menu

Bjørn Riis - Forever Comes to an End (2017)

mijn stem
3,85 (72)
72 stemmen

Noorwegen
Rock
Label: Karisma

  1. Forever Comes to an End (8:18)
  2. Absence (2:42)
  3. The Waves (7:24)
  4. Getaway (7:53)
  5. Calm (3:50)
  6. Winter (10:16)
  7. Where Are You Now (7:32)
totale tijdsduur: 47:55
zoeken in:
avatar van Broem
4,5
Dat is goed nieuws, een opvolger van het magistrale Lullabies album van Airbag gitarist Björn Riis. Eentje om naar uit te kijken. Staat in bestelling.

5,0
Prachtig. Vooral het nummer Winter met versterking van een zangeres. Minstens zo goed als lullabies en veel beter dan de laatste Airbag.

avatar van Broem
4,5
Ben ook enthousiast. Vandaag via Spotify het album 2 keer geluisterd. Helemaal top. Die Björn weet bij mij en gevoelige snaar te raken. Ondanks dat het allemaal veel op elkaar lijkt smaak het steeds beter. Da's een doordenker van Broem he

5,0
Twee keer op volle sterkte door de speakers geluisterd, ik maak er 5 sterren van !

avatar van HugovdBos
4,0
De Noorse muzikant Bjørn Riis werd bekend als frontman van de enerverende viermansformatie Airbag, goed voor inmiddels vier studioalbums. Op hun laatste werk disconnected (2016) leken ze daadwerkelijk een beetje afgedwaald te zijn van hun eens zo gebalanceerde composities en werd het op muzikaal gebied wat te veel van hetzelfde. Op sologebied laat de gitarist wat meer van zijn eigen kunnen zien, zo bewees hij drie jaar geleden met zijn debuut Lullabies in a Car Crash. Invloeden van de progressieve muziek en classic rock uit het verleden vormen altijd een belangrijk onderdeel van zijn uitgesponnen composities. Voor het tweede album Forever Comes to an End liet hij zich dan ook beïnvloeden door de muziek van onder andere Marillion, Black Sabbath en Steven Wilson. Als veelbesproken muzikant in de gitaarwereld neemt hij de luisteraar ditmaal weer mee op een muzikale reis, waarnaast hij ook in de teksten de emoties aanwakkert in verlies, gebroken relaties en het zoeken naar vergeving.

Hoewel de opbouw naar de climax vaak centraal staat in het werk van Bjorn, hakt de titeltrack Forever Comes to an End er direct in. De hevige klanken van de gitaren voeren zich met het stevige drumwerk van Henrik Fossum naar een verbroken relatie, pijn en afgunst vermengen zich in de opkomende woede. De onderliggende melodieën vormen een compacter geheel, waar vooral in de rustige stukken de kracht van het samenspel duidelijk wordt. In dit openingsgeweld van 8 minuten toont Bjorn aan de duisternis niet uit de weg te gaan, waardoor het geheel een wat zwaarder gezet geluid krijgt. Halverwege dreigen de gitaarriffs zelfs volledig te ontsporen, maar altijd wordt er weer teruggepakt naar de subtiele klanken van de gitaar en het keyboard. Zijn interesse in filmmuziek is merkbaar in de complexe structuren en de herhalende opbouw. Wanneer de storm aanwakkert op Absence drukt de afwezigheid van een dierbare dieper door in het verhaal. De pianoklanken worden verbonden met de emotionele diepgang van het gitaarspel en de synths. De golven doemen voor je op in The Waves, de rust lijkt wedergekeerd. Bijna weggezonken in de emoties bezingt Riis de moeilijke momenten uit zijn leven, ondersteund door de aanrakingen van de piano door Simen Johannessen. De zachte tonen brengen je in vervoering en de golvende beweging van het leven snelt binnen. Wanneer de gitaarpartijen in tempo omhoog gaan komt de verdrinkingsdood je tegemoet. Het is een constante pijn, die enkel wordt verlicht door de momenten waarin je in rustig vaarwater terecht komt.

