Slowdive - Slowdive (2017)

Een nieuwe Slowdive na 22 jaar? Mwoah. Weer zo'n band die terugkeert na jaren afwezigheid. Ik werd er niet direct heel erg warm van.
Maar ja, toen kwam Star Roving. Dat nummer klonk toch wel verdomde goed en ook Sugar for the Pill klonk nu niet bepaald als een vermoeid bandje dat weer wil gaan teren op oude roem.

Zou het dan toch interessant kunnen gaan worden?! In elk geval werd mijn interesse vanaf dat moment wel degelijk gewekt.

En nu is het nieuwe album te beluisteren in al z'n glorie. Zoals te verwachten krijgen we een flinke bak galm op ons afgevuurd en verdrinkt de zang, zoals het hoort zou je zeggen, af en toe flink in de zweverige gitaarpartijen. Niet echt verrassend dus. Maar ergens voelt dit album wel volwassener aan dan hun oudere werk.

Aan de ene kant valt 'de verrassing' me wat tegen, aan de andere kant krijg ik wel wat ik verwacht en ook graag wilde horen: een terugworp in de tijd. Prima shoegaze. Mooi, uitgesponnen gitaarpartijen met de kenmerkende, ietwat vage zang. Volgens het boekje? Beetje wel. Maar dan wel volgens een zeer fijn boekje.

Benieuwd hoe dit album op langere termijn gaat vallen en hoe het klinkt vanaf vinyl. Misschien net een tandje intenser met als gevolg een kleine opwaardering van de score. Vooralsnog ben ik blij met deze heerlijke release die geheel voldoet aan mijn uiteindelijk toch ontstane verwachtingen.

Is er na ruim 20 jaar nog behoefte aan een nieuwe Slowdive?
De zanger vond ik altijd al het minpunt, en ook nu ontwaak ik al snel uit een soort van dagdromen als hij die heerlijke sfeer van Slomo komt verzieken.
Alsof je op een heerlijke zomerdag voorzichtig het warme zeewater in stapt, en vervolgens gestoken wordt door een kwal.
Die zangeres werkt dan wel weer zalvend, maar dat zeurderige gevoel blijft.
Maar ook die heeft helaas wel vocaal ingeleverd.
Muzikaal is het echter weer van bijzonder hoog niveau, en bij Star Roving is het evenwicht er wel degelijk.
Weer even bijna 25 jaar terug in de tijd, Britpop in de lijn van The Stone Roses.
Don't Know Why is weer een stapje terug, maar hier is de zanger meer in evenwicht dan de zangeres, maar het monotone gedrum verknalt het een beetje.
Sugar for the Pill is gewoon een liedje met veel galm.
Everyone Knows begint met een vreemde overgang, en vervolgd met mindere zang.
Bij No Longer Making Time hoor ik de invloed van The XX terug, wel een heerlijk nummer verder.
Go Get It komt wat aarzelend op gang, maar is verder prima, niet spannend, prima.
Falling Ashes is een geslaagde poging om met iets nieuws te komen, mooi piano intro en meer warmte dan in de rest van het album, doet mij zelfs wat aan Forbidden Colours van Ryuichi Sakamoto denken.
De magie van voorheen ontaard mij net te vaak in gezichtsbedrog.
Een fata morgana in een woestijn vol met veelal minder geslaagde probeersels.
Star Roving is hier het absolute hoogtepunt, gevolgd door Falling Ashes.

