Jeff Wayne - Spartacus (1992)

Ik had hier na War of the Worlds hoge verwachtingen van, zeker omdat ook Fish meedee, maar bij beluistering in de winkel viel hij heel erg tegen. Ik heb hem dan ook niet gekocht.

Niet gek dat dit jaren op de plank bleef liggen. Niet vanhetzelfde niveau als War of the Worlds.

een anderhalf voor de Fish bijdrages

Het cd-boekje is prachtig en 1 song springt eruit: Appian Way. De meeste nummers duren veel te lang en deze dubbelaar had 1 cd moeten zijn...

Abominabel.

Amen..... toen ik hoorde dat dit uitkwam was ik zo hoopvol maar toen ik het uiteindelijke resultaat te horen kreeg wist ik niet wat ik hoorde... wat is dit verschrikkelijk slecht.

Ik kan het alleen maar beamen . Je verwacht gewoon meer van een man die het prachtige War Of The Worlds muzikaal inelkaar draaide .
Het is kort gezegd een nogal vervelende aaneenschakeling van muziek die nergens de kern raakt , laat staan boeit .
Het gegeven Spartacus zou toch spannendere muziek moeten opleveren .
Dit project flopte dan ook genadeloos .
Ik ben bang dat Jeff Wayne altijd herinnerd zal blijven als de grote man achter het fenomenale War Of The Worlds .
Hij doet overigens goed zijn best om die legende in stand te houden , want hij tourt al enige jaren de wereld rond met de liveuitvoering van hetzelfde album .

Ik vond het toch niet zo slecht. Alleen maar als je het vergelijkt met War Of The Worlds, dan is dit natuurlijk lang niet dàt niveau.

Sowieso memorabel door de zingende Catherine Zeta-Jones!

Natuurlijk kon ik al van mijlenver zien aankomen, dat dit album "The War of the Worlds" in geen velden of wegen zou overtreffen. Dát album is simpelweg geniaal te noemen. Dít niet!!
En toch....op sommige momenten (en geloof me, die zijn er héél weinig), hoor je aan de stijl van de muziek, soms ergens in de verte het heilige vuur nog branden en is te horen, dat Jeff Wayne het wel degelijk in zich heeft. Alleen werpt het helaas nooit volledig zijn vruchten af, waardoor er een halfbakken, verworpen misbaksel overblijft met een aantal goede momenten, maar voornamelijk HEUL VEUL sléchte momenten. Als we het dan al hebben over de betere momenten, zitten die vooral in het begin ("Animal & Man Part One & Two") en aan het eind ("The Appian Way").
Kleine pluspuntjes door de nummers heen, zijn het kenmerkende, huilerige gitaargeluid van Jo Partridge en inderdaad, een prachtig zingende Catherine Zeta-Jones. Sowiezo is de instrumentatie op het album niet eens zo slecht. Maar als je je daarvoor in de plaats door brallerige zangpartijen heen moet worstelen van bijvoorbeeld die van de zanger van Londonbeat (uitgerekend moesten ze die inlijven:waarom??!!! ), dan weet je het wel....
Nee, doe mij dan maar liever een broodje 'Fish'-filet .

Kortom: jammer, jammer, jammer......en dat is het!!

Dit mega-project van Jeff Wayne haalt, zoals gezegd, niet het niveau van War Of The Worlds. Volgens mij komt dat door de te gladde productie en het hoge musicalgehalte van de zang, waardoor het allemaal nogal geforceerd overkomt. Verder klinkt het allemaal behoorlijk synthetisch en zijn de sterkste passages te ver van elkaar gescheiden door stukken die te lang op 1 thema blijven hangen.

Toch is het ook niet zo slecht als veel van de voorgaande recensies doen blijken. Er zitten wel degelijk erg goede muzikale momenten in het album, waarbij er een aantal bijzonder meeslepend zijn en het verhaal is interessant en goed verteld.

Ik knap lichtelijk af op het geforceerde musicalzingen, maar geniet toch wel van dit album.

Volkomen eens met dennisversteeg. Dit haalt nergens het niveau van WotW, maar komt op bepaalde momenten best dichtbij. Helaas zitten er ook lange, matige en zelfs slechte stukken in, maar al om al is dit zo slecht nog niet. Gewoon een beetje neutraal ingaan en niet te veel aan WotW denken.

Dit moet wel de allergrootste flop zijn in de muziekgeschiedenis. Ook wel eens leuk. Geen sterren