Bryan Ferry - Dylanesque (2007)

Dylan-composities uitgesmeerd in een klein dozijn gladde popsongs. Compleet met een gelikt ingehuurd achtergrondkoortje. Op geen één nummer stijgt Ferry echt boven de middelmaat uit, maar de meeste nummers worden toch op een degelijke manier gecovered. De puurheid van Dylan is echter in zijn geheel niet terug te horen op dit strak geproduceerde album. Derhalve krijgt dit album van mij ook maar een krappe voldoende.

Een Ferry album vol Dylan-songs die een volledige Ferry make-over krijgen.
Dat pakt over het algemeen goed uit met daarbij de aantekening die al meerdere mensen hier maakten dat de keuze van de nummers aan de voor de hand liggende kant is gebleven en dat is jammer.

Ik haf Ferry graag bijvoorbeeld : 'Changing of the guards' horen uitvoeren (Patti Smith heeft dat nummer prachtig gecoverd) of 'one more cup of coffee' van het Desire album.

Ik volg Ferry en Dylan al vele decennia lang en ben dus bekend met het werk van beide heren. Hun muziek wordt gekenmerkt door een grote mate van eigenheid. Dylan -die van oorsprong als protestzanger werd neergezet- heeft zijn muzikale idioom altijd bescheidener gehouden dan Ferry, waardoor zijn songs ook altijd meer laveerden tussen singer/songwriter songs en licht rockende/blues songs.
Ferry is veel meer een pop-rock musicus met uitstapjes naar crooner-songs en ballads.
Wat zijn interpretatie van de Dylan songs interessant maakt is dat hij de nummers door andere arrangementen en instrument gebruik volledig naar zich toetrekt. Enkel de melodielijnen en teksten blijven overeind en herkenbaar als van Bob Dylan.

De nummers die door Ferry zijn bewerkt worden daardoor totaal anders qua beleving, rijk georkestreerd en / of van een stevige rockbodem voorzien.
Een aardig detail is dat bij beide heren de stem door d loop der jaren aan erosie onderhevig is geweest, wat leidt tot wat hevige en korrelige zangpartijen die in sommige nummers daardoor voor een meerwaarde zorgen. Ook brengt Ferry meer koorwerkjes en meerstemmige zang in de nummers.

Door de keuze van de nummers biedt dit album diverse stijlen, het opent met een blues nummer (zelf heb ik vrijwel niets met blues) maar Ferry zet er een rock-achtige bodem onder en ook de castagnetten die gebruikt werden op Ladytron zijn onder het stof uitgehaald.

Ook al is het een veelgecoverd nummer, toch vind ik Ferry's uitvoering van 'The times they are a changing' wel iets toevoegen.

'Knockin on heavens door' met subtiele koortjes en een mooi geluidstapijt met aandacht voor de gitaar en de mondharmonica die daar een duet overheen spelen.

Uitschieter vind ik zelf "Positively 4th street', dit zingt Ferry zo mooi en gevoelig, zoals ik hem graag hoor.
Na wat opvulwerk volgt het mooie 'Gates of Eden', prachtige arrangementen die het nummer mooi inkleuren.

De afsluiter 'All along the watchtower' kan ik zeker waarderen, ook al hoor ik het liefst de onvolprezen Jimi Hendrix versie, die ruw en ongepolijst is. Maar ook hier weet Ferry er zijn onmiskenbare stempel op te drukken waardoor het een heel lekker stuwend nummer wordt.

Al met al een geslaagd Dylan-cover album. Ik heb ten tijde van het verschijnen in een van de Engelse bladen een quote gelezen van de oude bard zelf die zei dat hij wel een slechter was gecoverd en dit wel kon waarderen.

Waarvan acte.