Avatarium - Hurricanes and Halos (2017)

Into the Fire / Into the Storm is al een tijdje uit, maar wat een zoutloos, saai en dertien in een dozijn rock nummertje is dat zeg. Vond het eerste album van deze band erg goed, maar als dit de nieuwe lijn is dan laat maar zitten.

Wederom een prima plaat van deze band. Alhoewel Leif Edling niet meer meespeelt op dit album is hij nog wel verantwoordelijk voor 6 van de 8 nummers. Het geluid van de band is op deze plaat nog verder verwijderd van het Candlemass-geluid dat het debuut nog domineerde. Wat Avatarium hier laat horen is klassieke hardrock in de beste Uriah Heep en Rainbowtraditie met een hoofdrol voor zangeres Jennie-Ann.

Ondanks dat het gebodene vertrouwd en prima klinkt word ik als luisteraar echter nog niet naar het puntje van mijn stoel getrokken. Misschien heeft het album nog even tijd nodig om te rijpen. Vooralsnog zet ik in op een 3,5*.

De vorige Avatarium-platen heb ik beluisterd, maar zijn sindsdien niet meer geluisterd door mij. Deze is daarentegen in de rotatie terecht gekomen, dit is een hele mooie plaat geworden. Avatarium gaat inderdaad nog wat verder weg van het Candlemass-geluid en stapt in de wereld van Rainbow, Uriah Heep en Deep Purple. Into the Fire / Into the Storm is niet de meest originele opener, maar ik kan een hele grote glimlach op mijn gezicht niet onderdrukken wanneer het orgeltje en gitaar een moddervette Rainbow-riff inzetten en Jennie-Ann haar beste Ronnie James Dio laat horen. Het nummer Road to Jerusalem heeft een fenomenaal refrein en de band duikt de progressieve diepte in op Medusa Child. Jennie-Ann's stem is gewoon fantastisch; vol met power, maar ook gevoel en subtiliteit. Nu vier sterren, maar dat kan nog wel eens hoger worden.

Opeth's Slither is gebaseerd op een Blackmoriaanse riff en de opener alhier volgt precies hetzelfde pad. Een hammond orgeltje doet de rest. De band gaat op tour* en doet verrassend één van mijn nabije lokaties aan (die niet zo metalvriendelijk programeren normaliter), zo kwam ik hier terecht. Hoewel allemaal niet wereldschokkend wat de gereleasde video's laten horen is een nadere kennismaking dan ook niet uitgesloten. Dan kan ik straks vooraan gaan staan en meezingen, nou ja, net alsof dan.
* Zaandam, Oss en Vosselaer in september 2017

Ik moet zeggen, het bevalt me eigenlijk wel goed dit album, gelukkig is de opener meteen het slechtste nummer en is de rest hele lekkere rock, niet zo goed als hun debuut maar zeker de moeite waard.

Zo erg als de voorganger pakt deze plaat me nog niet, maar materiaal voor het jaarlijstje is het misschien wel. Nog wat minder doom, inderdaad wat meer Uriah Heep en Deep Purple erin, maar een nummertje als 'The Starless Sleep' gaat er hier goed in. De stem van Jennie-Ann Smith is sterk genoeg om deze stijl, waar toch wat druk bij komt kijken, met verve over te brengen. Als deze plaat in 1972 was uitgekomen had ik dat ook geloofd.

Avatarium maakt een goede switch door de inwisselbare Eidlingmetal in te ruilen voor een onvervalst fris en fuzzy album vol met retrohardrock. Dat past deze club als een fluwelen handschoen. Ook de stem van mevrouw Smith gedijt veel beter in deze eervolle Rainbow/Purple setting.

Veel up tempo werk met pakkende hooks is er op het album te vinden. Leuk is ook de sleazy westernballade Road To Jerusalem. Gewoon om eigenwijs te doen temidden van al die spetterende, met ronkende Hammonds opgeluisterde songs. Kwam Purple of Blackmore zelf nog maar eens met zoiets.

