Phil Spector - A Christmas Gift for You (1963)

Beste kerstplaat ooit, overbekende kerstkrakers krijgen een nieuw verfje met de Wall-of-sound van Spector. Prachtig gezongen en voortreffelijk geproduceerd. 4,5*

Voor de mensen die in deze donkere dagen zoiets hebben van "ik wil toch eigenlijk minstens wel één kerst-cd in huis heb, maar ik weet niet welke"; koop deze!

Dit wordt mijn kerstkeuze dit jaar, tenzij mijn pa erop staat die bloody Leidsche Sleuteltjes te moeten horen.

Dit is de enige kerst cd die ik ooit zelf heb gekocht. Best te doen zo in deze tijd

Dit is ook mijn enige kerstplaat, maar wel een hele mooie.

Ondanks dat dit regelmatig hét kerstalbum genoemd wordt zijn en blijven het natuurlijk uitgekauwde deuntjes die je soms echt niet meer aan kunt horen, Spector of niet.
Maarrrrrrrrrrr............ zo rond deze dagen komt deze cd altijd wel even de kast uit, want kerst zonder Phil Spector kan eigenlijk niet

Deze staat dus deze week in huize Mastenbroek op. Of de één na jongste telg hier echt blij mee is...

BRILJANT!

Draai de plaat weekelijks,

Frosty the snowman, the bells of st Mary, sleight ride als mijn persoonlijke favoriete.

The wall of sound op z'n best in absolute glorie.

Jammer dat Spector zelf de plaat ook zo geweldig vind, het is wel een beetje zelfverheerlijking en een egotrip.
(laatste nummer en de tekst in de cover)

Ik vraag me af hoeveel van deze artiesten hij tot wanhoop heeft gedreven in de vervaardiging ervan...

Maarja, dit is inderdaad een klassiekertje. Heb de plaat niet, kan het dus geen cijfer geven, maar ik ken een hoop nummertjes en die zijn altijd goed te smaken.

Wekelijks ? Om deze nou heel de ZOMER lang te draaien, ik weet het niet, maar met de kerst in het verschiet is dit een aanrader van formaat, gewoon tijdloze kerstklassiekers en een must voor liefhebbers van sixties soul en pop in een Spectorsausje!

*****

Inderdaad DE ultieme kerstplaat.
Phil's versies van White Christmas, Sleigh Ride &
Winter Wonderland zijn niet meer te verbeteren.
Vrolijk kerstfeest !!!

beste kerstplaat ever, wall of sound van spector geniaal, maar alleen om te draaien tijdens de kerst en zeker niet in de zomer, daar hebben we dan andere muziek bij.

Prima plaatje vol zoete nummers die je echt dat kerstgevoel weten te geven. Spector's productie is inderdaad een meerwaarde en werkt erg goed op de meeste nummers.

3,5 sterren

Het is weer de tijd, heb hem weer uit de kast gehaald! Hoera!

Nu al? Ik begin meestal met dit soort flauwekul rond half December.

ik vind denk de kerst cd's van Elvis en Ella Fitzgerald beter. Ik vind hier persoonlijk minder kerstsfeer in zitten.

Ik heb deze net even gedownload (van een crimineel mag je tenslotte stelen vind ik) en deze gaat zeker in de cd-speler belanden tijdens kerst. Vooral omdat ik denk ik dat mijn gezelschap Bob Dylan en Sufjan Stevens niet de hele avond trekken . Prima kerst-cd.

Ik heb dit ding 18 jaar met kerstmis aan moeten horen. Vanaf midden december tot begin januari draaide mijn vader niks anders. Ik merk nu alleen dat als ik de sneeuw zie vallen en de boom optuig, niet meer zonder deze muziek kan. Ook deze kerst zal ik deze cd met het optuigen opzetten en zonder te merken elke noot meezingen.

"Hello, this is Phil Spector..."

Sinds wanneer is het ombrengen van uitgerangeerde B-actrices een crimineel feit ?

Toen ik klein was, werd er bij ons niet veel verschillende muziek gedraaid. Af en toe The Beatles, maar vooral Doug Sahm (vooral na zijn dood in 1999) werd veelvuldig opgezet. En alleen door mijn vader; de Made In Japan CD van mijn moeder werd onder geen enkele omstandigheid gedoogd en kon alleen stiekem gedraaid worden wanneer mijn vader een vergadering moest bijwonen.