Getaway brengt zowel een verandering in het leven als in de melodiestructuur teweeg. Een terugkeer naar de ambient en new wave muziek, met een doorlopende beat en een aanstekelijke combinatie van de klanken van de mellotron en gitaar. Het muzikale geheel ontwikkeld zich gestaag door het steeds toevoegen van een subtiele verandering in de songstructuur. Wanneer de percussionist de drums van extra kracht voorziet begint Bjorn zijn solo uit te bouwen. De typische vervormde klanken voegen naast een verbintenis met het werk van Airbag ook een connectie met Porcupine Tree en Pink Floyd toe. Vooral de wisselwerking tussen zacht en hard roept referenties op naar de eerstgenoemde. De aanwezige baspartijen worden zwaar aangezet en voeren de onderhuidse spanning op. Het verlies wordt op deze manier effectief verwerkt in een poging om te vluchten uit zowel de emoties als het leven. Op Calm zorgt Johannessen met zijn pianospel voor het terugkeren van de ontspanning, de rust in je hoofd keert terug. Het is een verlangen waar Bjorn zo naar op zoek is en dat hij vindt in dit filmische nummer. De synthesizers vormen de aangrijpende weg die is ingezet, aangevuld met de wegebbende klanken van de gitaar.

Winterse taferelen komen samen in het zesde nummer van het album. De neergedaalde kou duwt je dieper de depressies in. Het verlies van een geliefde wordt gebracht in de harmonieën van Riis en Sichelle Mcmeo Aksum. De vermenging van de mannelijke en vrouwelijke zangpartijen dikken de emoties en het verlangen aan. Als langste nummer draagt Winter het album, want na vier minuten duikt de donkere hemel in sneltreinvaart over het witte landschap heen. Niet lang daarna drukt de zware gitaarriff zich tegen het werk van Black Sabbath’s Toni Iommi aan. Na elk punt van ontlading keert de stilte weer even terug, of het nou door het akoestische gitaarspel of het trage ritme van het keyboardspel komt, effectief is het op elk moment. Gelukkig lijkt hij alles weer op een rijtje te hebben als het nummer met alleen het drumspel eindigt. Tijd voor een moment van bezinning als Where Are You Now aanvangt. Breekbaarheid in een emotionele doodslag, het zijn de vragen die Bjorn stelt waardoor alles verloren lijkt te zijn. Waar is je dierbare gebleven? Is er nog kans om de mooie tijden uit het verleden een vervolg te geven? Het nummer borduurt vooral voort op de synth partijen van het album, waarnaast de pianoklanken steeds maar weer de emoties aanwakkeren. Aan het einde ben je persoonlijk leeg gestreden, maar ruim drie kwartier rijker aan muzikale kennis.

Forever Comes to an End brengt je in een emotionele achtbaan en laat je niet meer los voordat je het volledige album hebt beluisterd. Bjørn Riis weet op effectieve wijze zijn muzikale invloeden te vermengen binnen het complexe geheel. Of het nou de duistere klanken van de bas- en gitaarpartijen of de rustige melodieën vormgegeven door de piano en synths zijn, het album weet continu je aandacht op te eisen. De diepgang en verhaallijn zit dan ook verpakt in de muzikale uitingen en minder in de weinige woorden die hiervoor worden gebruikt. Het maakt het album er niet minder mooi om, want Forever Comes to an End geeft maar weer eens aan wat een geweldige muzikant Bjørn Riis is.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

avatar van Broem
4,5
HugovdBos schreef:
- Modknip -


Precies, dat bedoelde ik Mooie recensie

avatar van cageman
4,5
Goede recensie Hugo, prachtig album.

avatar van Alicia
4,0
Nu niet gelijk boos worden, hoor.

Maar... ik ben mogelijk in slaap gevallen tijdens het beluisteren van dit album. Deze muziek doet je namelijk (soms wel heel ver) weg zweven of je nu wilt of niet.
Helemaal niet erg, want bij Airbag had ik daar ook al een beetje last van. De laatste tijd ontdek ik trouwens wel meer prachtige muziek uit het hoge noorden. Om op te dansen of in dit geval: om heerlijk bij weg te dromen!