De traditionele shoegaze muziek mag dan al jaren uit het zichtveld zijn verdwenen, het eind jaren 80 ontstane muziekgenre wordt nog altijd levend gehouden in de combinatie met metal als blackgaze of met pop muziek als dream pop. Eén van de belangrijkste spelers binnen de muzikale ontwikkeling van het genre in de jaren 90 is de Engelse band Slowdive. Lof voor hun muziek kregen ze in die jaren nauwelijks, de pers kraakte ze voornamelijk af en na drie albums hield het label waarbij ze aangesloten waren het in 1995 voor gezien. Samen met bands als My Bloody Valentine, Ride en The Jesus and Mary Chain werd de shoegaze muziek vooral populair in Groot-Brittanië. Toch bleek de invloed die ze hadden gehad binnen het genre pas in de jaren daarna duidelijk te worden, zo kon de band op steeds meer waardering rekenen uit binnen- en buitenland. Intussen hadden ze zelf een doorstart gemaakt onder de naam Mojave 3, met een geluid wat meer richting de indie rock en folk ging. Verrassend was het dan ook toen ze in 2014 een reünie aankondigde voor het Primavera Festival te Barcelona, waarna ze in de zomer in Nederland te zien waren op het Best Kept Secret festival in Hilvarenbeek. Terwijl ze vroeger andere bands beïnvloede binnen het genre was hun comeback vooral te danken aan het succes van de dream pop van Beach House en de blackgaze van Alcest. Het succes smaakte uiteindelijk naar meer en zo verschijnt ruim 22 naar dato het vierde album, toepasselijk genaamd Slowdive, waarmee de band een nieuwe start maakt en terugkeert naar de door hun zo geliefde muziek.

De hallucinerende werking van Slomo maakt direct duidelijk dat we hier met een echt Slowdive plaat te maken hebben. Het voeten staren is weer begonnen, terwijl de feedback van de gitaren de melodielijnen doet aanwakkeren. De zonnige klanken vermengen zich in de post-punk van weleer, terwijl de folk muziek herleeft in de zang van Neil Halstead. De drums van Simon Scott ondersteunen de langzaam ontwikkelende melodieën. De schoonheid van het aangrijpende geheel neemt toe wanneer in de zang van Rachel Goswell de heropleving van de band wordt neergezet. Zowel de harmonieën als de continue veranderende gitaarlagen voeren je mee door de wonderbaarlijke wereld van de shoegaze muziek. Star Roving weet als eerste single van het album het gevoel te geven wat we zo hebben gemist, het neigt de kant op van hun albumklassieker Souvlaki. De dromerige sfeer wordt verspreid in een ruim opgezet klankentapijt, waar de drums zich moeiteloos verweven in de alsmaar ontwikkelende gitaarpartijen. Goswell’s wonderschone stem mag dan iets hebben ingeboet aan kracht, haar falsetto zangstem doet nog steeds het wonderlijke in hun muziek naar boven halen. Het verhalende draagt het muzikale verleden van de band, de liefde die er was, maar niet door de mensen om hen heen werd gedeeld. Don’t Know Why leunt in het begin vooral op Scott’s pulserende drumwerk, maar weet naarmate het nummer vordert zowel de hoge klanken van gitaren als betoverende zang binnen het geheel te integreren. Halstead blijkt in zijn vocale werk te zijn gegroeid door zijn soloalbums binnen de pop en folk muziek. Daarbij sluiten de harmonieën tussen zijn zang en dat van Goswell mooi op elkaar aan. De pakkende klankstructuren weten ook in het meer poppy aandoende Sugar for the Pill tot een verfijnde ontwikkeling te komen. De donkere dagen herpakken zich wanneer de mensen zich door jaloezie laten leiden, Neil lijkt uit zijn persoonlijke ervaringen te spreken. De werkelijkheid wordt een droom en de droomwereld wordt realiteit, de verschillende werelden zijn niet meer uit elkaar te houden. De baspartijen van Nick Chaplin delen net zo makkelijk dat emotionele tikje uit als de persoonlijke teksten en klankrijke gitaar melodieën. Nergens voelt het gelukkig aan als een herhaling van zetten.

