingsverband gaat het niet verloren. Een strijkerskwartet en blazers als toevoeging verhogen de feestvreugde alleen maar.

Moet je erbij geweest zijn om dit te waarderen? Het zal ongetwijfeld toegevoegde waarde hebben. Niks zo fijn als herinneringen kunnen omlijsten in de vorm van een album, maar ook zonder die herinneringen is dit een uitstekende toevoeging op het werk van Sufjan Stevens. Ja, ik noem de namen van de andere componisten niet echt veel terwijl ik toch ook wel een liefhebber ben van Nico Muhly die mooie dingen met Antony heeft gedaan. Sufjan drukt een behoorlijk groot stempel op Planetarium.

Uitstekende composities, prachtige verrijking in de vorm van met name de blazers..... ik ben een tevreden fan.
Nu ben ik benieuwd naar het artwork.....

Hans Zimmer meets Sufjan Stevens. Met Planetarium waan je je in een prachtige ruimtefilm, waarin epische, bombastische muziek wordt afgewisseld met zachte klanken. Af en toe staan er wat miskleunen op (Saturn), soms is de productie en de zang iets te glad, maar de geduldige luisteraar wordt hier toch wel erg beloond met prachtige composities en typische Sufjan nummers. Op sommige nummers hoor je ook oude/nieuwe (het album is namelijk in 2012/2013 gemaakt) Sufjan nummers terug, zoals Age of Adz/Too Much/Impossible Soul op Jupiter en Death with Dignity op Mercury. Desondanks zijn er ook veel verrassende nummers te vinden, zoals het aanstekelijke Moon (die beat had zo van een Drake album kunnen komen!) of Pluto (Sufjan meets Final Fantasy). Een muzikale ontdekkingsreis - fantastisch.

Let ook vooral op de prachtige teksten. Sufjan duikt diep in de Griekse mythologie om verhalen te scheppen, af en toe gemixt met verhalen uit Sufjan's eigen leven. Zoals bijvoorbeeld op Venus, waarin Sufjan een liefdeservaring (lees: seks) via mythologie:

Methodist summer camp
you show me yours, I show you mine

gevolgd door:

Go slow
Pandemos, fill of me

Ook interessant is dat, mijn inziens, dit nummer verwijst naar een seksuele ervaring met een vrouw (Venus, de vrouwelijke planeet). Hoewel dit natuurlijk niet erg choquerend is, is dit na al de discussie omtrent Sufjan's geaardheid toch weer een verhaal dat de gemoederen weer een beetje kan opschudden. En zo ontdek ik bij elke luisterbeurt steeds meer. Zo hoort muziek voor mij ook te zijn:- een ontdekkingstocht door kleurrijke landschappen, prachtig geschreven poëzie en een haast oneindig aantal bijzondere details. Dit is zeker niet Sufjan's beste album (als het überhaupt als Sufjan album beschouwd mag worden), maar dit laat wel weer zien wat een fantastische artiest hij toch is.

4*

EDIT: Hoe langer ik naar de tekst van Venus kijk, hoe meer ik begin te twijfelen over de geaardheid van Sufjan's liefdespartner.