Winter

avatar van HugovdBos
4,0
Broem schreef:
(quote)


Precies, dat bedoelde ik Mooie recensie


cageman schreef:
Goede recensie Hugo, prachtig album.


Dank jullie wel.

Met elke luisterbeurt ontdek je meer van schoonheid van de muziek, aangevuld met de emotionele diepgang van de teksten.

avatar van Broem
4,5
Winters is echt een vreselijk goed nummer. Groeibriljantje dit abum. Ben nog in afwachting van het origineel maar scoren gaat ie

4,0
Schitterende cd. Ik weet nog niet of ik hem beter vind dan zijn debuut, maar deze cd ademt in elk geval meer rust uit. En wat een weken komen er nog met Nad Sylvan volgende week en dan op 2 juni het nieuwe album van mijn held Roger Waters.

avatar van jellecomicgek72
4,5
Prachtige plaat inderdaad, minstens net zo goed als de vorige. Deze bevalt me op een of andere manier beter dan de laatste van Airbag, al was die ook niet verkeerd.

avatar van Lambchop
3,5
Z'n vorige vond ik wel beter, vind z'n teksten wel erg zwak op deze plaat. Instrumentaal natuurlijk wel dik in orde.

avatar van Broem
4,5
Album inmiddels binnen en een paar keer op mijn set geluisterd. Ben en blijf onder de indruk van het werk van Björn. Voor mij een prachtige combi van zijn gitaarspel en songs die een structuur kennen die een behoorlijke aantrekkingskracht hebben op mij. Floydiaans geïnspireerd maar voldoende origineel om te boeien. Luister naar songs als The Waves, Winter en Where are you now. Fantastisch gespeeld en vol bezieling gezongen. Deze man kan er wat van.

Dit album wordt zo hoog beoordeeld .

Ik moet dit dringend eens beluisteren .....................

Ik ben een liefhebber van bands van o.a. Pink floyd, Genesis, Yes, Porcupine Tree, The Pineaple thief , Big big train, Haken, ...........

avatar van glenn53
4,5
Als daar Airbag tussen zit, zit je goed.

avatar van El Stepperiño
4,5
Wellicht is Bjørn Riis dan een leuke toevoeging aan dat rijtje TONYLUNA. Ik ben ook enthousiast, luistert heerlijk weg en een goeie mix in nummers, sfeer en dynamiek. Tot nu toe beste album van 2017 voor mij, op de voet gevolgd door Grimspound van BBT.

avatar van chevy93
Een beetje hetzelfde euvel als de voorganger. Een fijn album, maar die van Airbag hebben toch net dat weer body en brengen mij toch net wat vaker in extase.

Ben ik de enige die bij deze artiestennaam aan Mr. 60% moet denken?

wiloost
Wat een prachtig album....Ik kan het keer op keer op keer draaien,,,,Uiteraard ga ik het ook kopen. Jezus wat een mooi tribuut naar PF .

wiloost
chevy93 schreef:
Een beetje hetzelfde euvel als de voorganger. Een fijn album, maar die van Airbag hebben toch net dat weer body en brengen mij toch net wat vaker in extase.

Mooie afweging. Is diconnected beter?

wiloost
jellecomicgek72 schreef:
Prachtige plaat inderdaad, minstens net zo goed als de vorige. Deze bevalt me op een of andere manier beter dan de laatste van Airbag, al was die ook niet verkeerd.


Ongrijpbaar maar zeker beter.!

avatar van chevy93
wiloost schreef:
(quote)

Mooie afweging. Is diconnected beter?
Ik vind van wel.

wiloost
chevy93 schreef:
(quote)
Ik vind van wel.

Je goed recht. het komt vaak op gevoel aan. Ik waardeer mensen die hier een doorwrochte uitwerking van hun mening geven. Vooralsnog leidt mijn gevoel tussen Forever comes to an end en disconnected tot een plus voor Forever. Nevertheless beide erg goede cd's

avatar van namsaap
4,0
Mijn review op zwaremetalen.com

Bjørn Riis is, voor zover hij al bekend is, vooral bekend van de Noorse symfonische band Airbag. Met Forever Comes To An End brengt hij nu zijn tweede solo-album uit.