Het is de perfecte afstelling tussen de verhalen en meeslepende muziekpassages waar het ook het aan Amerika gerichte Everyone Knows in opbloeit. Het folkse karakter sluit genadeloos aan bij de terugkerende klanken afkomstig van de Fender Telecaster en Rickenbacker gitaar. De vervreemde structuren kennen een toon die in de lijn ligt met Star Roving, feller en in de live versie waarschijnlijk een kosmisch genot waarvan je oren beginnen te suizen. Het album weet net als bij hun eerdere werken Just for a Day en Souvlaki als geheel de verbinding aan te gaan, pauzes zijn er, maar hoofdzakelijk om de tekstuele uitingen van elkaar te scheiden en niet zozeer omdat de muziekstructuren heel veel afwijken. No Longer Making Time toont dit aan door de leugens en bedrog die een rol spelen in de zangstukken, maar de melodieën nog steeds een hoofdrol spelen. Hoop is wat de harmonieën in zang tot leven wekken, hoop op een fijnere toekomst samen, een toekomst waarin de liefde weer overwint. De gitaarmelodie herhaalt zich op een rustgevende manier, de pure shoegaze is in het nummer ingeruild voor een wat toegankelijker geluid. De grauwe en angstaanjagende klanken van Go Get It voeren de nodige afwisseling door in het geheel. De synth en gitaarpartijen leunen op het buitenaardse van Pink Floyd en het intrigerende van Talk Talk. Het is een aangename mengelmoes van stijlen waarin het nummer zich begeeft. De baslijn stuwt het geheel voort, terwijl de drums het tempo in bedwang houden. Het album wordt afgesloten met de minimalistische klanken van de piano op Falling Ashes, al lijken deze direct van Radiohead te zijn overgenomen. Het is een ontroerend eindschot wanneer het gitaarspel zich vermengt in het geheel, de shoegaze lijkt te zijn ingewisseld voor de post-rock. De opbouw staat centraal en wordt mede door de samenzang van Goswell en Halstead van een wonderschone tekstuele inhoud voorzien. Hoe het leven van een jongeman aan je voorbij trekt en de ouderdom steeds meer de overhand krijgt, maar ook de liefde die steeds maar weer wederkeert. De pianolijn voert de ontroerende diepgang van de gitaarlagen aan en laat je gebroken achter, wetende dat Slowdive na al die jaren je nog steeds kan raken.

Slowdive is naast de terugkeer naar de vertrouwde shoegaze muziek van de band ook een album waarop de ontwikkeling centraal staat, te horen in de diversiteit aan klanken en zangstukken. Juist de vernieuwingen die ze doorvoeren in hun muziek maakt het album in het tijdperk waarin we ons nu bevinden relevant. De shoegaze vormt nog steeds de basis van de prachtige harmonieën tussen Goswell en Halstead en de diverse gitaarlagen, maar wordt tevens aangevuld met muziekstructuren uit de post-rock, folk en dream pop. Ruim drie kwartier is dan ook genoeg om tot de conclusie te komen dat de band na 20 jaar niet aan kracht heeft ingeboet en de hedendaagse veranderingen binnen de muziek moeiteloos weet te integreren binnen hun eigen werk. De comeback waarop je alleen maar kan hopen, Slowdive laat het werkelijkheid worden.

4*

Asfkomstig van mijn site Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Slowdive - Slowdive - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Slowdive werd in 1989 in het Engelse Reading opgericht en maakte in de eerste helft van de jaren 90 drie briljante platen.

Just For A Day uit 1991, Souvlaki uit 1993 en Pygmalion uit 1995 (overigens als 3 cd set voor een laag bedrag te koop) staan bol van de invloeden uit de ambient, post-rock, shoegaze en dreampop en moeten in de twee laatstgenoemde genres absoluut worden gerekend tot de klassiekers.

Toen het relatief experimentele Pygmalion in 1995 verscheen was het doek voor Slowdive eigenlijk al gevallen. Neil Halstead en Rachel Goswell, de belangrijkste leden van de band, gingen verder als Mojave 3, maar wisten het hoge niveau van de platen van Slowdive niet meer te benaderen.

Bijna twintig jaar na het laatste levensteken stond Slowdive vanaf 2014 weer met enige regelmaat op het podium en nu is er dan, na een afwezigheid van 22 jaar, de vierde plaat van de Britse band.