Midden in december werd de eentonigheid steevast onderbroken door de volgende eentonigheid. Meestal was ik al vergeten dat het bestond, maar op het moment dat mijn vader de kerstboom had neergezet en mijn moeder er lampjes in hing, klommen de oplopende basnoten van de piano al naar het feest van White Christmas. Mijn moeder vluchtte omdat ze het al te vaak gehoord had. Mijn twee oudere zussen vluchtten omdat ze op die leeftijd waren waarop ze zich tegen mijn vader gingen afzetten. Zo eindigde ik samen met mijn vader, luisterend naar Phil Spector terwijl we de laatste lampjes in de boom hingen. 'Hoor je dat?', riep mijn vader soms, wijzend naar het plafond alsof het daar vandaan moest komen. 'Ja pappa.', antwoordde ik dan, hoewel ik geen idee had dat er iets te horen viel. 'Die man was geniaal', berichtte mijn vader dan terug, maar hij leek het niet meer helemaal tegen mij te hebben.

Nu ben ik echter oud en wijs (lees: 19 jaar en gezakt voor zijn middelbare schooldiploma) en nog steeds wordt in dit huis de kerst-CD opgezet. Mijn moeder is immuun geworden voor de herhaling. Mijn zussen zijn al het huis uit. Mijn vader krijgt niet meer van die pretoogjes als hij Darlene Love hoort zingen, het is niet zozeer de muziek, maar juist de traditie waar hij verslaafd aan is geraakt.

Ik weet nog steeds niet wat ik moest horen in het wollige geluid van Phil Spector. Ik zal misschien wel nooit het effect begrijpen waardoor mijn vader alles om zich heen kon vergeten. Wat hoor ik wel? Vreemde drumpartijen die de ene dag niks en de andere dag alles met het nummer te maken hebben. Een basgitarist die het nummer doorwandelt alsof hij een weddenschap heeft om elk vakje van het instrument te gebruiken. Ik hoor blaaspartijen die onder strak regime staan, maar waarvan elk foutje foutje expres wordt versterkt. Pianopartijen die proberen te beschrijven met hoeveel kerstlichtjes de weg naar de hemel wel niet geplaveid is. Ik hoor stemmen die doodvermoeid zijn, die niet meer verder willen, die de volgende take eigenlijk niet aan kunnen.
Dit alles wordt vervolgens in een ruimte gedrukt waar het zich met elkaar mengt, waar het elkaar uitdooft en op sommige plekken elkaar versterkt. Datgene wat er vervolgens uit wordt geworpen is dan “The Wall Of Sound.”

Met eerste kerstdag komen mijn zussen thuis voor het kerstdiner. De plastic kerstboom is intussen al weggegooid, maar we ruziën nog steeds liefdevol over de lampjes. Mijn moeder zal proberen een stuk vlees te braden wat ook dit jaar weer zal mislukken. Mijn vader zal daarbij aardappels bakken waarvan de kwaliteit nog steeds uitmuntend is. Ergens tussen het derde wijntje en het aanbranden van het vlees in, zal mijn vader dan met een verwarde blik de keuken uitlopen. Na wat gerommel schallen er 3 oplopende basnoten van een piano door de ruimte. “I'm Dreaming Of A White Christmas.” We kijken allemaal toe hoe mijn vader met grote pretogen de keuken binnenloopt. Mijn moeder en mijn zussen zullen geërgerd beginnen te vragen of hij het nog steeds niet zat is.

Ik. Ik ben thuis.

Ik wens jullie allemaal een fijne kerst 2011!

Haha, als je een echt leuke kerstcd wilt, dit is er één!
4.5*

@guitarwally:
Ik heb deze plaat nog nooit gehoord, maar heb erg gelachen om je stukje. Dit zijn reviews die hier graag door mij gelezen worden!

Zeer bedankt!

Wat een supervrolijke en goede kerstplaat is dit. Die diffuse Wall of Sound-techniek van Phil Spector klinkt ook nog wel oke, beetje vol en monotoon, maar het kan dr wel mee door. Grote attractie van deze plaat is echter dat alle nummers overbekend zijn maar toch heel authentiek overkomen. Je door Mariah Carey ontwikkelde haat voor Santa Claus is Coming to Town verdwijnt als sneeuw voor de zon als je de versie van The Crystals hoort. Wat klinkt dat tof . Andere uitschieters waren voor mij Frosty Snowman van The Ronettes en Darlene Loves vertolkingen van White Christmas en Marshmallow World.

Dit is eigenlijk de voorjaarsplaat bij uitstek

Hehe, de vrolijkheid past inderdaad precies bij het voorjaar

Het stormt. Bockbiertje binnen handbereik. Zal ik hem alweer opzetten? Phil kan het hebben, ik toch nog maar niet. Misschien dat volgende week de nachtvorst komt...

Wat blijft dit toch een geniale plaat.
Bovendien 1 die het hele jaar door gedraaid kan worden en je altijd vrolijk maakt.

Gisteravond trad de legendarische Darlene Love voor de laatste keer op bij David Letterman, met Christmas (Baby Please Come Home).
Sinds 1986 een jaarlijkse traditie en nu Letterman stopt, helaas na dit jaar nooit weer