Net als op debuutplaat Lullabies In A Car Crash, wijkt de muziek op dit album stilistisch niet veel af van het werk met Airbag. Symfonische rock in de stijl van bands als Pink Floyd, Marillion en een vleugje Porcupine Tree dus. Niet verwonderlijk ook gezien de gitaarstijl van Bjørn Riis, waarin de invloeden van Steve Rothery en David Gilmour duidelijk herkenbaar zijn.

Toch wordt de luisteraar bij het opzetten van het album even op het verkeerde been gezet. Het openingsnummer begint ongewoon stevig en brengt de luisteraar direct naar het puntje van de stoel. Gedurende het vervolg van het nummer komt de kenmerkende sound van Riis/Airbag echter snel weer terug, maar het zal niet voor het laatst op dit album zijn dat Riis het even op zijn heupen krijgt. Op meerdere momenten worden de gitaren steviger ingezet. Het komt de dynamiek van dit album zeer ten goede.

Sowieso zit het met de dynamiek in de muziek wel goed. Stuk voor stuk kennen de vijf nummers, die in lengte van ruim zeven tot tien minuten duren (twee relatief korte intermezzo’s reken ik even niet mee), een prachtige opbouw waarin de luisteraar werkelijk de muziek ingezogen wordt. Ook de open en transparante productie draagt bij aan het luistergenot.

Al met al levert Bjørn Riis met Forever Comes To An End weer een uitstekende plaat af. De muziek, de productie, het artwork; alles is tot in de puntjes verzorgd. Dat het allemaal niet even vernieuwend klinkt, nemen we dan graag op de koop toe.

avatar van cddrive
2,0
Verschrikkelijke kitscherige muziek; voor mij absoluut geen vergelijk met Pink Floyd zoals dat hier enkele keren wordt geopperd. Sorry...niet mijn ding

4,0
Enigszins op de automatische pilot van AIRBAG. Sorry, maar het wordt wel voorspelbaar allemaal

bas1966
kende airbag/Riis nog niet. eerste indruk is prima. inderdaad duidelijke PF/Anathema invloeden.

4,0
Oh Ba, ik heb alles van AIRBAG en dat is top ( hoewel de formule lichtelijk voorspelbaar is geworden, maar nog steeds de moeite waard). Zijn soloalbums verschillen niet zoveel van AIRBAG, terwijl je juist iets anders zou verwachten.

avatar van keijzm73
4,0
Het solo-debuut; 'Lullabies in a Car Crash' heeft - achteraf bezien - geen hoog 're-play' gehalte gehad bij me. Waarschijnlijk gewoon verloren geraakt in de vele releases. Hoewel dit nieuwe werk van Riis prima aansluit bij z'n debuut, voelt dit nieuwe album toch net wat minder 'zwaar' aan. Het debuut is in mijn beleving veel indringender. Daar is dreiging echt een constante factor. Niet dat het nu een vrolijke muzikale uiteenzetting is geworden, maar de 2 intermezzo's en halverwege het album het nummer 'Getaway' zorgen voor iets meer lucht.

Ik kan me zo voorstellen dat het voor velen redelijk tamme muziek is, bekeken binnen het genre. Echter als ik eenmaal zijn muziek heb opstaan kan ik het maar moeilijk afzetten en dat is een goed teken. De afwisseling zit 'm meer in de details. En zo valt er bij elke luisterbeurt weer iets nieuws te beluisteren. Een fraai instrumentarium, sferisch, goede dynamiek. Nergens over te top en nergens te lange uitputtende passages. Misschien iets teveel binnen lijntjes. Maar er is meer dan voldoende muziek (ook binnen het genre) dat die lijntjes te buiten gaat en juist daarom vind ik dit erg fijn. 47 minuten is ook precies lang genoeg om mijn aandacht erbij te houden.

Favoriete tracks:
- Where Are You Now
- Forever Comes to an End
- Winter

avatar van Jake Bugg
4,5
Sinds vandaag op gesigneerde vinyl!
4,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 01:40 uur

geplaatst: vandaag om 01:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.