Ik had op voorhand wel wat twijfels over de juistheid van de beslissing van de band om een nieuwe plaat op te nemen. De nagenoeg perfecte trilogie uit de jaren 90 leek immers niet te benaderen en ook de concurrentie van nieuwe bands die voortborduren op de hoogtijdagen van de shoegaze en dreampop is momenteel erg groot.

De eerste noten van de nieuwe en titelloze plaat van Slowdive nemen echter alle twijfel weg. Slowdive keert terug met wonderschone gitaarlijnen en een atmosferisch geluid vol galm dat onmiddellijk benevelt. De dromerige zang van Neil Halstead en de nog altijd engelachtige vocalen van Rachel Goswell doen de rest.

Laat de nieuwe plaat van Slowdive uit de speakers komen en je bent onmiddellijk terug in de jaren 90. Op hetzelfde moment sta je ook nog met één been in het heden, want in tegenstelling tot de meeste nieuwe shoegaze en dreampop bands, doet Slowdive op haar nieuwe plaat meer dan het reproduceren van het glorieuze geluid uit het verleden.

De leden van de band hebben sinds 1995 stevig aan de weg getimmerd met andere bands en projecten en hebben al deze ervaring meegenomen naar de studio. De nieuwe plaat van Slowdive borduurt absoluut voort op de gloriejaren van de band, maar laat ook een wat zweveriger geluid horen dat uitstekend past bij de honingzoete melodieën waarop de band nog altijd het patent lijkt te hebben. Het is overigens een geluid dat goed laat horen hoezeer bijvoorbeeld The Xx zich heeft laten beïnvloeden door de platen van Slowdive.

Bij eerste beluistering vond ik de acht, over het algemeen wat langere, tracks op de plaat nog redelijk eenvormig, maar bij herhaalde en intensieve beluistering en zeker bij beluistering met de koptelefoon openbaart zich een muzikaal landschap vol geheimen.

Slowdive maakt op haar comeback plaat wonderschone muziek vol avontuur, die meer dan eens doet vermoeden dat de tijd 22 jaar stil heeft gestaan, maar die ook gehakt maakt van alle jonge bands die een graantje mee willen pikken van de shoegaze en dreampop revival. Het gitaarwerk is zoals altijd wonderschoon en ook de zang op de plaat is prachtig. De benevelende en zoete klanken trekken de laatste twijfels over de streep. Ik had vooraf flink wat twijfels, maar de comeback plaat van Slowdive is echt betoverend mooi. Erwin Zijleman

Aangezien ik geen echte liefhebber ben van dit dromerige geluid, duurde het bij mij even voordat de melodietjes tevoorschijn kwamen. Sugar for the Pill, Star Roving, No Longer Making Time en Falling Ashes blijken dan nog de meest goed in het gehoor liggende liedjes te zijn. Voor het overige zal de tijd leren of deze muziek blijft boeien.
Overigens staan hier liedjes tussen waar je prima op kunt dansen.

*rode schoentjes pakt*

Ik denk dat één van de mooiste shoegaze bands mono is. Mono - Nowhere, now here (live)

Of is dat post rock?

Tja waarom ook niet deze 5 sterren geven... prachtig dit. Gewoon heerlijk. Elke seconde is super mooi en elk nummer is heerlijk en werkt nog beter als een geheel. Sugar for the Pill is ook toch een enorm bijzonder nummer. Het klinkt nostalgisch, maar ook alsof ik iets totaal nieuws hoor, wat eigenlijk "saai" is maar ook super pakkend en gewoon prachtig etc.... Misschien is deze niet helemaal op het niveau van Souvlaki en Pygmalion, maar ik vind deze toch echt heel mooi en daarom krijgt het van mij dus 5 sterren

Ook echt geweldig om deze band live gezien te hebben, fantastische ervaring ik kan niet wachten tot ze weer terugkomen