Kent - Tillbaka Till Samtiden (2007)

Dat zweedse taaltje geeft deze band net even een extraatje. Heerlijk vind ik dat. Voor mij hoeven ze dus echt niet in het engels te zingen.
Maar is deze cd zelf ook heerlijk te noemen?
Als je opener Elefanter hoort weet je eigenlijk al dat het (weer) niet fout kan gaan. Wat een prachtige combinatie van lichte electro-invloeden met melancholische pop-rock en wat geeft dat trompetje er een fantastische draai aan mee.
De rest doet het ook zeer goed bij mij. De electronische invalshoek doet het best lekker en stoort me nergens. Het blijft allemaal behoorlijk luchtig (ik herken er geen Depeche Mode in die veel zwaarder klinkt).
Niet hemelbestormend maar kwalitatief een 'dik in orde plaatje'.
Fijn hoor.

Nauwelijks een gitaar gehoord, maar ik vermaak me al een half jaar prima met dit album. Hoewel, vermaken. Het duurde even voordat ik van het hele album kon genieten. De eerste paar keer luisteren had ik het idee dat het na Berlin grotendeels uit was met de pret.
Maar nee, ook Tillbaka till Samtiden blijkt weer een uitstekend album. Het begint heel ingetogen, maar nog tijdens het openingsnummer wordt langzamerhand duidelijk dat dat slechts schijn was. Tot en met Vid Din Sida alleen maar uptempo nummers die ook nog eens allemaal redelijk vrolijk klinken. Hoewel, vrolijk...het is wel Kent natuurlijk, dus een somber randje is nooit heel ver weg.
Columbus is een van de mooiste nummers van Kent in mijn beleving. Alsof je zelf aangeschoten door de straten van Stockholm zweeft, om in het dromerige Sömnen de roes wordt uitgeslapen.
Dat trompetje in Våga vara rädd...meesterlijk. Enkel Generation Ex kan me iets minder boeien. Maar goed, als daarna een nummer als Ensammast i Sverige komt, is dat leed heel snel weer vergeten.

Op dit album heeft Kent de gitaren ingeruild voor een hoop electronica, maar het is nog steeds onmiskenbaar Kent. Tillabaka Till Samtiden kent niet zoveel uitschieters. Dat is echter ook niet nodig als je hele album van een hoog niveau is.

4.0*.