De clip van Medusa Child is behoorlijk ingekort, live bracht de Zweedse band gelukkig wel de hele song. Ik kreeg daar dezelfde gedachte als Icon E hierboven. Mooie retro hard rock/metal die Purple of Blackmore nu niet meer op papier krijgen.

Dit is een prachtige tribute aan de hardrock van de jaren zeventig. De geest van Deep Purple en Uriah Heep tiert hier welig rond. De ronkende rocknummers bevallen me daarbij het best. Er wordt regelmatig gas terug genomen en dat levert bijvoorbeeld het beklijvende Road to Jerusalem op. Met name aan het eind zakt het niveau wat in, maar qua sound en feel is dit recht voor zijn raap: heerlijke rock met een dampende seventies vibe!

Goede CD die tegen het einde als een nachtkaars uit gaat. Laatste nummers zijn matig

Ja dat deel ik wel. De eerste helft blinkt uit in dynamiek en gedrevenheid. Vervolgens wordt het wat teveel qua rustige momenten. Desalniettemin vind ik dat de sfeer de boel wel overeind blijft houden. Uitstekende koerswijziging op het voormalige Candlemassdoordrukje.

Ben niet bepaald kapot van de vocalen. Deze zijn voor mij nogal bepalend voor een band. Daarom "slechts" 3*. Fijne, goed in elkaar zittende doom, maar die zang

Ha die zang maakt dit voor mij juist tot een band die de moeite waard is. Zingt als een nachtegaaltje.

Met hun derde album groeit de muzikale afwisseling van deze band verder, een trend op voorganger The Girl with the Raven Mask ingezet. Het titellied daarvan en Run Killer Run bijvoorbeeld waren een stuk sneller dan de doom metal die het debuut domineerde.

Met Into the Fire / Into the Storm wordt meteen duidelijk dat de inspiratie wederom van Purple, Rainbow, Sabbath en Heep komt. Terug naar de jaren '70 dus, waarbij Avatarium meer retro klinkt als Purple en Heep heden ten dage doen.
Qua stijl is het dus niet origineel, maar noem mij bijvoorbeeld een singer-songwriter die dat wel is? Wat ik op Hurricanes & Halos hoor, zijn sterke composities. Daar gaat het mij eigenlijk altijd om, ongeacht het genre.

Ook The Starless Sleep is zo'n snel nummer (voor jaren '70-normen, verwacht geen blast beats) en bevat bovendien een betoverend mooie melodie. Wat zingt die Jennie-Ann Smith toch goed! Maar ook de rest van de band staat als een huis.
Road to Jerusalem lijkt het verhaal te zijn van een kruisridder in gewetensnood, een sfeervolle ballade met bluesgevoel, ook al zo passend bij deze retrohardrock. Medusa is iets sneller en steviger met bovendien een verrassende tempowisseling op de momenten dat de brug begint en... een kinderkoortje. Maak me gek.

The Sky at the Bottom of the Sea heeft die snelle shuffle, dat tadak-tadakritme, waarmee Uriah Heep op bijvoorbeeld Easy Livin' en Return to Fantasy excelleerde. Zo nadrukkelijk als deze hier wordt gedrumd hoor je het nooit meer. Ik weet niet of Lee Kerslake zijn muzikale kinderen ooit heeft gehoord, maar waarschijnlijk had de drummer dan net als ik volop genoten. In combinatie met het orgel van Rickard Nilsson en de gitaarsolo van Marcus Jidell aan het einde (kort en zeer krachtig) valt alles perfect samen.
A Kiss (From the End of the World) begint akoestisch, om dan over te gaan in een zware doomriff. Ze hebben me...

Dat de muziek zwaar is geproduceerd maar niet dichtgesmeerd met technieken als compressie (althans, dat vertelde Smith in een interview ten tijde van het debuut), maakt dat het album kan "ademen" en natuurlijk klinkt. Nu maar hopen dat ze ter promotie van hun laatste album naar Nederland komen, de dichtstbijzijnde show die tot dusver staat gepland is in Hamburg, iets te ver weg.

Ja deze is denk ik toch wel mijn favoriet van ze. Heb 'm destijds op 3,5* gezet maar daar kan inmiddels zeker een halve * bij.