Urban Verbs - Urban Verbs (1980)

Niet zo goed als zijn opvolger, want er staan geen absolute pareltjes op zoals Acceleration en Early Damage.

Alhoewel Subways, Ring-Ring en Tina Grey wel hele goeie nummers zijn.

Maar mijn absolute favoriet van deze plaat is het catchy klinkende Only One of You.
Zo hoort goeie new wave te zijn

Inderdaad typische new wave, zoals alleen in die jaren gemaakt kon worden.
Uit Washington D.C.
Veel ondersteunende toetsenpartijen, lichtelijk krassende gitaren en een wat maniakale stem.
Het doet mij wat denken aan de vroege Talking Heads en Devo.

Sterke nummers zijn Subways, Next Question, Only One Of You en The Good Life zijn sterke nummers.
Binnenkort nog eens een paar keer opzetten, maar voorlopig even 3 sterren.
Op vinyl.

Uitstekende plaat. Één van de vele lichtpuntjes van een rijk muziekjaar. Voor mij nog steeds de ultieme New Wave. Makkelijk wisselend van tempo en een feel good factor, wat mij zo aantrok in een bijzondere tijd. Lekker in de ochtend al Urban Verbs opzetten, dan kwam het met de dag wel goed, omdat het zo goed begon. Het album heeft iets warms en eigenzinnigs. Ik geef het daarom 5 sterren, omdat de wat zwakkere momenten meer dan gecompenseerd worden door de goede momenten. Een beetje in dezelfde stemming als de Psychedelic Furs sterk debuutalbum. Was vaak kiezen tussen deze twee albums welke er op gingen zo vroeg op de dag. Het sprankelende gevoel is er nog altijd. Nog sterker dan bij het tweede album van ze, wat een mooie aanvulling was op dit pronkstukje uit 1980.

Ik vind dat de muziek na de mid jaren 80 echt een stuk minder interessant was. Zelfde gold voor de 90's en alles wat er na kwam. Dat maakt de New Wave stroming zelfs nu nog unieker dan dat ze toen al was. Het enige is dat je fysiek het stof er af moet blazen. Maar het blinkt en schijnt als een nieuwe.

Heb hem nog eens een paar keer opgezet intussen (zit wel 10 jaar tussen, maar ja) en ik verhoog met een halve ster, maar dat kan nog meer worden.
Het zeer vreemde Luca Brasi vind ik ook goed inmiddels.

Jaren geleden ergens voor een habbekrats op vinyl gekocht. Nog nooit aan toe gekomen om te draaien. Staat de laatste tijd regelmatig op. Fijn album!

Hoe kun je de new wave van Urban Verbs uit Washington D.C. omschrijven? Misschien nog wel het beste alsof Echo & The Bunnymen als zanger de tot man getransformeerde Toyah Wilcox kreeg. Melancholieke gitaarwave in combinatie met zanglijnen die "alle" kanten opgaan. Het levert negen sterke nummers op met voornamelijk uptempo muziek.
Zanger Roddy Frantz blijkt de broer van Talking Heads' drummer Chris en wellicht dat liefhebbers van die groep iets met Urban Verbs kunnen. Samen met gitarist Robert Goldstein schrijft hij de muziek op debuut Urban Verbs, die ik verrassend Brits vind klinken, al is het moeilijk uit te leggen waar dat hem in zit. Het is in ieder geval anders dan landgenoten als Devo, Oingo Boingo en Wall of Voodoo.

Opener Subways bijvoorbeeld met dat open gitaarspel: prachtig! Frantz zingt, roept, fluistert en schreeuwt... Toch is het melodieus, zij het zanglijnen die voor een ander moeilijk zijn te reproduceren. In het dampende Angry Young Men klinken bovendien computerbliepjes van de hand van toetsenist Robin Rose, terwijl bassiste Linda France en drummer Danny Frankel onvervaard doorstoempen.
Soms kalmer zoals Next Question, of woester zoals Frenzy dat van producer Mike Thorne extra galm meekreeg, soms met nét wat meer melodie getuige Ring-Ring (My Telephone's Talking).

Kant 2 opent met Only One of You dat het beste van de diverse sferen verenigt, waarna Luca Brasi het langzaamste nummer van de plaat blijkt - tot het halverwege onverwacht versnelt. Vanaf het midtempo Tina Grey wordt de zang minder fladderend, melancholie de ruimte gunnend, om in Good Life de nodige ruimte aan gitaar- en synthstrapatsen te geven.

Fris gebleven album, vermakelijk en afwisselend. Mijn reis door new wave kwam vanaf het Noord-Ierse The Outcasts en vervolgt bij andere stadsmensen, het Nederlandse Urban Heroes.